Search results for gitaar onderdeel
46, 
03:37, 
2008-04-17 15:01:24 Description: nu hier een kort stukje film van george michael met het nummer freedom. .................................................................................. George Michael (Londen, 25 juni 1963) is (More) nu hier een kort stukje film van george michael met het nummer freedom. .................................................................................. George Michael (Londen, 25 juni 1963) is een Engelse zanger, hij werd geboren als Georgios Kyriacos Panayiotou. George Michael mag een van de succesvolste zangers uit de jaren '80/'90 genoemd worden. Hij won twee Grammy's, verkocht meer dan 85 miljoen platen wereldwijd en stond negen keer op de eerste plaats in de Nederlandse Top 40. Een aantal daarvan als onderdeel van het duo Wham!, een aantal als solo-artiest. Door dit succes is Michael al twee decennia lang de meest gespeelde ariest op de Engelse radio.George Michael werd geboren in East Finchley, Londen. Zijn vader was Kyriacos Panayiotou, een Grieks-Cypriotische restaurateur, die in de jaren '50 naar Engeland verhuisde en zijn naam veranderde in Jack Panos. Zijn moeder was Lesley Angold Harrison, een voormalig danseres van joodse afkomst. Zij overleed in 1997 aan kanker. Michael begon zijn carrire met het oprichten van een ska band "The Executive". Hij deed dit samen met zijn beste vrienden Andrew Ridgeley, Paul Ridgeley, Andrew Leaver en David Mortimer. Deze band was echter geen lang leven beschoren Pas in 1981, toen hij Wham! oprichtte met Andrew Ridgeley, begon het succes voor Michael. Het eerste album van de band Fantastic! belandde nog op de achtste positie in de Album Top 100, maar de albums daarna; Make it big en The final haalden beide de eerste plaats. Tussendoor maakte George met Careless Whisper ook nog een start met zijn solo-carrire. Het nummer wat hij zelf schreef op zeventienjarige leeftijd, werd n van de meest gedraaide nummers in de jaren '80. Ook zong George Michael mee met de Band Aid hit Do They Know It's Christmas. Daarnaast doneerde hij de opbrengsten van zijn eigen kerstplaat Last Christmas aan goede doelen. Op het nummer Nikita van Elton John, neemt Michael de achtergrondzang voor zijn rekening. Na de afscheidssingle Edge Of Heaven ging Wham! in 1986 uit elkaar, met een afscheidsconcert in het uitverkochte Wembley Stadion George Michael wilde zich richten op een wat volwassener publiek dan de tienermeisjes, die hij aantrok tijdens de Wham!-tijd. De eerste stap in zijn solo-carrire was daarom het duet met soul-icoon Aretha Franklin, I Knew You Were Waiting (For Me), wat een grote hit werd in 1987. Het nummer behaalde de 1 positie in Nederland, maar ook in de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. Na Careless Whisper (1984) en A Different Corner (1986) was het al Michaels derde solo nummer 1 hit. Ook was het de eerste single die hij niet zelf had geschreven (buiten het Band Aid project gerekend). Met het nummer won George een Grammy Award in 1988. Het eerste solo-album van George Michael was Faith. De eerste single, I Want Your Sex werd door veel radiozenders genegeerd vanwege het suggestieve onderwerp. Als reactie hierop maakte de zanger een nieuwe proloog voor het nummer, waarin hij uitlegde dat het nummer niet alleen over seks ging. Vele radiozenders draaiden inplaats van het nummer, een andere versie van de single: I Want Your Love, het woord seks werd steeds vervangen door love. Het nummer werd ondanks (misschien zelfs dankzij) het thema een grote hit, en stond drie weken bovenaan de Top 40. De tweede single, het titelnummer Faith werd uitgebracht in oktober 1987, een paar weken voor de uitgave van het album. Het nummer werd n van de meest bekende nummers van George Michael, het stond zes weken op #1 in de Top 40. De videoclip van het nummer is ook zeer bekend, de zanger in een leren jack, spijkerbroek en gitaar, naast een klassieke jukebox. Ook drie andere singles van het album behaalden de top 10. Father Figure kwam tot plek twee, One More Try behaalde #4 en Monkey schopte het tot #6. Kissing a Fool werd de eerste single van George Michael die net in de top 10 kwam, maar bleef steken op dertien (Less)
Channel: 123videoTags: amstredam arena concert freedom george live michael george michael - LIVE in de Arena Amsterdam (25 LIVE )
Rate it: Rate:
45, 07:02, 2008-04-17 15:08:44 Description: Alan Parsons (Londen, 20 december 1949) is een Britse componist, musicus en producer. Hij is bekend als producer van onder andere Pink Floyd (Dark Side Of The Moon) en werkte bij de beroemde studio (More) Alan Parsons (Londen, 20 december 1949) is een Britse componist, musicus en producer. Hij is bekend als producer van onder andere Pink Floyd (Dark Side Of The Moon) en werkte bij de beroemde studio Abbey Road. Later richtte hij in de jaren '70 de band The Alan Parsons Project op. Met veel (meer en minder) bekende studiomuzikanten maakte deze band zeer gepolijste conceptalbums. Het bekendst is het op single uitgebrachte The Turn Of A Friendly Card en het door Colin Blunstone gezongen Old and Wise. Al vroeg was duidelijk dat zijn interesse bij de muziek lag. Hij leerde als kind piano en fluit spelen, pikte als tiener de gitaar op en speelde op school zowel solo als in diverse bandjes. Hij werkte als (assistent)-technicus mee aan Abbey Road van The Beatles, aan verschillende platen van Wings, aan platen van de The Hollies (onder andere He Ain't Heavy He's My Brother en The Air That I Breathe) en van Pink Floyd (Atom Heart Mother, met het naar hem genoemde nummer Alan's Psychedelic Breakfast en Dark Side of the Moon, waarvoor hij een Grammy Award kreeg). Hij produceerde platen van John Miles, Steve Harley and Cockney Rebel, Pilot (Magic) en Al Stewart (Year of the cat). In 1976 besloot Alan Parsons voor zichzelf te beginnen. Als een soort filmproducent bracht hij projecten, waarvoor hij eerst zelf het basisidee verzon. Vervolgens werkte hij zijn ideen verder uit met zijn min of meer vaste regisseur Eric Woolfson (die de meeste nummers schreef) en contracteerde hij geschikte (studio)musici. Daarmee dook hij de studio in en werden er platen geboren, zogeheten conceptelpees, waarbij alle nummers een onderdeel vormen van een basisonderwerp. Het was allemaal een beetje bedacht, soms wat pretentieus, maar Parsons roem bereikte hoge toppen. Voor zijn eerste project Tales of Mystery and Imagination - Edgar Allan Poe (1976) kreeg hij een Grammy Award. Er volgden nog twee elpees: I robot (1977) en Pyramid (1978). In 1978 verhuisde Parsons naar Zwitserland, waar hij zijn eigen platenstudio liet bouwen. In eigen beheer volgden nog vele platen, waarbij hij met verschillende artiesten samenwerkte, zoals Colin Blunstone en John Miles. Er ontstonden platen als The turn of a friendly card, Eye in the sky en Ammonia avenue. In 1990 ontstond er een breuk tussen Alan Parsons en Eric Woolfson. De laatstgenoemde wilde verder met het schrijven en arrangeren van musicals. Parsons daarentegen wilde verder met de conceptalbums. Na het vertrek van Eric Woolfson verschenen er nog verschillende albums. Geen van alle had veel succes. (Less)
Channel: 123videoTags: 40 alan clip eye hit hits in live parsons sky the top video alan parsons-eye in the sky (live)
Rate it: Rate:
35, 03:49, 2008-04-17 15:10:03 Description: Procol Harum is een Britse band, die in het begin van de jaren '60 werd gevormd. De band is vooral bekend van hun nummer-1-hit A Whiter Shade of Pale. De band wordt gezien als een van de (More) Procol Harum is een Britse band, die in het begin van de jaren '60 werd gevormd. De band is vooral bekend van hun nummer-1-hit A Whiter Shade of Pale. De band wordt gezien als een van de wegbereiders van het genre progressieve rock. De samenstelling van de band is in de loop der tijd veelvuldig gewijzigd. De enige constante leden zijn zanger/pianist Gary Brooker en tekstschrijver Keith Reid. De wortels van Procol Harum lagen in een live band genaamd 'The Paramounts', die door Gary Brooker en Robin Trower werd geleid, populaire artiesten in het begin van de jaren '60. Zij sloten in 1963 een contract af bij Parlophone en brachten de single Poison Ivy uit, die een gematigd succes was in Groot-Brittanni. Zij konden dit succes echter niet vasthouden en de band viel in 1966 uiteen. Brooker ging werken als liedjesschrijver en kwam hierbij in aanraking met tekstschrijver Keith Reid, met wie hij een aantal nummers schreef. Om deze nummers uit te voeren werd een nieuwe band genaamd 'Pinewoods' opgericht, met daarin naast Brooker o.a. organist Matthew Fisher en bassist Dave Knights. Met deze band werd het nummer A Whiter Shade of Pale opgenomen. Nog voordat dit nummer werd uitgebracht werd de naam van de band veranderd in Procol Harum. De bandnaam werd gekozen door de manager, naar de naam van de kat van een vriend. A Whiter Shade of Pale werd een enorm succes, maar de samenstelling van de band werd gewijzigd door twee leden te vervangen door oud-Paramounts Robin Trower (gitaar) en B.J. Wilson (drums). Een eerste album werd opgenomen, eenvoudig Procol Harum geheten. Ook verscheen een tweede single, Homburg, die echter veel minder succes had dan de voorganger. Ook latere singles hadden vaak weinig succes maar de LP's vonden hun weg naar een groot en trouw publiek, echter vooral in het buitenland, met name in Nederland. Op de volgende albums, Shine on Brightly en A Salty Dog werd de op het eerste album ingeslagen weg verder gevolgd, steeds met compositorische bijdragen van Brooker, Fisher en Trower. Daarna verliet Matthew Fisher de band om te worden vervangen door Chris Copping, waarmee alle oud-leden van de Paramounts weer herenigd waren. In deze bezetting werd het album Home opgenomen, min of meer een conceptalbum rond het thema de dood. Na het volgende album, Broken Barricades uit 1971, verliet ook Trower de groep. Hiermee bleef Brooker als enige componist over. In de jaren '70 bleef Procol Harum populair. De band ging ondanks een constant wijzigende bezetting door met het maken van muziek. Zij waren een van de eerste groepen die succes had met een symfonieorkest. Meer personeelsproblemen droegen bij tot dalende verkoop tegen het einde van de jaren '70. Korte tijd later viel de band uiteen (1977), al werd de groep vijf maanden later herenigd voor een eenmalig optreden. Brooker begon vervolgens een solocarrire. In 1991 werd Procol Harum echter heropgericht. De band bestond nu uit Brooker, Trower, Fisher en drummer Mark Brzezicki. B.J. Wilson was het jaar daarvoor overleden. Na de opname van het album The Prodigal Stranger viel ook deze bezetting uiteen. Pas in 2003 verscheen het meest recente album The Well's on Fire, waarop ook Fisher weer te horen is. Na dit album stapte Fisher echter weer op. In november 2006 stapte hij naar de rechter om zijn deel in de rechten op A Whiter Shade of Pale op te eisen. Hij kreeg vervolgens 40% van de credits toegekend, omdat de rechter het met hem eens was dat zijn orgelspel een wezenlijk onderdeel van de song is. (Less)
Channel: 123video Rate it: Rate:
27, 05:11, 2008-04-17 15:10:11 Description: Procol Harum is een Britse band, die in het begin van de jaren '60 werd gevormd. De band is vooral bekend van hun nummer-1-hit A Whiter Shade of Pale. De band wordt gezien als een van de (More) Procol Harum is een Britse band, die in het begin van de jaren '60 werd gevormd. De band is vooral bekend van hun nummer-1-hit A Whiter Shade of Pale. De band wordt gezien als een van de wegbereiders van het genre progressieve rock. De samenstelling van de band is in de loop der tijd veelvuldig gewijzigd. De enige constante leden zijn zanger/pianist Gary Brooker en tekstschrijver Keith Reid. De wortels van Procol Harum lagen in een live band genaamd 'The Paramounts', die door Gary Brooker en Robin Trower werd geleid, populaire artiesten in het begin van de jaren '60. Zij sloten in 1963 een contract af bij Parlophone en brachten de single Poison Ivy uit, die een gematigd succes was in Groot-Brittanni. Zij konden dit succes echter niet vasthouden en de band viel in 1966 uiteen. Brooker ging werken als liedjesschrijver en kwam hierbij in aanraking met tekstschrijver Keith Reid, met wie hij een aantal nummers schreef. Om deze nummers uit te voeren werd een nieuwe band genaamd 'Pinewoods' opgericht, met daarin naast Brooker o.a. organist Matthew Fisher en bassist Dave Knights. Met deze band werd het nummer A Whiter Shade of Pale opgenomen. Nog voordat dit nummer werd uitgebracht werd de naam van de band veranderd in Procol Harum. De bandnaam werd gekozen door de manager, naar de naam van de kat van een vriend. A Whiter Shade of Pale werd een enorm succes, maar de samenstelling van de band werd gewijzigd door twee leden te vervangen door oud-Paramounts Robin Trower (gitaar) en B.J. Wilson (drums). Een eerste album werd opgenomen, eenvoudig Procol Harum geheten. Ook verscheen een tweede single, Homburg, die echter veel minder succes had dan de voorganger. Ook latere singles hadden vaak weinig succes maar de LP's vonden hun weg naar een groot en trouw publiek, echter vooral in het buitenland, met name in Nederland. Op de volgende albums, Shine on Brightly en A Salty Dog werd de op het eerste album ingeslagen weg verder gevolgd, steeds met compositorische bijdragen van Brooker, Fisher en Trower. Daarna verliet Matthew Fisher de band om te worden vervangen door Chris Copping, waarmee alle oud-leden van de Paramounts weer herenigd waren. In deze bezetting werd het album Home opgenomen, min of meer een conceptalbum rond het thema de dood. Na het volgende album, Broken Barricades uit 1971, verliet ook Trower de groep. Hiermee bleef Brooker als enige componist over. In de jaren '70 bleef Procol Harum populair. De band ging ondanks een constant wijzigende bezetting door met het maken van muziek. Zij waren een van de eerste groepen die succes had met een symfonieorkest. Meer personeelsproblemen droegen bij tot dalende verkoop tegen het einde van de jaren '70. Korte tijd later viel de band uiteen (1977), al werd de groep vijf maanden later herenigd voor een eenmalig optreden. Brooker begon vervolgens een solocarrire. In 1991 werd Procol Harum echter heropgericht. De band bestond nu uit Brooker, Trower, Fisher en drummer Mark Brzezicki. B.J. Wilson was het jaar daarvoor overleden. Na de opname van het album The Prodigal Stranger viel ook deze bezetting uiteen. Pas in 2003 verscheen het meest recente album The Well's on Fire, waarop ook Fisher weer te horen is. Na dit album stapte Fisher echter weer op. In november 2006 stapte hij naar de rechter om zijn deel in de rechten op A Whiter Shade of Pale op te eisen. Hij kreeg vervolgens 40% van de credits toegekend, omdat de rechter het met hem eens was dat zijn orgelspel een wezenlijk onderdeel van de song is. (Less)
Channel: 123video Rate it: Rate:
32, 04:04, 2008-04-17 15:10:50 Description: Gino Vannelli (Montreal, Qubec, 16 juni 1952) is een Canadees zanger en tekstschrijver. Door zijn zang en schrijftalent te combineren met pop, rock, jazz en klassieke muziek heeft hij sinds de jaren (More) Gino Vannelli (Montreal, Qubec, 16 juni 1952) is een Canadees zanger en tekstschrijver. Door zijn zang en schrijftalent te combineren met pop, rock, jazz en klassieke muziek heeft hij sinds de jaren 70 een eigen geluid ontwikkeld dat volgens zijn fans van bijzondere schoonheid is. Vannelli's vader was jazz-zanger in een big band en Vannelli ontwikkelde in eerste instantie belangstelling voor percussie, onder invloed van artiesten als Joe Morello, Gene Krupa, Ed Thigpen en Elvin Jones. Op twaalfjarige leeftijd speelde hij in een rockbandje, en een jaar later werkte hij met zijn broer Joe en richtte zich meer op gitaar en zang. Alhoewel hij drummers als Ringo Starr en Charlie Watts zag als onderdeel van iets nieuws en spannends was hij meer gecharmeerd van Dave Brubeck en van Franse impressionistische musici. Nog voor zijn zeventiende verjaardag tekende Vannelli een platencontract bij RCA Records in Canada en bracht hij onder de artiestennaam Van Elli, een single uit: Gina Bold. Met zijn broer Joe trok hij vervolgens naar New York en later Los Angeles op zoek naar een mogelijkheid om professioneel muzikant te worden. Maar alhoewel Vannelli beschikt over een stem die drie octaven omvat, bleek niemand het risico aan te durven met het van het toen gangbare afwijkende repertoire. De broers Vannelli stonden op het punt op te geven en terug te gaan naar Canada. Toen Gino bij de A&M studio met succes een handtekening van Herb Alpert bemachtigde wist hij Alpert te overtuigen van zijn kwaliteiten door in een auditie zijn nummers People Gotta Move, Crazy Life, Mama Coco, Powerful People en Lady te zingen. Al deze nummers zouden worden uitgebracht op de LP's die Vannelli tussen 1974 en 1978 zou opnemen bij A&M. In navolging van artiesten als Rod Stewart besloot Vannelli een discoalbum op te nemen, en tekende hij met dit doel een contract bij Arista Records. Van zijn album Nightwalker werd het nummer Living Inside Myself een hit maar Arista weigerde het volgende album Twisted Heart uit te geven. Vannelli en zijn platenmaatschappij waren de navolgende drie jaar in juridisch conflict en pas in 1985 zou Vannelli in staat zijn zijn volgende album Black Cars uit te geven bij platenmaatschappij HME. Twee jaar later nam hij bij CBS Records Big Dreamers Never Sleep op, waarvan de single Wild Horses in veel landen een hit werd. Deze albums werden vooral in Europa goed ontvangen, en Vannelli heeft tot de dag van vandaag een vaste schare fans in Europa, waar hij ook regelmatig toert. In 1990 had Vannelli genoeg van de gevestigde orde in de platenindustrie en vestigde hij in Portland (Oregon) zijn eigen label, en bracht hij Inconsolable Man uit. Zijn interesse ging meer naar de akoestische Jazz en in die stijl bracht hij in de jaren negentig Yonder Tree en Slow Love uit. Tegen het einde van de twintigste eeuw verlengde zijn interessegebied zich tot klassieke muziek, en in 2003 bracht hij Canto uit, met nummers gezongen in Engels, Frans, Italiaans en Spaans. Zijn album These Are The Days uit 2005 was echter weer geheel popmuziek. Vannelli woont sinds enige tijd in Nederland, waar hij samenwerkt met pianist Michiel Borstlap. (Less)
Channel: 123video Rate it: Rate:
75, 03:37, 2008-04-17 15:10:52 Description: Avril Ramona Lavigne (Belleville (Ontario), 27 september 1984) is een Canadese zangeres, tekstschrijfster en actrice+++++++++++++++++++++Levensloop Lavigne werd opgevoed door conservatieve ouders. (More) Avril Ramona Lavigne (Belleville (Ontario), 27 september 1984) is een Canadese zangeres, tekstschrijfster en actrice+++++++++++++++++++++Levensloop Lavigne werd opgevoed door conservatieve ouders. Ze groeide op met het zingen van countrymuziek en in een kerkkoor en leerde zichzelf gitaar spelen. Toen ze 16 jaar oud was tekende ze een platencontract bij Arista Records , onderdeel van BMG. Ze verhuisde naar New York City om aan een album te werken. Haar pogingen om met behulp van anderen nummers te schrijven die aan haar wensen voldeden mislukten. Daarom ging ze naar Los Angeles om te schrijven met hulp van Cliff Magness en een schrijversteam, The Matrix genaamd, dat eerder al nummers had geschreven voor Sheena Easton en Christina Aguilera. Op 4 juni 2002 bracht ze haar eerste album Let go uit. Binnen zes maanden haalde ze met de verkoop viervoudig platina. Van het album verschenen Complicated, Sk8er boi, I'm with you en Losing grip op single. Van het album 'Let go' werden wereldwijd 15 miljoen exemplaren verkocht. Op 25 mei 2004 verscheen haar tweede album Under my skin, grotendeels geschreven in samenwerking met de Canadese zangeres Chantal Kreviazuk. Deze cd bevatte meer rocknummers dan haar eerste album. Er verschenen vier singles van dit album: Don't tell me, My happy ending, Nobody's home en He wasn't. Avril Lavigne maakte op 2 december 2004 bekend dat ze in maart 2005, na het afronden van haar Japanse tour, de studio zou gaan voor opnamen voor haar derde album. Een groot deel van de nummers hiervoor had ze al geschreven tijdens de Europese tour in de herfst van 2004. Een ander deel had ze al op haar antwoordapparaat ingezongen. Op 15 juli 2006 is ze getrouwd met Sum 41-zanger Deryck Whibley in Montecito, Californi. Ook deze was van Canadese afkomst. Avril heeft een contract bij modellenbureau Ford Models en staat model voor de make-uplijn van Chanel van herfst 2006. Ze heeft een filmrol in de misdaadfilm The Flock en een rol als serveerster in The Fastfood Nation gespeeld. Ook heeft ze de stem van Heather, een buidelrat in de animatiefilm Over the Hedge, ingesproken. Ook heeft ze het nummer Keep Holding On voor de film Eragon ingezongen. Deze staat op haar album The Best Damn Thing. Avril's derde album, The Best Damn Thing, verschijnt midden april. De eerste single daarvan is Girlfriend. Avril beschrijft haar album als ondeugend, up-tempo, fris, maar vooral n met een eigen stijl. Avril, die in het begin van haar carrire zich afzette tegen alles en iedereen, begint nu wat rustiger te worden; ze heeft haar stropdassen ingeruild voor haute couture-jurkjes van Gucci en is naast zangeres nu ook actrice. Avril verkocht in totaal rond de 30 miljoen albums wereldwijd waarvan bijna 10 miljoen in de V.S. Haar tweede single van The Best Damn Thing was "When You're Gone". Het derde nummer is "Hot" en hij is 5 oktober uitgekomen. De clip hiervan is 8 september 2007 opgenomen in New York. (Less)
Channel: 123video Rate it: Rate:
39, 03:37, 2008-04-17 15:11:01 Description: Heart is een Amerikaanse band, gevormd medio jaren '70 in Seattle, rond de twee zusjes Wilson. Nancy Wilson op gitaar en zang, Ann verzorgt de lead vocals. De basis voor de groep wordt gelegd in (More) Heart is een Amerikaanse band, gevormd medio jaren '70 in Seattle, rond de twee zusjes Wilson. Nancy Wilson op gitaar en zang, Ann verzorgt de lead vocals. De basis voor de groep wordt gelegd in het clubcircuit van Seattle en Vancouver. Heart is (in tegenstelling tot wat veel gedacht wordt) geen Canadese band, maar omdat Mike Fisher (broer van Roger en roadmanager in de 70's) de dienstplicht wil ontduiken, verkast de band in haar geheel naar het nabijgelegen Vancouver in Canada begin jaren 70. De carrire van de band valt uiteen in twee duidelijk te onderscheiden delen, de jaren '70 en de jaren '80/'90, een overgang die gepaard gaat met het wegtrekken van drie muzikanten. De altijd al prominent aanwezige Wilson zusjes blijven de spilfiguren, ook bij latere samenstellingen van de band. De andere groepsleden in de jaren '70: Roger Fisher: leadgitaar Howard Leese: keyboards en slaggitaar Steve Fossen: bas Michael Derosier: drums De groep mixt op een vrij eigenzinnige manier melodieuze rock met folkinvloeden. Wie Ann Wilson eens met de nodige decibels maar gedisciplineerd wil horen uithalen, moet zeker eens luisteren naar "Crazy on You", Heart's grootste hit (uit 1977) in Nederland (hoogste Top 40 notering: No 2). Een nummer dat misschien wat onterecht niet meer in de diverse "Top 100's aller tijden" opduikt. Andere memorabele "hardrock" songs uit deze periode zijn "Magic Man" en "Barracuda". Doch Ann kan evenzeer softere nummers aan, getuige liedjes als "Dreamboat Annie", "Lighter Touch" of "Dog & Butterfly". In de jaren na 1978 scoort de band enkel in de VS en Canada. De soms gehoorde uitleg als zou Europa te zeer in de ban zijn geweest van New Wave en Disco (Rock - The rough guide....) gaat niet helemaal op, want bijvoorbeeld powerpopgroep Toto scoorde wel heel goed op het oude continent. Medio jaren 1980 scoort Heart opnieuw, ook in Europa, na een organisatorische ommezwaai. "Passion Works" in 1983 is de eerste LP in de nieuwe samenstelling, als eerste LP na de breuk met de originele bezetting - gitarist, bassist en drummer van de originele line-up hebben de groep dan ondertussen verlaten - evenwel weinig succesvol. Alleen Howard Leese blijft, dit keer ook als leadgitarist, onderdeel van de Wilson-brigade. Mark Andes, de nieuwe bassist en drummer Danny Carmassi (onder andere ex Gamma) completeren de band, die pas met het uitbrengen van de LP's "Heart", "Bad Animals"en "Brigade" weer succes krijgt in Europa, getuige de tournees van 1988 en 1990, waarbij ook AHOY wordt aangedaan. Heart ruikt eerst voorzichtig aan de charts met "What About Love" (1985), maar slaat pas weer echt toe met "These Dreams" (1985), "Alone" (1987) en "All I Wanna Do is Make Love to You" (1990). "These Dreams", gezongen door Nancy, bereikt in Amerika de nummer 1 positie en "Alone" gezongen door Ann, eveneens. In de jaren '90 zijn Ann & Nancy Wilson sleutelfiguren in de Seattlescene als eigenaren van de Bad Animals studio waar bands zoals R.E.M., Pearl Jam, Soundgarden en Alice in Chains muziek opnemen. Zo zingt Ann bijvoorbeeld mee op de EP "SAP" van Alice in Chains. Na de CD "Desire Walks On" in 1993, verschijnen er nog vele compilatie-albums, waaronder het akoestische "The Road Home" (1995), maar de koek lijkt op. Ann & Nancy Wilson formeren met jeugdvriendin Sue Ennis, vrienden Frank Cox en Ben Smith de gelegenheidsband "The Lovemongers" en keren daarmee terug naar hun folk-roots. De energie en liefde voor muziek in al haar puurheid keert terug en na enkele CD's met de Lovemongers, pakken de zussen de draad met Heart weer op in 2004. Het eerste echte studio-album, geproduceerd door Nancy Wilson in samenwerking met Craig Bartock, na de Lovemongers periode is Jupiters Darling in 2004. Een stevige, frisse, rauwe CD, die ook in Europa helaas weinig aandacht krijgt, ondanks een korte tournee door de UK en een memorabel optreden op het Arrow Rock festival in Lichtenvoorde. Anno 2007 tourt Heart nog steeds met succes in Amerika. Nancy maakt tegenwoordig voornamelijk filmmuziek voor de films van hubbie Cameron Crowe, die bijvoorbeeld "Singles" (over de Seattle-scene) maakte (let ook op de soundtrack van deze film), een OSCAR won voor het script van Almost Famous (na te zijn genomineerd in dezelfde categorie voor Jerry MaGuire) en van Ann Wilson wordt iop 11 september 2007 een nieuwe solo-CD getiteld "Hope & Glory" (Rounder Records) uitgebracht, met gasten als divers als Elton John, KD Lang and Wynonna. Voor een sneak preview van de solo CD van Ann Wilson: Ann Wilson.com [1] of Ann Wilson @ MySpace [2]. Huidige samenstelling van Heart: Ann Wilson, Nancy Wilson, Craig Bartock, Debbie Shair, Ben Smith en Ric Markmann. (Less)
Channel: 123video Rate it: Rate:
30, 03:58, 2008-04-17 15:11:01 Description: Heart is een Amerikaanse band, gevormd medio jaren '70 in Seattle, rond de twee zusjes Wilson. Nancy Wilson op gitaar en zang, Ann verzorgt de lead vocals. De basis voor de groep wordt gelegd in (More) Heart is een Amerikaanse band, gevormd medio jaren '70 in Seattle, rond de twee zusjes Wilson. Nancy Wilson op gitaar en zang, Ann verzorgt de lead vocals. De basis voor de groep wordt gelegd in het clubcircuit van Seattle en Vancouver. Heart is (in tegenstelling tot wat veel gedacht wordt) geen Canadese band, maar omdat Mike Fisher (broer van Roger en roadmanager in de 70's) de dienstplicht wil ontduiken, verkast de band in haar geheel naar het nabijgelegen Vancouver in Canada begin jaren 70. De carrire van de band valt uiteen in twee duidelijk te onderscheiden delen, de jaren '70 en de jaren '80/'90, een overgang die gepaard gaat met het wegtrekken van drie muzikanten. De altijd al prominent aanwezige Wilson zusjes blijven de spilfiguren, ook bij latere samenstellingen van de band. De andere groepsleden in de jaren '70: Roger Fisher: leadgitaar Howard Leese: keyboards en slaggitaar Steve Fossen: bas Michael Derosier: drums De groep mixt op een vrij eigenzinnige manier melodieuze rock met folkinvloeden. Wie Ann Wilson eens met de nodige decibels maar gedisciplineerd wil horen uithalen, moet zeker eens luisteren naar "Crazy on You", Heart's grootste hit (uit 1977) in Nederland (hoogste Top 40 notering: No 2). Een nummer dat misschien wat onterecht niet meer in de diverse "Top 100's aller tijden" opduikt. Andere memorabele "hardrock" songs uit deze periode zijn "Magic Man" en "Barracuda". Doch Ann kan evenzeer softere nummers aan, getuige liedjes als "Dreamboat Annie", "Lighter Touch" of "Dog & Butterfly". In de jaren na 1978 scoort de band enkel in de VS en Canada. De soms gehoorde uitleg als zou Europa te zeer in de ban zijn geweest van New Wave en Disco (Rock - The rough guide....) gaat niet helemaal op, want bijvoorbeeld powerpopgroep Toto scoorde wel heel goed op het oude continent. Medio jaren 1980 scoort Heart opnieuw, ook in Europa, na een organisatorische ommezwaai. "Passion Works" in 1983 is de eerste LP in de nieuwe samenstelling, als eerste LP na de breuk met de originele bezetting - gitarist, bassist en drummer van de originele line-up hebben de groep dan ondertussen verlaten - evenwel weinig succesvol. Alleen Howard Leese blijft, dit keer ook als leadgitarist, onderdeel van de Wilson-brigade. Mark Andes, de nieuwe bassist en drummer Danny Carmassi (onder andere ex Gamma) completeren de band, die pas met het uitbrengen van de LP's "Heart", "Bad Animals"en "Brigade" weer succes krijgt in Europa, getuige de tournees van 1988 en 1990, waarbij ook AHOY wordt aangedaan. Heart ruikt eerst voorzichtig aan de charts met "What About Love" (1985), maar slaat pas weer echt toe met "These Dreams" (1985), "Alone" (1987) en "All I Wanna Do is Make Love to You" (1990). "These Dreams", gezongen door Nancy, bereikt in Amerika de nummer 1 positie en "Alone" gezongen door Ann, eveneens. In de jaren '90 zijn Ann & Nancy Wilson sleutelfiguren in de Seattlescene als eigenaren van de Bad Animals studio waar bands zoals R.E.M., Pearl Jam, Soundgarden en Alice in Chains muziek opnemen. Zo zingt Ann bijvoorbeeld mee op de EP "SAP" van Alice in Chains. Na de CD "Desire Walks On" in 1993, verschijnen er nog vele compilatie-albums, waaronder het akoestische "The Road Home" (1995), maar de koek lijkt op. Ann & Nancy Wilson formeren met jeugdvriendin Sue Ennis, vrienden Frank Cox en Ben Smith de gelegenheidsband "The Lovemongers" en keren daarmee terug naar hun folk-roots. De energie en liefde voor muziek in al haar puurheid keert terug en na enkele CD's met de Lovemongers, pakken de zussen de draad met Heart weer op in 2004. Het eerste echte studio-album, geproduceerd door Nancy Wilson in samenwerking met Craig Bartock, na de Lovemongers periode is Jupiters Darling in 2004. Een stevige, frisse, rauwe CD, die ook in Europa helaas weinig aandacht krijgt, ondanks een korte tournee door de UK en een memorabel optreden op het Arrow Rock festival in Lichtenvoorde. Anno 2007 tourt Heart nog steeds met succes in Amerika. Nancy maakt tegenwoordig voornamelijk filmmuziek voor de films van hubbie Cameron Crowe, die bijvoorbeeld "Singles" (over de Seattle-scene) maakte (let ook op de soundtrack van deze film), een OSCAR won voor het script van Almost Famous (na te zijn genomineerd in dezelfde categorie voor Jerry MaGuire) en van Ann Wilson wordt iop 11 september 2007 een nieuwe solo-CD getiteld "Hope & Glory" (Rounder Records) uitgebracht, met gasten als divers als Elton John, KD Lang and Wynonna. Voor een sneak preview van de solo CD van Ann Wilson: Ann Wilson.com [1] of Ann Wilson @ MySpace [2]. Huidige samenstelling van Heart: Ann Wilson, Nancy Wilson, Craig Bartock, Debbie Shair, Ben Smith en Ric Markmann. (Less)
Channel: 123video Rate it: Rate:
23, 03:39, 2008-04-17 15:11:01 Description: Heart is een Amerikaanse band, gevormd medio jaren '70 in Seattle, rond de twee zusjes Wilson. Nancy Wilson op gitaar en zang, Ann verzorgt de lead vocals. De basis voor de groep wordt gelegd in (More) Heart is een Amerikaanse band, gevormd medio jaren '70 in Seattle, rond de twee zusjes Wilson. Nancy Wilson op gitaar en zang, Ann verzorgt de lead vocals. De basis voor de groep wordt gelegd in het clubcircuit van Seattle en Vancouver. Heart is (in tegenstelling tot wat veel gedacht wordt) geen Canadese band, maar omdat Mike Fisher (broer van Roger en roadmanager in de 70's) de dienstplicht wil ontduiken, verkast de band in haar geheel naar het nabijgelegen Vancouver in Canada begin jaren 70. De carrire van de band valt uiteen in twee duidelijk te onderscheiden delen, de jaren '70 en de jaren '80/'90, een overgang die gepaard gaat met het wegtrekken van drie muzikanten. De altijd al prominent aanwezige Wilson zusjes blijven de spilfiguren, ook bij latere samenstellingen van de band. De andere groepsleden in de jaren '70: Roger Fisher: leadgitaar Howard Leese: keyboards en slaggitaar Steve Fossen: bas Michael Derosier: drums De groep mixt op een vrij eigenzinnige manier melodieuze rock met folkinvloeden. Wie Ann Wilson eens met de nodige decibels maar gedisciplineerd wil horen uithalen, moet zeker eens luisteren naar "Crazy on You", Heart's grootste hit (uit 1977) in Nederland (hoogste Top 40 notering: No 2). Een nummer dat misschien wat onterecht niet meer in de diverse "Top 100's aller tijden" opduikt. Andere memorabele "hardrock" songs uit deze periode zijn "Magic Man" en "Barracuda". Doch Ann kan evenzeer softere nummers aan, getuige liedjes als "Dreamboat Annie", "Lighter Touch" of "Dog & Butterfly". In de jaren na 1978 scoort de band enkel in de VS en Canada. De soms gehoorde uitleg als zou Europa te zeer in de ban zijn geweest van New Wave en Disco (Rock - The rough guide....) gaat niet helemaal op, want bijvoorbeeld powerpopgroep Toto scoorde wel heel goed op het oude continent. Medio jaren 1980 scoort Heart opnieuw, ook in Europa, na een organisatorische ommezwaai. "Passion Works" in 1983 is de eerste LP in de nieuwe samenstelling, als eerste LP na de breuk met de originele bezetting - gitarist, bassist en drummer van de originele line-up hebben de groep dan ondertussen verlaten - evenwel weinig succesvol. Alleen Howard Leese blijft, dit keer ook als leadgitarist, onderdeel van de Wilson-brigade. Mark Andes, de nieuwe bassist en drummer Danny Carmassi (onder andere ex Gamma) completeren de band, die pas met het uitbrengen van de LP's "Heart", "Bad Animals"en "Brigade" weer succes krijgt in Europa, getuige de tournees van 1988 en 1990, waarbij ook AHOY wordt aangedaan. Heart ruikt eerst voorzichtig aan de charts met "What About Love" (1985), maar slaat pas weer echt toe met "These Dreams" (1985), "Alone" (1987) en "All I Wanna Do is Make Love to You" (1990). "These Dreams", gezongen door Nancy, bereikt in Amerika de nummer 1 positie en "Alone" gezongen door Ann, eveneens. In de jaren '90 zijn Ann & Nancy Wilson sleutelfiguren in de Seattlescene als eigenaren van de Bad Animals studio waar bands zoals R.E.M., Pearl Jam, Soundgarden en Alice in Chains muziek opnemen. Zo zingt Ann bijvoorbeeld mee op de EP "SAP" van Alice in Chains. Na de CD "Desire Walks On" in 1993, verschijnen er nog vele compilatie-albums, waaronder het akoestische "The Road Home" (1995), maar de koek lijkt op. Ann & Nancy Wilson formeren met jeugdvriendin Sue Ennis, vrienden Frank Cox en Ben Smith de gelegenheidsband "The Lovemongers" en keren daarmee terug naar hun folk-roots. De energie en liefde voor muziek in al haar puurheid keert terug en na enkele CD's met de Lovemongers, pakken de zussen de draad met Heart weer op in 2004. Het eerste echte studio-album, geproduceerd door Nancy Wilson in samenwerking met Craig Bartock, na de Lovemongers periode is Jupiters Darling in 2004. Een stevige, frisse, rauwe CD, die ook in Europa helaas weinig aandacht krijgt, ondanks een korte tournee door de UK en een memorabel optreden op het Arrow Rock festival in Lichtenvoorde. Anno 2007 tourt Heart nog steeds met succes in Amerika. Nancy maakt tegenwoordig voornamelijk filmmuziek voor de films van hubbie Cameron Crowe, die bijvoorbeeld "Singles" (over de Seattle-scene) maakte (let ook op de soundtrack van deze film), een OSCAR won voor het script van Almost Famous (na te zijn genomineerd in dezelfde categorie voor Jerry MaGuire) en van Ann Wilson wordt iop 11 september 2007 een nieuwe solo-CD getiteld "Hope & Glory" (Rounder Records) uitgebracht, met gasten als divers als Elton John, KD Lang and Wynonna. Voor een sneak preview van de solo CD van Ann Wilson: Ann Wilson.com [1] of Ann Wilson @ MySpace [2]. Huidige samenstelling van Heart: Ann Wilson, Nancy Wilson, Craig Bartock, Debbie Shair, Ben Smith en Ric Markmann. (Less)
Channel: 123video Rate it: Rate:
53, 04:05, 2008-04-17 15:15:12 Description: Genesis is een progressieve rockgroep uit het Verenigd Koninkrijk, opgericht in 1967 door Peter Gabriel, Mike Rutherford, Tony Banks en Anthony Phillips. In de jaren '70 maakte de groep naam in (More) Genesis is een progressieve rockgroep uit het Verenigd Koninkrijk, opgericht in 1967 door Peter Gabriel, Mike Rutherford, Tony Banks en Anthony Phillips. In de jaren '70 maakte de groep naam in de avant-garde van de popmuziek met haar dramatiek en zwarte humor, om in de jaren '80 het roer om te gooien en in een succesvolle hitmachine te veranderen. Genesis ontstaat in 1967 op de Engelse kostschool Charterhouse als een groepje tieners, leden van de schoolbandjes Anon en Garden Wall, besluiten om gezamenlijk een demo op te nemen. En van de tapes wordt in de handen geduwd van producer en oud-Charterhouseleerling Jonathan King, die de groep haar naam geeft en ze een platencontract aanbiedt. Resultaat is From Genesis to Revelation een met strijkorkest gelardeerd conceptalbum over het ontstaan van de aarde. Het orkest en het concept komen uit de koker van King, die het Genesis van die tijd - dat zich muzikaal ergens tussen soul, folk en beat begeeft - daarmee geen recht doet. Het album flopt en gedesillusioneerd gaan King en zijn pupillen ieder hun weg. Na deze valse start besluit Genesis, dat dan al experimenteert met minder vanzelfsprekende songstructuren en topzware serieuze teksten, door te gaan. De individuele bandleden geven hun studie op, en gaan bij elkaar in een huis wonen, waar gewerkt wordt aan nieuw materiaal. Als kerverse platenbaas Tony Stratton-Smith de band ontdekt en ze een contract aanbiedt bij zijn label Charisma Records, is de carrire van Genesis pas echt begonnen. De groep brengt in 1970 Trespass uit, waarop zes lang uitgesponnen, akoestisch georinteerde, donkerromantische songs staan. Als gitarist Anthony Phillips wegens podiumangst uit de groep stapt en de overige bandleden drummer John Mayhew ontslaan, worden Steve Hackett (gitaar) en Phil Collins (drums) aangetrokken en is de zogeheten "klassieke lineup" van Genesis een feit. Op de in respectievelijk 1971 en 1972 uitgebrachte Nursery Cryme en Foxtrot komt de groep muzikaal tot wasdom. Het muzikale avontuur kan nu, dankzij de komst van de technisch veel competentere Hackett en Collins, ten volle worden aangegaan, en naast de duistere romantiek wordt ook de zwarte, macabere humor van Peter Gabriel onmisbaar onderdeel van de muziek van Genesis. En om het theatrale aspect van de muziek nog meer kracht bij te zetten - en ook om de ogen van de muziekpers op de groep gericht te krijgen - kruipt zanger Gabriel op het podium in de huid van een almaar groter arsenaal aan personages. Hij gebruikt make-up, vertelt bizarre verhalen, maar maakt voornamelijk gebruik van kostuums. Dat slaat, vanaf het moment dat hij zich uitdost in de rode jurk van zijn vrouw, en een vossemasker opzet, in als een bom, en Genesis en Gabriel zijn plotseling hot. Met Selling England By The Pound uit 1973 oogst Genesis, zowel muzikaal als publicitair gezien, het door Gabriel gezaaide succes. Het album brengt de groep haar eerste Engelse hitsingle, het Beatle-eske I know what I like (in your wardrobe). De theatrale live-reputatie van de groep snelt haar leden echter snel vooruit. Gabriel gaat steeds meer zijn eigen weg en heeft almaar minder behoefte compromissen te sluiten met de andere leden van Genesis. Die andere leden hebben daarentegen steeds meer het gevoel dat de podiumpersoonlijkheid van Gabriel de aandacht van de muziek afleidt, in plaats van hem erop vestigt. Strubbelingen tussen Gabriel en de rest van de groep ten tijde van de opnames van het conceptalbum The Lamb Lies Down On Broadway (1974) leiden uiteindelijk tot het vertrek van Gabriel, in 1975. Genesis besluit echter naar een nieuwe zanger te gaan zoeken en een nieuwe plaat op te nemen. Als de band na honderden onbevredigende audities de wanhoop nabij is, en de volgende plaat A Trick Of The Tail (1976) - met uitzondering van de zangpartijen - al is opgenomen, besluit Phil Collins, die tot dan toe alleen achtergrondvocalen en twee zachte akoestische liedjes voor zijn rekening had genomen, het te proberen. Het blijkt een gouden greep, en vanaf dat moment is Collins naast de drummer, ook de zanger van Genesis. A Trick Of The Tail - waarop Genesis breekt met The Lamb... en de lijn van Selling England... doortrekt - wordt de bestverkochte Genesis-plaat tot dan toe. Collins besluit de kostuums van Gabriel achterwege te laten en een minder excentrieke pose op het podium aan te nemen, en Genesis trekt met tourdrummer Bill Bruford in een triomftocht door West-Europa en Amerika. Maar na het retrospectieve Wind & Wuthering en het live-album Seconds Out verlaat ook gitarist Steve Hackett de groep. Hij is gefrustreerd over zijn compositorische aandeel in de muziek en wil zich richten op een solocarrire. Bassist en ritme-gitarist Mike Rutherford neemt vanaf dan de honneurs waar op leadgitaar. UitklappenTijdlijn Genesis 1967 Gabriel, Banks, Phillips, Rutherford, Stewart 1968 Gabriel, Banks, Phillips, Rutherford, Silver 1969 Gabriel, Banks, Phillips, Rutherford, Mayhew 1 1970 Gabriel, Banks, Collins, Hackett, Rutherford 2 1975 Collins, Banks, Hackett, Rutherford 3 1977 Collins, Banks, Rutherford 4 1997 Wilson, Banks, Rutherford 5 1999 Pauze 2006 Collins, Banks, Rutherford 4 TOEGEVOEGD PERSONEEL 1 David Thomas 2 Mick Barnard 3Bill Bruford 4 Chester Thompson, Daryl Streumer 5 Nick D'Virgillio, Nir Zidhyaku, Ant Drennan Op het dan volgende ...And Then There Were Three... (1978) worden de dromerige en breed uitgesponnen gitaarpartijen van Hackett node gemist. Toch levert juist die elpee de eerste wereldwijde hitsingle, en daarmee de definitieve doorbraak voor Genesis op. Follow You Follow Me is een simpel liefdesliedje en verovert aan beide kanten van de Atlantische Oceaan de hitlijsten. Dat - en de daardoor succesvolle tournee waarbij de groep ondersteund wordt door Chester Thompson op drums en Daryl Stuermer op gitaar (die tot in 1992 deel van de live-band zouden blijven) - stelt de groep financieel in staat een pauze van twee jaar te nemen, waarin ze na kan denken wat de koers moet zijn van de progressieve dinosaurus Genesis, zonder Steve Hackett, en in een almaar meer naar punk en pop neigende muziekwereld. Het antwoord op die vraag komt in 1980 met het album Duke. Op dit album stoft Genesis haar soul-roots af en laat zich benvloeden door zwarte muziek als R&B. Misunderstanding wordt de eerste top tien hit van Genesis in Amerika. Als in 1981 Phil's solodebuut Face Value dan ook nog beter scoort - zowel qua verkoop als in de serieuze muziekpers - dan welke Genesis-elpee dan ook, vragen velen zich af of Genesis nog toekomst heeft. Abacab (1981) breekt met alle Genesis-dogma's en laat voor het eerst sinds jaren weer een bandje horen, een groepje muzikanten dat lol heeft in het muziek maken en dan haar grenzen verkent. De blazerssectie van Earth, Wind & Fire, die meedoet mee op No reply at all, wekt echter de woede van de "oude" fans, net als de commercile koers van het nieuwe Genesis in het algemeen. Toch zijn de positieve reacties op Abacab talrijker. Op het titelloze vervolgalbum uit 1983 keert Genesis echter toch weer gedeeltelijk terug naar het grootse geluid dat zo lang haar handelsmerk was geweest, zij het met de eenvoud van Abacab en Duke en in een moderner jasje. Mama wordt n van de grootste hits voor de groep. Als in 1986 Invisible Touch volgt is Genesis eindelijk klaar voor het grote succes. Invisible Touch is net geen knieval naar de pure commercie, want staat ook bol van de geluidsexperimenten, maar toch is de plaat met zijn catchy deuntjes en zijn moderne productie uitgegroeid tot n van d popplaten van de jaren '80. De videoclip van Land Of Confusion, gemaakt door de komische poppengroep Spitting Image, gaat heel de wereld over en sleept allerlei prijzen in de wacht. Ook de titelsong van het album wordt een grote hit. Phil Collins is inmiddels uitgegroeid tot een absolute superster. Dat het na een intensieve wereldtournee een lange tijd stil wordt rondom Genesis is dan ook vooral aan zijn explosief gegroeide bekendheid te wijten, en in iets mindere mate aan die van Mike Rutherford, die met zijn andere bandje Mike and the Mechanics sinds midden jaren '80 AOR-hits is gaan scoren met onder andere Paul Carrack en Paul Young (niet te verwarren met Paul Anthony Young) als lead zangers. Pas in 1991 komt Genesis weer met een album: We Can't Dance. Het is een lichte knauw naar de dan dominant wordende dansmuziek in de hitparades. De muziek op We Can't Dance is wat ingetogener, en meer verhalend, en in die zin keert Genesis na Invisible Touch weer een beetje terug naar de essentie van haar muziek. Het album oogst wederom heel veel succes, brengt Genesis met I can't dance zelfs haar eerste Nederlandse nummer 1-hit. Tijdens de daaropvolgende wereldtournee besluit Phil Collins echter dat het genoeg geweest is en dat hij Genesis zal verlaten. Dit wordt echter pas in 1996 bekendgemaakt. Genesis - dat dan alleen nog maar bestaat uit de twee oerleden Tony Banks en Mike Rutherford kondigt dan ook aan met een nieuwe zanger en een nieuw album te zullen komen. Een even moedig als onzalig plan, zeker als blijkt dat Calling All Stations (1997), met de voormalig Stiltskin-zanger Ray Wilson, lang niet zoveel succes boekt als Invisible Touch en We Can't Dance. Voor met name Rutherford is dat zo'n grote teleurstelling dat het doek, na een toch succesvolle tournee langs grote zalen, dan toch -voorlopig- valt voor Genesis. Dan is het tijdperk aangebroken van het uitbrengen van de back-catalogue. De boxen Archive 1 en Archive 2 verschijnen in 1998 en 2000, en in 2004 zagen The Platinum Collection (verzamel-CD) en The Video Show (DVD) het licht. Verder werkt Nick Davis, de producer van de laatste twee Genesis-albums, aan een aantal remasters, en staan er nog een groot aantal nieuwe releases van historisch materiaal op stapel. Terwijl deze stroom aan releases uitkomt is de toekomst van de groep nog steeds onduidelijk. Genesis bestaat in principe nog steeds, maar actief is de groep niet meer. Al wordt in interviews met Banks, Rutherford (en Collins) meestal de mogelijkheid open gehouden dat de band nog nieuwe opnamen zal uitbrengen. Diverse incidentele gezamenlijke opnamen voor DVD's (met Collins als zanger) en een verzamel cd met een cover van eigen song "The carpet Crawlers" in de complete oude bandbezetting (Met Hackett en Gabriel) lijken ook in die richting te wijzen. In 2007 is het gezelschap Collins, Banks en Rutherford weer bij elkaar voor de The Genesis Encore Series Europe 2007 met daarna een soortgelijke tournee door Amerika. (Less)
Channel: 123video Rate it: Rate:
32, 05:12, 2008-04-17 15:15:22 Description: George Michael (Londen, 25 juni 1963) is een Engelse zanger, hij werd geboren als Georgios Kyriacos Panayiotou. George Michael mag een van de succesvolste zangers uit de jaren '80/'90 (More) George Michael (Londen, 25 juni 1963) is een Engelse zanger, hij werd geboren als Georgios Kyriacos Panayiotou. George Michael mag een van de succesvolste zangers uit de jaren '80/'90 genoemd worden. Hij won twee Grammy's, verkocht meer dan 85 miljoen platen wereldwijd en stond negen keer op de eerste plaats in de Nederlandse Top 40. Een aantal daarvan als onderdeel van het duo Wham!, een aantal als solo-artiest. Door dit succes is Michael al twee decennia lang de meest gespeelde ariest op de Engelse radio. George Michael werd geboren in East Finchley, Londen. Zijn vader was Kyriacos Panayiotou, een Grieks-Cypriotische restaurateur, die in de jaren '50 naar Engeland verhuisde en zijn naam veranderde in Jack Panos. Zijn moeder was Lesley Angold Harrison, een voormalig danseres van joodse afkomst. Zij overleed in 1997 aan kanker. Michael begon zijn carrire met het oprichten van een ska band "The Executive". Hij deed dit samen met zijn beste vrienden Andrew Ridgeley, Paul Ridgeley, Andrew Leaver en David Mortimer. Deze band was echter geen lang leven beschoren. Pas in 1981, toen hij Wham! oprichtte met Andrew Ridgeley, begon het succes voor Michael. Het eerste album van de band Fantastic! belandde nog op de achtste positie in de Album Top 100, maar de albums daarna; Make it big en The final haalden beide de eerste plaats. Tussendoor maakte George met Careless Whisper ook nog een start met zijn solo-carrire. Het nummer wat hij zelf schreef op zeventienjarige leeftijd, werd n van de meest gedraaide nummers in de jaren '80. Ook zong George Michael mee met de Band Aid hit Do They Know It's Christmas. Daarnaast doneerde hij de opbrengsten van zijn eigen kerstplaat Last Christmas aan goede doelen. Op het nummer Nikita van Elton John, neemt Michael de achtergrondzang voor zijn rekening. Na de afscheidssingle Edge Of Heaven ging Wham! in 1986 uit elkaar, met een afscheidsconcert in het uitverkochte Wembley Stadion. George Michael wilde zich richten op een wat volwassener publiek dan de tienermeisjes, die hij aantrok tijdens de Wham!-tijd. De eerste stap in zijn solo-carrire was daarom het duet met soul-icoon Aretha Franklin, I Knew You Were Waiting (For Me), wat een grote hit werd in 1987. Het nummer behaalde de #1 positie in Nederland, maar ook in de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. Na Careless Whisper (1984) en A Different Corner (1986) was het al Michaels derde solo nummer 1 hit. Ook was het de eerste single die hij niet zelf had geschreven (buiten het Band Aid project gerekend). Met het nummer won George een Grammy Award in 1988. Faith Het eerste solo-album van George Michael was Faith. De eerste single, I Want Your Sex werd door veel radiozenders genegeerd vanwege het suggestieve onderwerp. Als reactie hierop maakte de zanger een nieuwe proloog voor het nummer, waarin hij uitlegde dat het nummer niet alleen over seks ging. Vele radiozenders draaiden inplaats van het nummer, een andere versie van de single: I Want Your Love, het woord seks werd steeds vervangen door love. Het nummer werd ondanks (misschien zelfs dankzij) het thema een grote hit, en stond drie weken bovenaan de Top 40. De tweede single, het titelnummer Faith werd uitgebracht in oktober 1987, een paar weken voor de uitgave van het album. Het nummer werd n van de meest bekende nummers van George Michael, het stond zes weken op #1 in de Top 40. De videoclip van het nummer is ook zeer bekend, de zanger in een leren jack, spijkerbroek en gitaar, naast een klassieke jukebox. Ook drie andere singles van het album behaalden de top 10. Father Figure kwam tot plek twee, One More Try behaalde #4 en Monkey schopte het tot #6. Kissing a Fool werd de eerste single van George Michael die net in de top 10 kwam, maar bleef steken op dertien. Listen Without Prejudice Vol.1 kwam op de markt in September 1990. Na het enorme succes van voorganger Faith, probeerde Michael met dit album een nieuw image voor zichzelf te maken. De titel is een indicatie van zijn wens om meer serieus genomen te worden als een songwriter. Er werd geheel geen promotie gemaakt voor het album, ook geen videoclips bij de singles (Less)
Channel: 123video Rate it: Rate:
76, 31:54, 2008-04-17 15:15:26 Description: Doe Maar (1978 - 1984 en 1999 - 2000 en 2008) was een Nederlandse en Nederlandstalige popgroep, die invloeden uit de ska, de punk en de reggae combineerde tot Nederpop. Gemeten naar de hysterie die (More) Doe Maar (1978 - 1984 en 1999 - 2000 en 2008) was een Nederlandse en Nederlandstalige popgroep, die invloeden uit de ska, de punk en de reggae combineerde tot Nederpop. Gemeten naar de hysterie die op het hoogtepunt rond de groep bestond, is het zonder twijfel de populairste band in de geschiedenis van de Nederlandse popmuziek. De vier studioalbums sinds Skunk haalden allen de nummer 1-positie in de albumlijsten en in de loop der jaren haalden maar liefst zes verschillende verzamelalbums de hitlijsten. Hiermee is Doe Maar ook commercieel de meest succesvolle Nederlandstalige groep. De bekendste 'Doe Maar'-samenstelling is: Henny Vrienten (1948): zang en basgitaar; Ernst Jansz (1948): zang en toetsen; Jan Hendriks (1949): gitaar en zang; Jan Pijnenburg (1955): slagwerk en zang. Dit is de groep die op alle posters en in alle popbladen stond afgebeeld, alhoewel drummer Jan Pijnenburg alleen op de live-platen uit de jaren tachtig meespeelde en op het reniealbum uit 2000. De eerste bezetting vanaf juni 1978 was: Ernst Jansz: zang en toetsen; Jan Hendriks: gitaar; Carel Copier: slagwerk; Piet Dekker: zang en basgitaar. Joost Belinfante (ex-CCC Inc. en Slumberlandband) speelde tijdelijk basgitaar tussen februari en augustus 1980, tot hij vervangen werd door Henny Vrienten. Bij de opnames van het album Doris Day en Andere Stukken (november/december 1981) was Carel Copier vervangen door Ren van Collem, ex-Stock en zoon van wijlen filmrecensent Simon van Collem. Half mei 1982 werd hij uit de band gezet, ten gunste van Jan Pijnenburg (ex-Sweet D'Buster, Fontessa, Lucifer, Long Tall Ernie and the Shakers en Hollander). Deze kreeg echter al na n optreden een auto-ongeluk en kon tot januari 1983 niet drummen, waarna Van Collem maar weer teruggevraagd werd. De definitieve bezetting Vrienten-Jansz-Hendriks-Pijnenburg bleef gehandhaafd tot en met het afscheidsconcert op 14 april 1984 en opnieuw vanaf november 1999 tot en met juni 2000. [bewerk] Hoe het begon Doe Maar is ontstaan als een gelegenheidsband die optrad bij het rondtrekkende Festival of Fools. Ernst Jansz werd gevraagd een band te formeren en probeerde samen met Piet Dekker (beiden ex-Slumberlandband en The Rumbones) Nederlandstalige popmuziek uit. Gitarist Jan Hendriks en drummer Carel Copier werden uit de band Steam weggeplukt. Van april tot en met juni 1978 werd de band aangevuld met de clowns Mart de Corte en Jan Bogaerts (later bekend geworden als fotograaf), zanger Wim van Oevelen (later toermanager van de groep) en zangeressen Truus de Groot en Anouk Strijbosch. Na een bijdrage aan de elpee Uitholling Overdwars in april 1979 in de vorm van het nummer Blozen, regelde manager Frank van der Meijden een platencontract bij Telstar, het platenlabel van schlagerkoning Johnny Hoes. Eind 1979 resulteerde dat in de eerste elpee Doe Maar. De single 'Ik zou het willen doen' haalde in februari 1980 de tipparade. Na problemen in de samenwerking tussen Ernst Jansz en Piet Dekker, besloot de groep er mee op te houden. Om de laatste contractuele verplichtingen af te ronden, zocht de groep nog naar een basspeler. Jansz benaderde professioneel bassist, gitarist en componist Henny Vrienten, waarmee hij al enkele malen had samengespeeld. Eerst in 1975 op het album 'Waar ik woon en wie ik ben' van Boudewijn de Groot en in zijn begeleidingsband voor de tournee hierna. Daarna vormden Jansz en Vrienten (toen nog op gitaar) in 1977 de reggaeband The Rumbones met bassist Piet Dekker en drummer Johnny Lodewijks. Op het album 'Van een afstand' uit 1980 van Boudewijn de Groot speelden o.a. Vrienten, Jansz, Hendriks en Copier mee. Aanvankelijk weigerde Vrienten mee te doen in Doe Maar, omdat dit niet een onderdeel van een geslaagde carrire leek. Later ging Vrienten overstag, omdat Doe Maar een groep leek waar plezier een belangrijke rol speelde. Met hem en Ernst Jansz beschikte de band plotseling over twee begenadigde liedschrijvers die elkaars werk op een positieve manier benvloedden. Onder invloed van Vrienten besloot de band de feestnummers van het repertoire te halen en alleen nog maar ska en reggae te spelen. Vrienten leverde meteen drie nummers voor het nieuwe album, waar de groep op dat moment al mee bezig was. [bewerk] Per ongeluk op de radio De platenmaatschappij was niet onder de indruk van de kwaliteitsinjectie en stelde het op de markt brengen van het album 'Skunk' uit tot na het decemberseizoen en tot na carnaval, omdat de maatschappij vond dat het aanbod van de groep niet zou blijven staan tussen het werk van gevestigde namen. De platenmaatschappij begon echter wel al met het reclame maken voor het album en monsters werden naar de radiozenders gestuurd. Vanwege een fout waren de radio-dj's niet op de hoogte van het feit dat de plaat nog niet te koop was. Ze speelden de single en het album werd uitgeroepen tot dag-LP. Luisteraars raakten meteen gecharmeerd van het nummer, 32 jaar, alhoewel men moeite had de oorspronkelijke titel, 'Sinds 1 dag of 2' te onthouden tot dj Frits Spits het liedje de huidige titel gaf. De definitieve doorbraak volgde in 1982 met de single 'Doris Day' en het melancholieke reggae-album 'Doris Day En Andere Stukken'. Van dit album mixte Henny Vrienten een dubversie ('Doe De Dub Discodubversie') en 12" versies van 'Is Dit Alles' en 'Situatie'. In mei 1982 ontving Doe Maar de Zilveren Harp, een aanmoedigingsprijs van Stichting Conamus. Ook deden Jansz, Hendriks, van Collem en Belinfante 10 optredens met Bram Vermeulen onder de naam 'De Gevestigde Orde'. Op 31 mei 1982 was Doe Maar de openingact op Pinkpop. Op 8 oktober gaf de groep een televisieoptreden tijdens Veronica's Popnacht samen met Normaal, Golden Earring en Vitesse. Toen in november 1982 de single 'De Bom' werd uitgebracht was Doe Maar inmiddels uitgegroeid tot een supergroep met alle media-aandacht en merchandising die daarbij hoort. Er ontstonden hysterische toestanden rondom de groep. De gezichten van de groepsleden waren niet van de bladencovers af te slaan, de merchandise was niet aan te slepen en ook het oudere werk van de groep ging als warme broodjes over de toonbank. Doe Maar werd de populairste groep die de Nederpop ooit gekend heeft. Binnen enkele maanden zag het halve land fosforgroen en zuurstokroze. In Belgi was de band minder bekend, vandaar dat Doe Maar in januari 1983 daar drie optredens deed. In Nederland haalde het album 'Skunk' in januari 1983 de nummer 1 positie in de albumlijsten, bijna twee jaar na de release. Het album 4us (spreek uit: virus) verscheen in maart 1983 op LP, MC en als eerste Nederlandstalige plaat ook op cd. Het album was al in de voorverkoop platina en haalde de nummer 1 positie, evenals de single 'Pa', die als eerste single ooit op nummer 1 binnenkwam. In deze periode verschenen de bandleden, met name Jansz en Vrienten, voortdurend in de (roddel)pers, vandaar dat men op 30 maart een publiciteitsstop afkondigde. Op 16 en 17 mei 1983 droeg Doe Maar bij aan een benefietproject ten bate van Amnesty International, getiteld 'Een Gebaar'. Op deze twee gala-avonden in Carr Amsterdam was Doe Maar in drie nummers de begeleidingsband van Adle Bloemendaal, Freek de Jonge en Van Kooten en De Bie. Henny Vrienten begeleidde ook op deze avonden Andr Hazes op gitaar. Een week later was Doe Maar de hoofdact op Pinkpop. Dit optreden in Geleen had hun hoogtepunt moeten worden, maar werd een dieptepunt. Tijdens het uur durende, afsluitende optreden, werd de band massaal bekogeld met appeltjes. Al bij opkomst kreeg Henny Vrienten een appel hard op zijn kaak. De groep speelde 12 nummers (Doe Maar Net Alsof, Zoek Het Zelf Maar Uit, Belle Hlne, Is Dit Alles, Herone, Nachtzuster, Alles Gaat Voorbij, Je Loopt Je Lul Achterna, Tijd Genoeg, Pa, Smoorverliefd en Lajeninaja). Tijdens het laatste nummer werd Doe Maar o.a. bijgestaan door de Golden Earring-leden George Kooymans en Cesar Zuiderwijk. Optredens in Loosbroek, Goes, Assen, Tiel en Joure (juni 1983) werden opgenomen voor het live-dubbelalbum 'Lijf Aan Lijf'. Nadat dit album in september was gemixt, werkte Vrienten in oktober en november 1983 aan zijn soloalbum 'Geen Ballade'. In december werd opgetreden op de Nederlandse Antillen, waarna Doe Maar begon aan de opnames van de vijfde studioplaat. 'Macho' was al uitgebracht als single, toen op 20 februari 1984 besloten werd dat Doe Maar ermee zou stoppen. De telegraaf meldde het nieuws als eerste op woensdag 22 februari, en toen verscheen het nieuws ook 's avonds op het journaal. Op 14 april 1984 werden er twee afscheidsconcerten gegeven in de Maaspoort Sports en Events in 's-Hertogenbosch. Het verzamelalbum '5 Jaar Doe Maar, Het Complete Overzicht', met daarop n nieuw nummer, hield nog even de herinnering levend. Ruim 15 jaar later, op 1 november 1999, kondigde Doe Maar een eenmalige renie aan. [bewerk] Klaar? De band had grote moeite om met het succes om te gaan. Ze zagen niet graag tientallen jonge meisjes flauwvallen in warme, overbevolkte zalen en ook leken ze het plotselinge en volledige verlies van hun privacy niet op prijs te stellen. Wat dat betreft zijn de titel van hun lied 'En nacht alleen' en een couplet van dat nummer veelzeggend: Sylvia, Jeanette, Nathalie en Fien; Elsje, Treesje, Truus, Babette, Betsie en Sabine; Greet, Margreet, Marie, Marei en Angeline; Mies, Marjan, Marjo, Marlyn en kleine Tine. Het uit elkaar gaan van de groep in 1984 haalde zelfs het destijds over het algemeen zeer 'serieuze' NOS-televisiejournaal van acht uur 's avonds. De bandleden speelden echter nog graag samen en gaven ook toe dat in afzondering te doen. In 2000 kwam een droom van vele fans uit en kwamen de leden nog n keer bij elkaar voor een album, Klaar en 16 optredens in Ahoy Rotterdam. De optredens werden bezocht door ruim 175.000 mensen en daarmee was Doe Maar de meest succesvolle band van 2000. Van de optredens verscheen een cd en een dvd, beiden getiteld 'Hees van Ahoy'. [bewerk] Theaterproductie Eind oktober 2005 verschenen er berichten in de media dat Doe Maar in onderhandeling is met V&V Entertainment over een mogelijke theaterproductie rondom de band en hun liedjes. De musical is qua opzet gelijk aan de ABBA-musical in zoverre dat de liedjes centraal staan en niet de bandleden. De bandleden werken echter wel nauw samen met de producers achter de schermen. Doe Maar, de musical ging op 28 januari 2007 in Tilburg in premire. De musical wint vijf van de veertien prijzen bij de John Kraaijkamp Musical Awards op 21 mei 2007, waaronder de publieksprijs. Pieter van de Waterbeemd (co-auteur van onder meer Pleidooi) bedacht het concept en schreef de verbindende dialogen. Op zondag 18 november werd bij de voorstelling in Theater Castellum te Alphen aan den Rijn opgenomen, om op 1 januari 2008 uitgezonden te worden op TV. [bewerk] Renie 2008 Op 27 november 2007 wordt bekend dat Doe Maar op 12 juli 2008 een concert gaat geven in De Kuip in Rotterdam. Dit concert wordt georganiseerd door One & Only Productions, het bedrijf dat de renie heeft genitieerd. Op zaterdag 1 december 2007 startte de kaartverkoop om 10 uur 's ochtends. Nadat het concert binnen een uur was uitverkocht is besloten om een extra concert in De Kuip te organiseren op 10 juli 2008.[1] Naast de concerten in Nederland zal Doe Maar 13 juli 2008 op het Werchter Boutique festival in Belgi optreden.[2] (Less)
Channel: 123video Rate it: Rate:
55, 42:07, 2008-04-17 15:15:26 Description: Elvis Aaron Presley (Tupelo (Mississippi), 8 januari 1935 Memphis (Tennessee), 16 augustus 1977) was een Amerikaans popzanger en acteur. Hij wordt voornamelijk gezien als de pionier van de (More) Elvis Aaron Presley (Tupelo (Mississippi), 8 januari 1935 Memphis (Tennessee), 16 augustus 1977) was een Amerikaans popzanger en acteur. Hij wordt voornamelijk gezien als de pionier van de rock-'n-rollmuziek. Hij veranderde het landschap van de populaire muziek door countrymuziek, gospel en rhythm and blues te vermengen. Hij geldt als een van de meest populaire en invloedrijke artiesten van de 20e eeuw. Vele artiesten, zoals Eddie Cochran, Cliff Richard, The Beatles, Bob Dylan, U2 en Bruce Springsteen zijn schatplichtig aan hem. Zijn manager was Colonel Tom Parker, een Nederlander (uit Breda) van geboorte, die eigenlijk Dries van Kuijk heette. Elvis Aaron Presley, de zoon van Gladys Love Smith en Vernon Elvis Presley, werd op 8 januari 1935 in Tupelo (Mississippi) geboren. Elvis was een deel van een tweeling, maar zijn broer Jesse Garon Presley kwam levenloos ter wereld. Het gezin leefde een zeer armoedig bestaan. De omgeving waarin de Presleys leefden was zeer religieus en was van grote invloed tijdens de opvoeding van Elvis. Meerdere keren per week was het gezin te vinden in de kerkgemeenschap First Assembly of God, daar waar Elvis kennismaakte met de vele spirituals en gospelsongs waarbij de predikanten luidkeels en stampvoetend het woord van God predikten. Elvis krijgt een gitaar als verjaardagscadeau van zijn moeder, maar hij kan niet eens spelen. Uiteindelijk krijgt de jonge Elvis les van zijn oom: uncle Vester, Vernons broer. Nog steeds is de Tupelo Hardware Company waar Gladys (zijn moeder) die gitaar kocht een drukbezochte toeristische trekpleister in Tupelo. Als hij tien is neemt Elvis Presley deel aan de allereerste muziekwedstrijd in z'n leven. Z'n ouders vinden dat hun jongen een gouden stem heeft en regelen voor hem een plaatsje op de kandidatenlijst. Ook de jury wordt gecharmeerd door het schuchtere jongetje met z'n veel te grote broek die foutloos het kinderliedje "Old Shep" van Red Foley brengt. Radio WELO is ter plaatse en brengt, toen al, rechtstreeks verslag uit van de zangwedstrijd. De radio-uitzending werd echter niet opgenomen. Presley ontmoet Nixon [bewerk] Beginperiode Elvis werkte na het eind van zijn schooltijd als vrachtwagenchauffeur. In 1953 besloot hij om een plaatje te maken bij de (inmiddels legendarische) Sun Studio, waar iedereen voor een paar dollar een liedje kon laten opnemen. Elvis zong het nummer My Happiness en maakte hiermee zo'n indruk op de studiosecretaresse Marion Keisker, dat die onmiddellijk zijn naam noteerde. Volgens haar had Elvis iets bijzonders. Na veel aandringen van Keisker besloot Sun Records-eigenaar Sam Phillips Elvis uit te nodigen. In juli 1954 nam Elvis bij Sun Records zijn eerste plaat op. De eerste radio-exposure van zijn eerste single That's all Right Mama had zo'n impact, dat Elvis plaatselijk meteen een groot succes was. Met liveoptredens (in de regio) nam zijn populariteit alleen maar toe. Dit onderkende ook ene Tom Parker, beter bekend als 'The Colonel', die Elvis kon overtuigen om hem als manager te nemen. Het eerste wapenfeit van Elvis' nieuwe manager was om Elvis onder te brengen bij RCA Victor. Elvis ondertekende bij de invloedrijke muziekproducent Steve Sholes een platencontract voor $35.000, destijds een recordbedrag, waarmee RCA ook de rechten voor alle Sun-opnamen overnam. In januari 1956 trad hij voor het eerst op in een landelijke televisieshow, de Stage Show van Jimmy en Tommy Dorsey. Elvis zou daarna nog veelvuldig van het medium televisie gebruikmaken om zijn populariteit te behouden. Zie ook Elvis Presley en televisie In datzelfde jaar mocht hij zijn eerste gouden plaat in ontvangst nemen voor zijn eerste RCA-plaat, die nr. 1 stond in drie verschillende hitlijsten: Heartbreak Hotel. Nummers als Money Honey en I Got a Woman waren oorspronkelijk van andere zangers, maar de manier waarop Elvis ze uitvoerde sprak de tieners van die tijd aan en werden alle rockklassiekers. Nummers als Love Me Tender, Hound Dog, Don't Be Cruel, All Shook Up, Teddy Bear, Jailhouse Rock waren zeer grote hits. Tot in 1958 nam hij de ene na de andere plaat op, in totaal 14, die alle ongehoord veel succes hadden. Vooral Elvis' optredens deden veel stof opwaaien. Veel mensen vonden de snelle bekkenbewegingen waarmee hij zijn podiumoptredens begeleidde schandalig en immoreel. Hij werd al gauw 'Elvis the Pelvis' genoemd (pelvis=bekken), een bijnaam die Elvis zelf niet al te leuk vond. Zijn invloedrijke manager wist Elvis op onnavolgbare wijze te vermarkten. Colonel Parker zou later 'ontmaskerd' worden als de illegaal gemigreerde Nederlander Dries van Kuijk. [bewerk] Dienstplicht Elvis Presley door Carlos BotelhoToen Elvis werd opgeroepen voor de militaire dienst (1958 - 1960) waren veel critici van mening, dat aan de carrire van Elvis nu een eind was gekomen. Elvis maakte het zichzelf niet makkelijk door de gewone dienstplicht als soldaat te doorlopen in plaats van gebruik te maken van zijn populariteit. Hij begon zijn dienstplicht in Fort Hood in Texas. Later zou hij worden uitgezonden naar Duitsland. Hier (in Bad Nauheim) heeft hij een tijdje gewoond met zijn familie. In die tijd heeft hij ook o.a. een uitstapje naar Parijs gemaakt. Op de terugvlucht naar Amerika heeft het vliegtuig een tussenlanding in Schotland gemaakt. Dit is de enige keer dat Elvis in Groot-Brittanni is geweest. De Europese fans hebben Elvis nooit live mogen zien optreden in Europa. Dit had mogelijkerwijs te maken met Colonel Tom Parker. Doordat deze in het Amerikaanse leger op Hawa had gediend, was hij zijn Nederlands staatsburgerschap kwijtgeraakt. Parker heeft nooit het Amerikaans staatsburgerschap aangevraagd en kon bij gebrek aan een paspoort dus niet naar het buitenland. Zijn gedachtegang was: zolang ik niet in aanraking kom met justitie en mijn belastingen betaal, zal er geen haan naar kraaien dat ik illegaal in de VS verblijf. Ook Elvis heeft nooit gepoogd enig belastingvoordeel te behalen en heeft zijn leven lang het volle pond betaald. Wellicht op aanraden van Parker, om ook indirect niet in diskrediet te geraken met de overheid. Daarnaast heeft Elvis het als 'redblooded American' als zijn plicht gezien iets terug te doen voor zijn land, en ook hierom zal hij zonder morren zijn belasting hebben betaald. Ook om deze reden onderging hij de dienstplicht als enig willekeurige andere dienstplichtige, zonder voorkeursbehandeling. [bewerk] Acteur In 1956 speelde Elvis de hoofdrol in zijn eerste film, Love me Tender. In totaal speelde hij in 33 bioscoopfilms, waaronder ook Jailhouse Rock (1957). Zijn laatste twee bioscoopvoorstellingen stonden in het kader van een documentaire namelijk: Elvis: that's the way it is en Elvis on tour. Dat Elvis over een redelijk acteertalent beschikte, bleek onder andere uit zijn prestaties in de film King Creole uit 1958. Zowel Hollywood als de Colonel hadden andere plannen met Elvis' talent en bonden hem vast aan massieve contracten waardoor Elvis jaren aaneen enkel in aanmerking kwam voor jodelende, blije films zonder sterk karakter. Zowel vriend als jaloerse vijand hebben opgemerkt dat Elvis altijd beleefd en professioneel was en andere acteurs wist te vermaken met zijn spontane gevoel voor humor. De enige actrice van (later) formaat die voor Elvis' charmes viel was de jonge Ann-Margret. [bewerk] Familie In 1967 trouwde hij met Priscilla Ann Beaulieu, die hij in Duitsland had ontmoet tijdens zijn militaire dienst. Begin jaren '60 kwam Priscilla naar Graceland om samen te wonen met Elvis. Dit leidde uiteindelijk tot hun huwelijk. Precies 9 maanden later werd hun enig kind geboren: dochter Lisa Marie. Het huwelijk zou standhouden tot 1973. Het stel groeide uit elkaar door Elvis' vele afwezigheid door het maken van films en later de optredens. Priscilla kreeg een relatie met haar karateleraar. Elvis kon dit zeer moeizaam verwerken. Lisa Marie (geboren op 1 februari 1968) zou later een kortstondig huwelijk hebben met Michael Jackson. De moeder van Priscilla Ann Beaulieu heette Anne Lillian Iversen. [bewerk] Comeback In 1968 maakte hij een televisieshow voor NBC, die met kerst uitgezonden werd en alle kijkrecords verbrak. Deze show werd vanaf die tijd wel de comebackshow genoemd. Elvis trad er op met zijn oude muzikanten en was voor het grootste deel van de show gekleed in een zwartleren pak. Vanaf 1969 trad hij voornamelijk op in Las Vegas. Hiervan is de documentaire Elvis: that's the way it is (1970) gemaakt. Daarna ging Elvis weer op tournee in de VS. Hiervan werd de documentaire Elvis on tour (1972) gemaakt. Priscilla maakte aan Elvis kenbaar, dat zij hun relatie wilde beindigen. Een scheiding was het gevolg. Hierna ging het langzaam bergafwaarts met de King of Rock and Roll. Ongezonde leef- en eetgewoontes, excessief pillengebruik, Elvis was bijzonder goed op de hoogte van de medicatie (uppers en downers) die hij tot zich nam. Hij had te kampen met vele lichamelijke beperkingen, ongemakken, ziektes en afwijkingen (welke mogelijk het gevolg waren van een jarenlange uitputtende levensstijl). De druk van het 'Elvis-zijn' en de stress van het artiestenleven sloopten zijn gezondheid. In 1973 had hij nog n keer een primeur: het eerste live via een satelliet over de hele wereld uitgezonden concert, met de naam Aloha from Hawaii. Met deze show bereikte hij het grootste televisiepubliek dat hij ooit had: n tot anderhalf miljard mensen hebben deze show gezien, wat in 1973 een derde van de wereldbevolking was. Elvis' vrouwelijke fans stonden erom bekend niet weg te willen gaan uit de zaal als Elvis zijn optreden had afgerond. De presentatoren zeiden dan "Ladies and gentlemen, Elvis has left the building" (Dames en heren, Elvis heeft het gebouw verlaten) wat tot zijn dood gebruikt werd als standaardzin na optredens en later uitgroeide tot gezegde om uit te drukken dat iets is afgerond of gestopt is. [bewerk] Jumpsuits Elvis bleef optredens in Las Vegas verzorgen en vloog dwars door de Verenigde Staten, in een hoog tempo met letterlijk honderden concerten per jaar. Tijdens deze concerten (totale carrire ruim 1.100 concerten) droeg hij kostuums, zogenaamde jumpsuits, die waren afgeleid van een karatepak, voorzien van een hoge kraag en vaak een brede riem. Deze jumpsuits waren voorzien van motieven. De meeste kostuums, die overigens maar een- of tweemaal werden gedragen, kregen namen mee als Sundail of Bold Eagle suit. [bewerk] Concerten Zijn optredens kenden hoogte- en dieptepunten, hetgeen bijvoorbeeld het drukke concertjaar 1976 duidelijk aantoonde: de concerten van de zomer van dat jaar getuigen van een weinig alerte Elvis: hij vergat zijn teksten en compenseerde dit met grappige uithalen en opmerkingen. Aan de andere kant worden de eindejaarsconcerten in Dallas en Pittsburgh tot de beste van zijn latere carrire gerekend. Het laatste optreden vond plaats op 26 juni 1977. Elvis werd tijdens de concerten begeleid door een vaste band bestaande uit James Burton (gitaar), John Wilkinson (gitaar), Ronnie Tutt (drums), Glen Hardin (piano), Jerry Scheff (bas) en Charley Hodge (tweede stem), een oude vriend uit zijn diensttijd. Als achtergrondstemmen traden verder op Kathy Westmoreland, the Sweet Inspirations en J.D. Sumner Quartet, aangevuld met het Joe Guercio Orchestra. Een aantal van de bandleden is later de wereld rondgegaan met Elvis The Concert, dat ook een aantal keren in Nederland (2000, 2003 en 2005) met heel veel succes op de planken heeft gestaan. Voor deze concerten waren beelden uit "Elvis on Tour", "That's the way it is" en "Aloha from Hawaii" aan elkaar geplakt tot n concert. Vervolgens was het geluid van de muzikanten verwijderd, zodat alleen de stem van Elvis overbleef. Tijdens Elvis the Concert werden de beelden van Elvis op grote schermen geprojecteerd en speelden de oorspronkelijke muzikanten mee. Tijdens een van deze concerten heeft dochter Lisa Marie Presley samen met haar vader 'Don't Cry Daddy' gezongen. [bewerk] Het naderende einde In een hoog tempo vloog Elvis van staat naar staat en verzorgde tientallen shows per maand. Om zijn dag-nachtritme te controleren gebruikte hij veelvuldig "uppers" en "downers". Hij was volgens velen afhankelijk geworden van medicatie, welke onder meer was voorgeschreven door zijn lijfarts, George Nichopoulos. Vaak sliep hij overdag, nadat hij hiervoor wat had ingenomen. Nadat hij eenmaal was ontwaakt tegen het avonduur (ook hiervoor had hij diverse medicamenten), gaf Elvis de keuken de opdracht een maaltijd voor hem klaar te maken. Meestal bestonden dergelijke maaltijden uit sterke koffie, toast met gebakken bananen, spek, pindakaas and banana-sandwiches, aansluitend brood met warm vlees, sorbetijs en hij voegde daar soms nog gehaktbrood aan toe. Meestal bestonden de dagen voor Elvis in deze periode uit niet meer dan de gehele ontwaakte tijd in een ochtendjas doorbrengen, zittend op het toilet, lezend in religieuze en diep filosofische boeken, wat televisie kijken en opdrachten geven voor het organiseren van nieuwe optredens, alhoewel dat maar mondjesmaat was, omdat Elvis feitelijk geen echte behoefte meer had om de deur nog uit te gaan. Ging Elvis de deur uit dan was het vooral om op te treden. De kritische uitspraken van Sonny en Red West (Memphis Mafia), de auteurs van het boek "Elvis what happened ?", vormden de nagel aan Elvis' doodskist. Elvis begreep niet dat zijn (in juli 1976 door zijn vader Vernon) ontslagen personeel hem na al die jaren zo bruut kon afschilderen. [bewerk] Overlijden Elvis overleed op 16 augustus 1977 in Memphis in de badkamer van zijn huis, officieel door een hartstilstand, maar later zou na autopsie blijken dat zijn lichaam sporen van meerdere soorten pillen (poly-farmacy) bevatte. Vermoedelijk was er sprake van een overdosis van door zijn arts voorgeschreven medicijnen. [bewerk] Na zijn dood Oorspronkelijk werd Elvis begraven in een familiemausoleum op Forest Hill Cemetery, maar na een kidnappoging werd zijn lichaam, en dat van zijn moeder, verplaatst naar zijn landgoed. Elvis' graf werd al snel een bedevaartsoord voor Elvisfans. In 1982 werd Graceland opengesteld voor publiek. Graceland is het meestbezochte woonhuis dat als museum fungeert in de VS, na het Witte Huis. Per jaar komen er meer dan 600.000 mensen op bezoek. Naast het huis, aan de andere kant van de 'Elvis Presley Boulevard', is een groot complex gebouwd, bestaande uit een hotel (Heartbreak Hotel), het Graceland-winkelcentrum, Graceland Plaza met winkels, een bioscoop en diverse tentoonstellingen en Elvis' Automuseum. Bovendien zijn Elvis' priv-vliegtuigen Hound Dog II en Lisa-Marie er te bewonderen. Er ontstond een cultus rond de overleden ster. In 2006 is Graceland door de Amerikaanse overheid benoemd tot National Landmark. Dit gebeurt normaal gesproken alleen met huizen van (ex-)presidenten van de VS en overige gebouwen en locaties die een bepaalde culturele betekenis hebben voor de Amerikanen. De benoeming van Graceland is uniek doordat het het eerste priv woonhuis is dat op de lijst van National Landmarks is terechtgekomen. 25 jaar na zijn dood was de muziek van Elvis nog steeds in de belangstelling. Het destijds minder bekende nummer A little less conversation kreeg ten behoeve van een reclamespot een remix van Junkie XL (JXL) en in grote delen van de wereld stond dit nummer hoog in de hitlijsten. Een jaar later werd dit succes bevestigd met een bewerking van een ander minder bekend nummer: Rubberneckin. Op het moment van overlijden had hij een vermogen van 4,9 miljoen dollar. In 1993 was dat bedrag gegroeid tussen de 50 en 100 miljoen dollar. In 2004 slaagde Elvis erin opnieuw de Britse hitlijsten te veroveren met de heruitgave van 17 hitsingles (aangevuld met de JXL-remix) die ook tijdens zijn leven reeds de hoogste plaats in de lijsten verwierven. Elvis bereikte opnieuw meermaals de top van de hitparade. In 2005 werd Elvis door het Amerikaanse volk verkozen tot de top tien van de "Greatest Americans". Hij was de eerste niet-politicus in de rangschikking. Slechts Martin Luther King en zeven Amerikaanse presidenten (waaronder de Founding Fathers en Elvis-fan Bill Clinton) moest hij laten voorgaan. [bewerk] Records Tijdens zijn leven verkocht hij in totaal 500 miljoen platen. In de week na zijn dood kwamen daar nog eens 8 miljoen bij. Hij brak en houdt nog altijd een aantal records in de muziekindustrie: hij had meer nummers in de hitparades dan enig andere artiest: 149. hij stond langer no. 1 in de hitlijsten dan wie ook: 81 weken. hij had de meeste no. 1-hits achter elkaar: 10. hij verdiende meer gouden en platina platen dan welke andere artiest ook. hij heeft tot nu toe meer dan een miljard platen wereldwijd verkocht, meer dan welke andere artiest ook. hij heeft het grootste aantal kijkers in de hele televisiegeschiedenis op zijn naam staan: 1 tot 1,5 miljard mensen hebben zijn show "Aloha from Hawaii" in 1973 gezien. hij heeft de 1000e UK no. 1-hit gehaald met het nummer "One Night" in 2005. [bewerk] Bandleden Bill Black was Elvis' bassist tussen 1954 en 1958. In het bijzonder speelde hij mee in het nummer That's all right Mama en Don't be cruel. De staande bas waarop Bill de legendarische intro van het lied speelt, is inmiddels in bezit van Paul McCartney. In datzelfde nummer deden ook zijn eerste gitarist Scotty Moore en drummer DJ Fontana mee. Moore bleef aan tot 1968, net als D.J. Fontana (tot 1958 als onderdeel van Elvis Presley and the Blue Moon boys, daarna als ingehuurde sessiemuzikanten). Scotty Moore speelde met een elektrische jazzgitaar, zijn jazzy rock-'n-rollspeelstijl is nog steeds geroemd. Hij leeft nu (2007) nog steeds en treedt ook nog steeds op. (Less)
Channel: 123video Rate it: Rate:
53, 30:35, 2008-04-17 15:15:27 Description: Elvis Aaron Presley (Tupelo (Mississippi), 8 januari 1935 Memphis (Tennessee), 16 augustus 1977) was een Amerikaans popzanger en acteur. Hij wordt voornamelijk gezien als de pionier van de (More) Elvis Aaron Presley (Tupelo (Mississippi), 8 januari 1935 Memphis (Tennessee), 16 augustus 1977) was een Amerikaans popzanger en acteur. Hij wordt voornamelijk gezien als de pionier van de rock-'n-rollmuziek. Hij veranderde het landschap van de populaire muziek door countrymuziek, gospel en rhythm and blues te vermengen. Hij geldt als een van de meest populaire en invloedrijke artiesten van de 20e eeuw. Vele artiesten, zoals Eddie Cochran, Cliff Richard, The Beatles, Bob Dylan, U2 en Bruce Springsteen zijn schatplichtig aan hem. Zijn manager was Colonel Tom Parker, een Nederlander (uit Breda) van geboorte, die eigenlijk Dries van Kuijk heette.Elvis Aaron Presley, de zoon van Gladys Love Smith en Vernon Elvis Presley, werd op 8 januari 1935 in Tupelo (Mississippi) geboren. Elvis was een deel van een tweeling, maar zijn broer Jesse Garon Presley kwam levenloos ter wereld. Het gezin leefde een zeer armoedig bestaan. De omgeving waarin de Presleys leefden was zeer religieus en was van grote invloed tijdens de opvoeding van Elvis. Meerdere keren per week was het gezin te vinden in de kerkgemeenschap First Assembly of God, daar waar Elvis kennismaakte met de vele spirituals en gospelsongs waarbij de predikanten luidkeels en stampvoetend het woord van God predikten. Elvis krijgt een gitaar als verjaardagscadeau van zijn moeder, maar hij kan niet eens spelen. Uiteindelijk krijgt de jonge Elvis les van zijn oom: uncle Vester, Vernons broer. Nog steeds is de Tupelo Hardware Company waar Gladys (zijn moeder) die gitaar kocht een drukbezochte toeristische trekpleister in Tupelo. Als hij tien is neemt Elvis Presley deel aan de allereerste muziekwedstrijd in z'n leven. Z'n ouders vinden dat hun jongen een gouden stem heeft en regelen voor hem een plaatsje op de kandidatenlijst. Ook de jury wordt gecharmeerd door het schuchtere jongetje met z'n veel te grote broek die foutloos het kinderliedje "Old Shep" van Red Foley brengt. Radio WELO is ter plaatse en brengt, toen al, rechtstreeks verslag uit van de zangwedstrijd. De radio-uitzending werd echter niet opgenomen. Presley ontmoet Nixon [bewerk] Beginperiode Elvis werkte na het eind van zijn schooltijd als vrachtwagenchauffeur. In 1953 besloot hij om een plaatje te maken bij de (inmiddels legendarische) Sun Studio, waar iedereen voor een paar dollar een liedje kon laten opnemen. Elvis zong het nummer My Happiness en maakte hiermee zo'n indruk op de studiosecretaresse Marion Keisker, dat die onmiddellijk zijn naam noteerde. Volgens haar had Elvis iets bijzonders. Na veel aandringen van Keisker besloot Sun Records-eigenaar Sam Phillips Elvis uit te nodigen. In juli 1954 nam Elvis bij Sun Records zijn eerste plaat op. De eerste radio-exposure van zijn eerste single That's all Right Mama had zo'n impact, dat Elvis plaatselijk meteen een groot succes was. Met liveoptredens (in de regio) nam zijn populariteit alleen maar toe. Dit onderkende ook ene Tom Parker, beter bekend als 'The Colonel', die Elvis kon overtuigen om hem als manager te nemen. Het eerste wapenfeit van Elvis' nieuwe manager was om Elvis onder te brengen bij RCA Victor. Elvis ondertekende bij de invloedrijke muziekproducent Steve Sholes een platencontract voor $35.000, destijds een recordbedrag, waarmee RCA ook de rechten voor alle Sun-opnamen overnam. In januari 1956 trad hij voor het eerst op in een landelijke televisieshow, de Stage Show van Jimmy en Tommy Dorsey. Elvis zou daarna nog veelvuldig van het medium televisie gebruikmaken om zijn populariteit te behouden. Zie ook Elvis Presley en televisie In datzelfde jaar mocht hij zijn eerste gouden plaat in ontvangst nemen voor zijn eerste RCA-plaat, die nr. 1 stond in drie verschillende hitlijsten: Heartbreak Hotel. Nummers als Money Honey en I Got a Woman waren oorspronkelijk van andere zangers, maar de manier waarop Elvis ze uitvoerde sprak de tieners van die tijd aan en werden alle rockklassiekers. Nummers als Love Me Tender, Hound Dog, Don't Be Cruel, All Shook Up, Teddy Bear, Jailhouse Rock waren zeer grote hits. Tot in 1958 nam hij de ene na de andere plaat op, in totaal 14, die alle ongehoord veel succes hadden. Vooral Elvis' optredens deden veel stof opwaaien. Veel mensen vonden de snelle bekkenbewegingen waarmee hij zijn podiumoptredens begeleidde schandalig en immoreel. Hij werd al gauw 'Elvis the Pelvis' genoemd (pelvis=bekken), een bijnaam die Elvis zelf niet al te leuk vond. Zijn invloedrijke manager wist Elvis op onnavolgbare wijze te vermarkten. Colonel Parker zou later 'ontmaskerd' worden als de illegaal gemigreerde Nederlander Dries van Kuijk. [bewerk] Dienstplicht Elvis Presley door Carlos BotelhoToen Elvis werd opgeroepen voor de militaire dienst (1958 - 1960) waren veel critici van mening, dat aan de carrire van Elvis nu een eind was gekomen. Elvis maakte het zichzelf niet makkelijk door de gewone dienstplicht als soldaat te doorlopen in plaats van gebruik te maken van zijn populariteit. Hij begon zijn dienstplicht in Fort Hood in Texas. Later zou hij worden uitgezonden naar Duitsland. Hier (in Bad Nauheim) heeft hij een tijdje gewoond met zijn familie. In die tijd heeft hij ook o.a. een uitstapje naar Parijs gemaakt. Op de terugvlucht naar Amerika heeft het vliegtuig een tussenlanding in Schotland gemaakt. Dit is de enige keer dat Elvis in Groot-Brittanni is geweest. De Europese fans hebben Elvis nooit live mogen zien optreden in Europa. Dit had mogelijkerwijs te maken met Colonel Tom Parker. Doordat deze in het Amerikaanse leger op Hawa had gediend, was hij zijn Nederlands staatsburgerschap kwijtgeraakt. Parker heeft nooit het Amerikaans staatsburgerschap aangevraagd en kon bij gebrek aan een paspoort dus niet naar het buitenland. Zijn gedachtegang was: zolang ik niet in aanraking kom met justitie en mijn belastingen betaal, zal er geen haan naar kraaien dat ik illegaal in de VS verblijf. Ook Elvis heeft nooit gepoogd enig belastingvoordeel te behalen en heeft zijn leven lang het volle pond betaald. Wellicht op aanraden van Parker, om ook indirect niet in diskrediet te geraken met de overheid. Daarnaast heeft Elvis het als 'redblooded American' als zijn plicht gezien iets terug te doen voor zijn land, en ook hierom zal hij zonder morren zijn belasting hebben betaald. Ook om deze reden onderging hij de dienstplicht als enig willekeurige andere dienstplichtige, zonder voorkeursbehandeling. [bewerk] Acteur In 1956 speelde Elvis de hoofdrol in zijn eerste film, Love me Tender. In totaal speelde hij in 33 bioscoopfilms, waaronder ook Jailhouse Rock (1957). Zijn laatste twee bioscoopvoorstellingen stonden in het kader van een documentaire namelijk: Elvis: that's the way it is en Elvis on tour. Dat Elvis over een redelijk acteertalent beschikte, bleek onder andere uit zijn prestaties in de film King Creole uit 1958. Zowel Hollywood als de Colonel hadden andere plannen met Elvis' talent en bonden hem vast aan massieve contracten waardoor Elvis jaren aaneen enkel in aanmerking kwam voor jodelende, blije films zonder sterk karakter. Zowel vriend als jaloerse vijand hebben opgemerkt dat Elvis altijd beleefd en professioneel was en andere acteurs wist te vermaken met zijn spontane gevoel voor humor. De enige actrice van (later) formaat die voor Elvis' charmes viel was de jonge Ann-Margret. [bewerk] Familie In 1967 trouwde hij met Priscilla Ann Beaulieu, die hij in Duitsland had ontmoet tijdens zijn militaire dienst. Begin jaren '60 kwam Priscilla naar Graceland om samen te wonen met Elvis. Dit leidde uiteindelijk tot hun huwelijk. Precies 9 maanden later werd hun enig kind geboren: dochter Lisa Marie. Het huwelijk zou standhouden tot 1973. Het stel groeide uit elkaar door Elvis' vele afwezigheid door het maken van films en later de optredens. Priscilla kreeg een relatie met haar karateleraar. Elvis kon dit zeer moeizaam verwerken. Lisa Marie (geboren op 1 februari 1968) zou later een kortstondig huwelijk hebben met Michael Jackson. De moeder van Priscilla Ann Beaulieu heette Anne Lillian Iversen. [bewerk] Comeback In 1968 maakte hij een televisieshow voor NBC, die met kerst uitgezonden werd en alle kijkrecords verbrak. Deze show werd vanaf die tijd wel de comebackshow genoemd. Elvis trad er op met zijn oude muzikanten en was voor het grootste deel van de show gekleed in een zwartleren pak. Vanaf 1969 trad hij voornamelijk op in Las Vegas. Hiervan is de documentaire Elvis: that's the way it is (1970) gemaakt. Daarna ging Elvis weer op tournee in de VS. Hiervan werd de documentaire Elvis on tour (1972) gemaakt. Priscilla maakte aan Elvis kenbaar, dat zij hun relatie wilde beindigen. Een scheiding was het gevolg. Hierna ging het langzaam bergafwaarts met de King of Rock and Roll. Ongezonde leef- en eetgewoontes, excessief pillengebruik, Elvis was bijzonder goed op de hoogte van de medicatie (uppers en downers) die hij tot zich nam. Hij had te kampen met vele lichamelijke beperkingen, ongemakken, ziektes en afwijkingen (welke mogelijk het gevolg waren van een jarenlange uitputtende levensstijl). De druk van het 'Elvis-zijn' en de stress van het artiestenleven sloopten zijn gezondheid. In 1973 had hij nog n keer een primeur: het eerste live via een satelliet over de hele wereld uitgezonden concert, met de naam Aloha from Hawaii. Met deze show bereikte hij het grootste televisiepubliek dat hij ooit had: n tot anderhalf miljard mensen hebben deze show gezien, wat in 1973 een derde van de wereldbevolking was. Elvis' vrouwelijke fans stonden erom bekend niet weg te willen gaan uit de zaal als Elvis zijn optreden had afgerond. De presentatoren zeiden dan "Ladies and gentlemen, Elvis has left the building" (Dames en heren, Elvis heeft het gebouw verlaten) wat tot zijn dood gebruikt werd als standaardzin na optredens en later uitgroeide tot gezegde om uit te drukken dat iets is afgerond of gestopt is. [bewerk] Jumpsuits Elvis bleef optredens in Las Vegas verzorgen en vloog dwars door de Verenigde Staten, in een hoog tempo met letterlijk honderden concerten per jaar. Tijdens deze concerten (totale carrire ruim 1.100 concerten) droeg hij kostuums, zogenaamde jumpsuits, die waren afgeleid van een karatepak, voorzien van een hoge kraag en vaak een brede riem. Deze jumpsuits waren voorzien van motieven. De meeste kostuums, die overigens maar een- of tweemaal werden gedragen, kregen namen mee als Sundail of Bold Eagle suit. [bewerk] Concerten Zijn optredens kenden hoogte- en dieptepunten, hetgeen bijvoorbeeld het drukke concertjaar 1976 duidelijk aantoonde: de concerten van de zomer van dat jaar getuigen van een weinig alerte Elvis: hij vergat zijn teksten en compenseerde dit met grappige uithalen en opmerkingen. Aan de andere kant worden de eindejaarsconcerten in Dallas en Pittsburgh tot de beste van zijn latere carrire gerekend. Het laatste optreden vond plaats op 26 juni 1977. Elvis werd tijdens de concerten begeleid door een vaste band bestaande uit James Burton (gitaar), John Wilkinson (gitaar), Ronnie Tutt (drums), Glen Hardin (piano), Jerry Scheff (bas) en Charley Hodge (tweede stem), een oude vriend uit zijn diensttijd. Als achtergrondstemmen traden verder op Kathy Westmoreland, the Sweet Inspirations en J.D. Sumner Quartet, aangevuld met het Joe Guercio Orchestra. Een aantal van de bandleden is later de wereld rondgegaan met Elvis The Concert, dat ook een aantal keren in Nederland (2000, 2003 en 2005) met heel veel succes op de planken heeft gestaan. Voor deze concerten waren beelden uit "Elvis on Tour", "That's the way it is" en "Aloha from Hawaii" aan elkaar geplakt tot n concert. Vervolgens was het geluid van de muzikanten verwijderd, zodat alleen de stem van Elvis overbleef. Tijdens Elvis the Concert werden de beelden van Elvis op grote schermen geprojecteerd en speelden de oorspronkelijke muzikanten mee. Tijdens een van deze concerten heeft dochter Lisa Marie Presley samen met haar vader 'Don't Cry Daddy' gezongen. [bewerk] Het naderende einde In een hoog tempo vloog Elvis van staat naar staat en verzorgde tientallen shows per maand. Om zijn dag-nachtritme te controleren gebruikte hij veelvuldig "uppers" en "downers". Hij was volgens velen afhankelijk geworden van medicatie, welke onder meer was voorgeschreven door zijn lijfarts, George Nichopoulos. Vaak sliep hij overdag, nadat hij hiervoor wat had ingenomen. Nadat hij eenmaal was ontwaakt tegen het avonduur (ook hiervoor had hij diverse medicamenten), gaf Elvis de keuken de opdracht een maaltijd voor hem klaar te maken. Meestal bestonden dergelijke maaltijden uit sterke koffie, toast met gebakken bananen, spek, pindakaas and banana-sandwiches, aansluitend brood met warm vlees, sorbetijs en hij voegde daar soms nog gehaktbrood aan toe. Meestal bestonden de dagen voor Elvis in deze periode uit niet meer dan de gehele ontwaakte tijd in een ochtendjas doorbrengen, zittend op het toilet, lezend in religieuze en diep filosofische boeken, wat televisie kijken en opdrachten geven voor het organiseren van nieuwe optredens, alhoewel dat maar mondjesmaat was, omdat Elvis feitelijk geen echte behoefte meer had om de deur nog uit te gaan. Ging Elvis de deur uit dan was het vooral om op te treden. De kritische uitspraken van Sonny en Red West (Memphis Mafia), de auteurs van het boek "Elvis what happened ?", vormden de nagel aan Elvis' doodskist. Elvis begreep niet dat zijn (in juli 1976 door zijn vader Vernon) ontslagen personeel hem na al die jaren zo bruut kon afschilderen. [bewerk] Overlijden Elvis overleed op 16 augustus 1977 in Memphis in de badkamer van zijn huis, officieel door een hartstilstand, maar later zou na autopsie blijken dat zijn lichaam sporen van meerdere soorten pillen (poly-farmacy) bevatte. Vermoedelijk was er sprake van een overdosis van door zijn arts voorgeschreven medicijnen. [bewerk] Na zijn dood Oorspronkelijk werd Elvis begraven in een familiemausoleum op Forest Hill Cemetery, maar na een kidnappoging werd zijn lichaam, en dat van zijn moeder, verplaatst naar zijn landgoed. Elvis' graf werd al snel een bedevaartsoord voor Elvisfans. In 1982 werd Graceland opengesteld voor publiek. Graceland is het meestbezochte woonhuis dat als museum fungeert in de VS, na het Witte Huis. Per jaar komen er meer dan 600.000 mensen op bezoek. Naast het huis, aan de andere kant van de 'Elvis Presley Boulevard', is een groot complex gebouwd, bestaande uit een hotel (Heartbreak Hotel), het Graceland-winkelcentrum, Graceland Plaza met winkels, een bioscoop en diverse tentoonstellingen en Elvis' Automuseum. Bovendien zijn Elvis' priv-vliegtuigen Hound Dog II en Lisa-Marie er te bewonderen. Er ontstond een cultus rond de overleden ster. In 2006 is Graceland door de Amerikaanse overheid benoemd tot National Landmark. Dit gebeurt normaal gesproken alleen met huizen van (ex-)presidenten van de VS en overige gebouwen en locaties die een bepaalde culturele betekenis hebben voor de Amerikanen. De benoeming van Graceland is uniek doordat het het eerste priv woonhuis is dat op de lijst van National Landmarks is terechtgekomen. 25 jaar na zijn dood was de muziek van Elvis nog steeds in de belangstelling. Het destijds minder bekende nummer A little less conversation kreeg ten behoeve van een reclamespot een remix van Junkie XL (JXL) en in grote delen van de wereld stond dit nummer hoog in de hitlijsten. Een jaar later werd dit succes bevestigd met een bewerking van een ander minder bekend nummer: Rubberneckin. Op het moment van overlijden had hij een vermogen van 4,9 miljoen dollar. In 1993 was dat bedrag gegroeid tussen de 50 en 100 miljoen dollar. In 2004 slaagde Elvis erin opnieuw de Britse hitlijsten te veroveren met de heruitgave van 17 hitsingles (aangevuld met de JXL-remix) die ook tijdens zijn leven reeds de hoogste plaats in de lijsten verwierven. Elvis bereikte opnieuw meermaals de top van de hitparade. In 2005 werd Elvis door het Amerikaanse volk verkozen tot de top tien van de "Greatest Americans". Hij was de eerste niet-politicus in de rangschikking. Slechts Martin Luther King en zeven Amerikaanse presidenten (waaronder de Founding Fathers en Elvis-fan Bill Clinton) moest hij laten voorgaan. [bewerk] Records Tijdens zijn leven verkocht hij in totaal 500 miljoen platen. In de week na zijn dood kwamen daar nog eens 8 miljoen bij. Hij brak en houdt nog altijd een aantal records in de muziekindustrie: hij had meer nummers in de hitparades dan enig andere artiest: 149. hij stond langer no. 1 in de hitlijsten dan wie ook: 81 weken. hij had de meeste no. 1-hits achter elkaar: 10. hij verdiende meer gouden en platina platen dan welke andere artiest ook. hij heeft tot nu toe meer dan een miljard platen wereldwijd verkocht, meer dan welke andere artiest ook. hij heeft het grootste aantal kijkers in de hele televisiegeschiedenis op zijn naam staan: 1 tot 1,5 miljard mensen hebben zijn show "Aloha from Hawaii" in 1973 gezien. hij heeft de 1000e UK no. 1-hit gehaald met het nummer "One Night" in 2005. [bewerk] Bandleden Bill Black was Elvis' bassist tussen 1954 en 1958. In het bijzonder speelde hij mee in het nummer That's all right Mama en Don't be cruel. De staande bas waarop Bill de legendarische intro van het lied speelt, is inmiddels in bezit van Paul McCartney. In datzelfde nummer deden ook zijn eerste gitarist Scotty Moore en drummer DJ Fontana mee. Moore bleef aan tot 1968, net als D.J. Fontana (tot 1958 als onderdeel van Elvis Presley and the Blue Moon boys, daarna als ingehuurde sessiemuzikanten). Scotty Moore speelde met een elektrische jazzgitaar, zijn jazzy rock-'n-rollspeelstijl is nog steeds geroemd. Hij leeft nu (2007) nog steeds en treedt ook nog steeds op. (Less)
Channel: 123video Rate it: Rate:
0, 05:37, 2009-09-06 00:03:32 Description: Procol Harum is een Britse band, die in het begin van de jaren '60 werd gevormd. De band is vooral bekend van hun nummer-1-hit A Whiter Shade of Pale. De band wordt gezien als een van de (More) Procol Harum is een Britse band, die in het begin van de jaren '60 werd gevormd. De band is vooral bekend van hun nummer-1-hit A Whiter Shade of Pale. De band wordt gezien als een van de wegbereiders van het genre progressieve rock. De samenstelling van de band is in de loop der tijd veelvuldig gewijzigd. De enige constante leden zijn zanger/pianist Gary Brooker en tekstschrijver Keith Reid. De wortels van Procol Harum lagen in een live band genaamd 'The Paramounts', die door Gary Brooker en Robin Trower werd geleid, populaire artiesten in het begin van de jaren '60. Zij sloten in 1963 een contract af bij Parlophone en brachten de single Poison Ivy uit, die een gematigd succes was in Groot-Brittanni. Zij konden dit succes echter niet vasthouden en de band viel in 1966 uiteen. Brooker ging werken als liedjesschrijver en kwam hierbij in aanraking met tekstschrijver Keith Reid, met wie hij een aantal nummers schreef. Om deze nummers uit te voeren werd een nieuwe band genaamd 'Pinewoods' opgericht, met daarin naast Brooker o.a. organist Matthew Fisher en bassist Dave Knights. Met deze band werd het nummer A Whiter Shade of Pale opgenomen. Nog voordat dit nummer werd uitgebracht werd de naam van de band veranderd in Procol Harum. De bandnaam werd gekozen door de manager, naar de naam van de kat van een vriend. A Whiter Shade of Pale werd een enorm succes, maar de samenstelling van de band werd gewijzigd door twee leden te vervangen door oud-Paramounts Robin Trower (gitaar) en B.J. Wilson (drums). Een eerste album werd opgenomen, eenvoudig Procol Harum geheten. Ook verscheen een tweede single, Homburg, die echter veel minder succes had dan de voorganger. Ook latere singles hadden vaak weinig succes maar de LP's vonden hun weg naar een groot en trouw publiek, echter vooral in het buitenland, met name in Nederland. Op de volgende albums, Shine on Brightly en A Salty Dog werd de op het eerste album ingeslagen weg verder gevolgd, steeds met compositorische bijdragen van Brooker, Fisher en Trower. Daarna verliet Matthew Fisher de band om te worden vervangen door Chris Copping, waarmee alle oud-leden van de Paramounts weer herenigd waren. In deze bezetting werd het album Home opgenomen, min of meer een conceptalbum rond het thema de dood. Na het volgende album, Broken Barricades uit 1971, verliet ook Trower de groep. Hiermee bleef Brooker als enige componist over. In de jaren '70 bleef Procol Harum populair. De band ging ondanks een constant wijzigende bezetting door met het maken van muziek. Zij waren een van de eerste groepen die succes had met een symfonieorkest. Meer personeelsproblemen droegen bij tot dalende verkoop tegen het einde van de jaren '70. Korte tijd later viel de band uiteen (1977), al werd de groep vijf maanden later herenigd voor een eenmalig optreden. Brooker begon vervolgens een solocarrire. In 1991 werd Procol Harum echter heropgericht. De band bestond nu uit Brooker, Trower, Fisher en drummer Mark Brzezicki. B.J. Wilson was het jaar daarvoor overleden. Na de opname van het album The Prodigal Stranger viel ook deze bezetting uiteen. Pas in 2003 verscheen het meest recente album The Well's on Fire, waarop ook Fisher weer te horen is. Na dit album stapte Fisher echter weer op. In november 2006 stapte hij naar de rechter om zijn deel in de rechten op A Whiter Shade of Pale op te eisen. Hij kreeg vervolgens 40% van de credits toegekend, omdat de rechter het met hem eens was dat zijn orgelspel een wezenlijk onderdeel van de song is. (Less)
Channel: 123video Rate it: Rate:
Recent searches
0h 3s ago 123 flash chat 1s ago american booty gay vid 7s ago asian mom sex 4s ago avs 4 you 6s ago busty schoolgirl fuck 7s ago cheat cs 7s ago chikan japan train 1s ago corel 7s ago download 5s ago gorilla 2s ago granny 2s ago grupal 1s ago indian shave 4s ago japan 4s ago japanese trample videos 4s ago karen fiji 2s ago lyrics for nothing to me... 3s ago maria ozawa 6s ago nasty mom humiliation 2s ago nurse injection female 6s ago pinay 1s ago sex party 8s ago woman into devil 3s ago xxx 1s ago
Recently watched videos
What is viral today ?
Quicklist (0)
No videos on quicklist
This list is temporary even if You are logged in. You can save it to permanent list.
My video lists
You must be logged to see all your lists. Please log in here.
Bookmark us
Please, link us: