Search results for bad girls 1994
79, 
05:44, 
2008-01-20 14:55:20 Description: Mónica Naranjo Carrasco va néixer el 23 de maig de 1974 a Figueres, fruit d'una família humil a la qual, des de petita, va haver d'ajudar. Pel que es veu, un dia, (More) Mónica Naranjo Carrasco va néixer el 23 de maig de 1974 a Figueres, fruit d'una família humil a la qual, des de petita, va haver d'ajudar. Pel que es veu, un dia, Salvador Dalí, en escoltar-la, li va dir: "El meu pinzell l'ha guiat la passió. Fes amb la teva veu el mateix".El 1994 va gravar el seu primer disc, "Mónica Naranjo", amb una imatge rebel. Com que Espanya no va aconseguir gaire èxit, se'n va anar a Mèxic: des d'allà va vendre més d'un milió de còpies per a tot Llatinoamèrica.El 1997 va tornar de Mèxic per triomfar al mercat espanyol amb el seu segon àlbum, "Palabra de mujer", del qual en destaquen els temes "Desátame" o "Pantera en Libertad". És el disc de la seva consagració, del qual va vendre mes de un milió cinc-centes mil còpies a tot el món. Va fer famosa la seva imatge de cabell bicolor, lluït durant 7 anys.L'any 2000 va publicar el seu tercer àlbum, consolidant la seva posició a l'escena musical espanyola. El disc, titulat "Minage" en honor a la seva cantant preferida (la cantant italiana Mina, amb la qual interpreta una cançó al disc), va triomfar de nou i li va permetre de col•laborar amb cantants com Luciano Pavarotti, Mina o Ricardo Cocciante, entre altres.El 2001 és l'any de publicació del seu quart disc, "Chicas Malas", que va comptar amb la participació de grans productors europeus i americans. Gravat a Barcelona, Madrid, Londres, Roma, Milà, Los Angeles, Nashville i San Francisco, recorda a Mae West amb la seva frase: "Las chicas buenas van al cielo, pero las malas van a todas partes".El 2002 va publicar un disc de Grans èxits a Llatinoamèrica, i va ser escollida per cantar "Shake the house", cançó que va representar Espanya al mundial de Corea-Japó.El 2003, es va proposar internacionalitzar-se i va publicar "Bad girls", una versió en anglès del seu quart àlbum, del qual el seu primer senzill, "I aint gonna cry", va tenir un cert èxit a Europa.Al 2005 va publicar, "Colección privada", un doble CD amb els seus millors èxits i els seus millors remixes, i un DVD amb un concert del Tour Minage i videoclips.Aquest 2008 veurà a la llum el seu nou treball discogràfic.El cual no deixarà a ningú indiferent.MN Tarántula sera el nom del nou i esperadisin disc de la Figuerenca el cual va sortir a la venta el 22 d abril .
"MN TARANTULA "Espectacular l'àlbum amb què Mónica Naranjo torna després de set anys de silenci, ha entrat directament al nº1 en la llista dels més venuts a Espanya.Molt admirable per tal com es produeix sense sonar en les radiofórmules i perquè es tracta d'un disc que l'artista de Figueres (Girona) ha plantejat des del risc, combatiu en les seves lletres, innovador en les músiques i amb una Mónica Naranjo que va a per totes. "Tarántula" és un treball de gran envergadura musical, d'una gran intensitat i que pot inspirar qualsevol sentiment menys indiferència. No el tenia fàcil Mónica Naranjo després d'allunyament tan llarg, però ha estat valenta, ha apostat fort i ha guanyat. En la primera setmana, l'àlbum "Taràntula" és nº1, un N1 que ja havia estat anunciat quan la cançó "Europa" també va entrar directament al nº1 en la llista de singles i la cual porta 6 setmanes al N1,mes informacio a la pagina oficial www.monicanaranjo.com . (Less)
Channel: youtubeTags: bad chicas dali de Figueres girls malas minage MN Monica mujer Naranjo palabra salvador tarantula
Rate it: Rate:
10, 00:21, 2007-08-02 15:42:43 Description: Y&R Promo from 1994
Channel: youtube Rate it: Rate:
934, 05:55, 2008-05-18 12:47:22 Description: sex scene 11.0%
sex 9.4%
nude 5.6%
sex scenes 5.6%
obama 5.6%
xxx 5.6%
clinton 3.7%
webcam 3.7%
sexy 3.7%
big booty white girls 3.7%
asian ass 1.8%
booty ass 1.8%
hot sex scene 1.8%
(More) sex scene 11.0%
sex 9.4%
nude 5.6%
sex scenes 5.6%
obama 5.6%
xxx 5.6%
clinton 3.7%
webcam 3.7%
sexy 3.7%
big booty white girls 3.7%
asian ass 1.8%
booty ass 1.8%
hot sex scene 1.8%
interracial 1.8%
lingerie 1.8%
love scene 1.8%
porn 1.8%
sexscene 1.8%
thong 1.8%
tits naked ass webcam 1.8%
webcam sex 1.8%
big booty 1.8%
tease 1.8%
clinton obama 1.8%
booty 1.8%
junior women lesbian lesbians
sex scene 3.4%
kenny chesney 1.7%
hank williams jr 1.2%
whokebe lsacisawhore
girls kissing 1.1%
white and asian 1.0%
indian guy white girl 1.0%
sex scenes 0.86%
trace cyrus kissing 0.71%
keith urban 0.71%
emo girls kiss 0.57%
obama girl i got a crush on obama
Kid Rock + Hank Williams Jr The F -Word 2002
Incest country music! Classic!
kenny chesney dont blink trace adkins i go back kid rock puscifer lonestar brooks and dunn
Our Song- Taylor Swift (Music Video)
Johnny Cash Hurt
Carrie Underwood - Before He Cheats
Billy Ray Cyrus & Miley Cyrus - "Holding On To A Dream"
Daniel Powter - Bad Day
what is emo
Shania Twain - From This Moment On
Sexy Lesbian Girls Kiss and Sex
Shania Twain - You're Still The One: Blue Tint Version
Faith Hill Getting Owned at the CMA's
AMERICAN GANGSTER- Full Trailer
Awesome Indian music video
'Deliverance' - 'Dueling banjos' scene
Billy Ray Cyrus - Achy Breaky Heart
Rodney Atkins - Watching You
Şemamé Kürtçe Klip - Kurdish Semami Video Clip
Brad Paisley - She's Everything
Gina Michaells - Somebody's Angel Tim Mcgraw - My Little Girl
Nelly - Country Grammar (Hot...): BET Version
Primus - The Devil Went Down To Georgia
Alan Jackson - Remember When
Keith Urban - Tonight I Wanna Cry
Coldplay - Clocks
Coldplay - Clocks
Coldplay - Don't Panic
Coldplay - Don't Panic
Coldplay - Don't Panic...Coldplay Don't Panic
Coldplay - Scientist
Coldplay - Scientist
Coldplay - Talk
Coldplay - Talk
Coldplay - Talk...Coldplay Talk
Coldplay - The Scientist
Coldplay - The Scientist
coldplay - the scientist live...coldplay live the scientist
Coldplay - What If (video)
Coldplay - What If (video)
Coldplay - Yellow
Coldplay - Yellow
Coldplay - Yellow...Coldplay Yellow
Coldplay "Clocks" music video
Coldplay "Clocks" music video
coldplay fix you
coldplay fix you
coldplay vid...coldplay the scientist
Coldplay_In My Place
Coldplay_In My Place
Coldplay_In My Place http://akira999.web-bi.net/tt/79...Coldplay In My Place
Coldplay_Trouble
Coldplay_Trouble
Coldplay_Trouble http://akira999.web-bi.net/tt/79...coldplay trouble
Mariah Carey
Mariah Carey - Don't Forget About Us
Mariah Carey - Don't Forget About Us
Mariah Carey - I Still Believe
Mariah Carey - I Still Believe
Mariah Carey - My All
Mariah Carey - My All
Mariah Carey - Shake It Off
Mariah Carey - Shake It Off
Mariah Carey - Touch My Body
Mariah Carey - Touch My Body
Mariah Carey - We Belong Together
Mariah Carey - We Belong Together
Mariah Carey [Producer], Jake Nava, Ron Mohrhoff, Scott Kalvert (C) 2005 The Island Def Jam Music Group and Mariah Carey...Mariah Music video by Mariah Carey performing Shake It Off
Mariah Carey All I Want For Christmas Is You (C) 1994 SONY BMG MUSIC ENTERTAINMENT...Mariah Carey All Want For Christmas Is You Pop Music Video
Mariah Carey Butterfly (C) 1997 SONY BMG MUSIC ENTERTAINMENT...Mariah Carey Butterfly Pop Music Video
Mariah Carey Honey (C) 1997 SONY BMG MUSIC ENTERTAINMENT...Mariah Carey Honey Pop Music Video
Mariah Carey performing Don't Forget About Us with Ron Mohrhoff, Rebecca Skinner, Paul Hunter (C) 2005 The Island Def Jam Music Group and Mariah Music video by Mariah Carey performing Don't Forget About Us
Mariah Carey, Touch My Body (NEW Extended Video, Lyrics)
Mariah Carey, Touch My Body (NEW Extended Video, Lyrics)
Mariah Carey_Hero...Mariah Carey Hero
Mariah Carey_Without You
Mariah Carey_Without You
Mariah Carey_Without You...Mariah_Carey_Without_You
Mariah Carey-All I Want For Christmas Is You
Mariah Carey-All I Want For Christmas Is You
Mariah Carey-Butterfly
Mariah Carey-Butterfly
Mariah Carey-Honey
Mariah Carey-Honey
mariah carey-it's like that
mariah carey-it's like that
mariah carey-it's like that...mariah carey-it's like that (Less)
Channel: youtube Rate it: Rate:
18, 06:37, 2008-04-21 17:34:22 Description: Steely Dan live! at the Poplar Creek Music Theater, Hoffman Estates, Illinois. August 26, 1994. Setlist: 01 True Companion 02 Aja 03 Reelin' In The Years 04 Josie 05 Hey Nineteen 06 Down In The (More) Steely Dan live! at the Poplar Creek Music Theater, Hoffman Estates, Illinois. August 26, 1994. Setlist: 01 True Companion 02 Aja 03 Reelin' In The Years 04 Josie 05 Hey Nineteen 06 Down In The Bottom 07 Sign In Stranger 08 Peg 09 Babylon Sisters 10 Black Friday 11 Bad Sneakers 12 (Instrumental overture) 13 Green Earrings 14 Bodhisattva 15 Deacon Blues 16 Tomorrow's Girls 17 Hard Up Case 18 Green Flower Street 19 Third World Man 20 Kid Charlemagne 21 My Old School 22 fm Notes: Audience shot from the lawn, pretty decent in that respect. A little shaky here and there and for the encores, but absolutely watchable. Thanks to Barney for the trade and as always to Don & Walt for all their hard work! * Originally seeded by "doctorwu68" at some Trader's Den... (Less)
Channel: youtube Rate it: Rate:
103, 04:57, 2008-04-17 15:10:06 Description: Mariah Carey (New York, 27 maart 1970) is een Amerikaanse popzangeres. Ze is een van de best verkopende vrouwelijke artiesten aller tijden. ------------------------------- Biografie Mariah Carey (More) Mariah Carey (New York, 27 maart 1970) is een Amerikaanse popzangeres. Ze is een van de best verkopende vrouwelijke artiesten aller tijden. ------------------------------- Biografie Mariah Carey werd geboren op 27 maart 1970 op Long Island, New York en was het derde kind van Patricia Hickey en Roy Alfred Carey. Patricia en Alfred hadden al een zoon, Morgan en een dochter, Alison. ------------------------------- Ontdekking Nadat ze haar diploma op de high school had binnengehaald, verhuisde Carey naar New York om haar kansen om zangeres te worden te vergroten. Om aan geld te komen had ze diverse baantjes. Zo werkte ze een korte periode in een kapperswinkel. De Amerikaanse zangeres Brenda K. Starr vroeg Mariah als achtergrondzangeres voor haar platen. Toen Starr erachter kwam dat Carey over een geweldige stem beschikte en zelf ook erg graag zangeres wilde worden, zorgde zij ervoor dat Mariah met de juiste mensen in contact kwam. Tijdens een feestje in november 1988 werd Mariah door Brenda aan Tommy Mottola (directeur van platenmaatschappij SONY Music) voorgesteld. Die luisterde naar een demo van de zangeres en was meteen in de ban van haar stem. Enkele dagen later had Carey een platencontract op zak en konden de opnames voor haar debuutalbum beginnen. ------------------------------- Debuutalbum Er werd veel aandacht en geld gestoken in het eerste album van Mariah. Samen met Ben Margulies schreef ze alle 11 nummers van de plaat. Als eerste single verscheen in mei 1990 de krachtige ballad Vision Of Love. Met dit nummer werd al meteen duidelijk dat ze veel talent bezat. Door SONY Music werd ze neergezet als de blanke Whitney Houston. Kort na de release van de single werd het debuut van de zangeres, simpelweg Mariah Carey geheten, uitgebracht. De combinatie van talent, goede marketing, goede looks en een portie geluk liet haar ster snel omhoog schieten. Vision Of Love maakte een lage intrede in de Amerikaanse Billboard Hot 100, maar dankzij veel promotie klom het nummer steeds hoger, en eindigde uiteindelijk op de eerste plaats. Het album werd al vrij snel na de release met platina bekroond. In september volgde de tweede single Love Takes Time, opnieuw een ballad, die Carey eigenlijk voor haar tweede album gepland had. Het nummer werd door haar label echter zo goed bevonden, dat ze besloot om het alsnog op haar debuut te zetten. Een goede zet, want de single werd haar tweede nummer 1-hit in Amerika. In Europa verkocht Love Takes Time stukken minder, maar haar album ging wel als warme broodjes over de toonbank. Begin 1991 werd Careys derde single Someday uitgebracht, ditmaal geen ballad maar een funky-achtige dansplaat. Dit wilde Carey zelf graag, aangezien ze niet gezien wilde worden als zangeres die enkel ballads kon zingen, maar ook een wat wildere kant had. De single werd Careys 3e Amerikaanse nummer 1. Na Someday verscheen er wederom een ballad, I Don't Wanna Cry. Met deze single wist de zangeres opnieuw de eerste plaats van de Billboard Hot 100 te bereiken. Hiermee vestigde Carey een record. Nog nooit eerder was het iemand gelukt om vier keer achter elkaar een nummer 1-hit te scoren, met singles die allemaal van hetzelfde album afkomstig waren. Van Mariah Carey gingen wereldwijd zo'n 17 miljoen stuks over de toonbank, waarvan 9 in Amerika alleen al. Daarnaast leverde het album de zangeres twee Grammy's op in 1991. ------------------------------- Emotions Tussen alle promotiewerkzaamheden en optredens door, werkte Carey zoveel mogelijk aan nieuw materiaal. Het beste daarvan eindigde op haar tweede album Emotions, dat in september 1991 verscheen. De eerste single ervan met dezelfde naam, werd Careys vijfde Amerikaanse nummer 1-hit, waarmee ze de eerste zangeres was die dit voor elkaar had gekregen. De verkoop van Emotions was, in tegenstelling tot het eerste album, een stuk minder. Toch had Carey een grote schare fans gekregen. De daaropvolgende singles Can't Let Go en Make It Happen haalden respectievelijk de tweede en vijfde plaats in de Billboard Hot 100. Van het album gingen er wereldwijd 12 miljoen stuks over de toonbank, waarvan 5 miljoen in de VS. ------------------------------- MTV Unplugged De Unplugged-reeks op muziekzender MTV was sinds eind jaren 80, begin jaren 90 een grote hype. Artiesten werden door een intieme setting en uitgeklede versies van hun nummers vaak kwetsbaar neergezet. In 1992 kreeg Carey de kans om haar eigen Unplugged-album op te nemen. Naast haar eigen werk koos ze ervoor een nummer op te nemen van The Jackson Five: I'll Be There. In eerste instantie stonden er geen singles voor het live-album gepland, maar nadat het concert meerdere malen op tv was vertoond, werd SONY overladen met verzoeken of Mariah's versie van I'll Be There niet op single uitgebracht kon worden. Dat gebeurde en, wat niemand verwachtte, het eindigde op nr. 1 in de VS. Van MTV Unplugged gingen zo'n 9 miljoen stuks over de toonbank. Music Box Na de release van MTV Unplugged nam Carey even wat gas terug en concentreerde ze zich op haar privleven. Op 5 juni 1993 trad ze in het huwelijk met de man die haar naar de top had gebracht, de 20 jaar oudere Tommy Mottola. Na hun huwelijksreis maakte Mariah haar derde studioalbum af, waar ze al enige tijd mee bezig was geweest. In augustus verscheen de nieuwe single Dreamlover, een zomerse plaat die na enkele weken de eerste plaats haalde in de Billboard Hot 100. Dit was Careys 7e nummer 1-hit. Wereldwijd sloeg de single ook aan. Tot op heden is Dreamlover een van Mariah's succesvolste singles op radiostations in Europa. Het nieuwe album, getiteld Music Box, verscheen in september. Carey had, net als op haar voorgaande platen, de teksten grotendeels zelf geschreven. De zangeres ging nu voor de allereerste maal op tournee. Diverse grote concertzalen in de Verenigde Staten werden aangedaan. Ondanks het succes leidde de tour de zangeres niet naar Europa, Azi en Australi. Van Music Box werden na Dreamlover nog de singles Hero, Without You en Anytime You Need A Friend uitgebracht. Hero werd Carey's achtste Amerikaanse nummer 1-single en vanwege de sterke songtekst groeide het nummer uit tot een publieksfavoriet. Without You verscheen in 1994 en was een van de best verkochte singles van dat jaar in Europa. In veel landen behaalde Carey met deze coverversie van Harry Nilsson de nummer 1-positie. Gek genoeg kwam Without You in de VS - ondanks enorme airplay op Amerikaanse radio- & tv-zenders, niet hoger dan nr. 3 in de Billboard Hot 100. De verkoop van de daaropvolgende single Anytime You Need A Friend was teleurstellend. Voor de eerste maal bereikte Carey met een single niet de top 10. Het nummer bleef steken op de 12e plaats in Amerikaanse hitlijsten. Music Box groeide daarentegen uit tot een enorm succes. Het schijfje ging maar liefst 30 miljoen keer over de toonbank. Wat trots werd bekend gemaakt door Sony Music destijds omdat dit Carey schaarde onder slechts enkele artiesten die met n album meer dan 30 miljoen stuks wist te verkopen. Het werd in de VS wegens 10 keer platina bekroond met een Diamond Award. Tot op heden is dit Mariah's meest succesvolle album en best verkochte plaat. ------------------------------- Merry Christmas Een lang gekoesterde wens van Carey, een kerstalbum opnemen, ging in 1994 in vervulling. Halverwege het jaar dook de zangeres de studio in om aan dit project te gaan werken. Naast bekende traditionele kerstliedjes schreef de zangeres zelf 4 nieuwe composities voor dit album, waaronder All I Want for Christmas Is You. Dit nummer verscheen als eerste single van de plaat in november '94 en werd overal (met uitzondering van de VS waar de single niet commericiel werd gelanceerd) een groot succes. Velen zien All I Want For Christmas als een echte kerstklassieker. Jaarlijks wordt het nummer tijdens de feestdagen veel gedraaid op radio en televisie. Van het album Merry Christmas werden wereldwijd ongeveer 16 miljoen stuks verkocht, wat dit het best verkochte kerstalbum ooit maakte. In diverse landen werd de verkoop van het album gestimuleerd door de releases van promotiesingles, zoals Jesus Born On This Day, O Holy Night en Miss You Most (At Christmas Time). ------------------------------- Daydream Een groot deel van 1995 besteedde Carey aan het maken van haar volgende album. Als voorloper van het project verscheen in september de single Fantasy. Het nummer had veel weg van Dreamlover, maar was wel meer georinteerd op hiphop en r&b. De single was wederom een mijlpaal in Careys carrire. In Amerika scoorde ze er haar 9e nummer 1-hit mee. De remixversie van de single (opgenomen met rapper Ol' Dirty Basterd) was eveneens een groot succes. De videoclip behaalde grote airplay op MTV. Mariah's nieuwe album Daydream verscheen in oktober. Qua sound was te horen dat Mariah een iets andere kant was opgeslagen, zoals ze in Fantasy al had aangegeven: meer hiphop en r&b. Vlak voor Kerstmis dat jaar verscheen de tweede single van het album, One Sweet Day. Het was een duet tussen Carey en de Amerikaanse soulgroup Boyz II Men. De zangeres was al jaren een groot fan van de band. Het nummer was gebaseerd op het overlijden van David Cole (een songwriter met wie Mariah veel samenwerkte) en de manager van Boyz II Men. In Amerika wist het nummer vanuit het niets nieuw binnen te komen op de eerste plaats van de Billboard Hot 100. Uiteindelijk bleef het maar liefst 16 weken op die plaats staan. Opnieuw een record voor de zangeres. Nog nooit eerder hield een single zo lang de eerste plaats bezet in de Amerikaanse charts. Terwijl Daydream overal als een trein liep, ging Mariah voor de eerste maal op wereldtournee. De Daydream World Tour leidde Carey van Europa naar Australi, van Azi naar de VS. Nederlandse fans konden haar zien in Ahoy Rotterdam. Tijdens de tour werden diverse singles van het album uitgebracht, waaronder Always Be My Baby, Forever en Open Arms. Always Be My Baby werd Carey's 11e Amerikaanse nummer 1-hit. Tijdens een optreden in het Amerikaanse Madison Square Garden werden opnames gemaakt voor een VHS-cassette, die onder de titel Fantasy: Mariah Carey at Madison Square Garden in 1996 werd uitgebracht. Daydream werd - na Music Box - Careys best verkochte album ooit met een verkoop van 25 miljoen stuks wereldwijd. In Amerika verdiende ze er haar tweede Diamond Award mee. ------------------------------- Butterfly Zakelijk ging het Carey voor de wind, maar in haar privleven ontstonden er nogal wat problemen. Haar echtgenoot Tommy Mottola bleek filmaanbiedingen voor de zangeres verborgen te houden. Daarnaast was hij het niet eens met het feit dat Carey zich steeds uitdagender ging kleden. In 1998 kondigden Carey en Mottola (na 5 jaar huwelijk) hun scheiding aan. Dit had grote effecten op Mariah's carrire. Ze kleedde zich sexy, en qua muziek ging ze ook steeds meer de r&b- en hiphopkant op. Dit was duidelijk hoorbaar op het zesde studioalbum Butterfly, dat half 1997 verscheen. De eerste single Honey werd een wereldhit en leverde Carey haar 12e Amerikaanse nummer 1-hit op. Het album viel - in tegenstelling tot haar voorgaande platen - wat tegen (15 miljoen exemplaren wereldwijd), maar Mariah zelf was gelukkig met het album. Ze had het idee dat ze vrijer was dan ooit en muzikaal een enorme groei had doorgemaakt. Van Butterfly werden diverse singles uitgebracht, waarvan enkele in een aantal geselecteerde landen. Zo werden nummers als Butterfly, en The Roof enkel in Europa door Sony gelanceerd, terwijl in Amerika My All een groot succes werd en daar de eerste plaats bereikte.Butterfly Zakelijk ging het Carey voor de wind, maar in haar privleven ontstonden er nogal wat problemen. Haar echtgenoot Tommy Mottola bleek filmaanbiedingen voor de zangeres verborgen te houden. Daarnaast was hij het niet eens met het feit dat Carey zich steeds uitdagender ging kleden. In 1998 kondigden Carey en Mottola (na 5 jaar huwelijk) hun scheiding aan. Dit had grote effecten op Mariah's carrire. Ze kleedde zich sexy, en qua muziek ging ze ook steeds meer de r&b- en hiphopkant op. Dit was duidelijk hoorbaar op het zesde studioalbum Butterfly, dat half 1997 verscheen. De eerste single Honey werd een wereldhit en leverde Carey haar 12e Amerikaanse nummer 1-hit op. Het album viel - in tegenstelling tot haar voorgaande platen - wat tegen (15 miljoen exemplaren wereldwijd), maar Mariah zelf was gelukkig met het album. Ze had het idee dat ze vrijer was dan ooit en muzikaal een enorme groei had doorgemaakt. Van Butterfly werden diverse singles uitgebracht, waarvan enkele in een aantal geselecteerde landen. Zo werden nummers als Butterfly, en The Roof enkel in Europa door Sony gelanceerd, terwijl in Amerika My All een groot succes werd en daar de eerste plaats bereikte. Butterfly Zakelijk ging het Carey voor de wind, maar in haar privleven ontstonden er nogal wat problemen. Haar echtgenoot Tommy Mottola bleek filmaanbiedingen voor de zangeres verborgen te houden. Daarnaast was hij het niet eens met het feit dat Carey zich steeds uitdagender ging kleden. In 1998 kondigden Carey en Mottola (na 5 jaar huwelijk) hun scheiding aan. Dit had grote effecten op Mariah's carrire. Ze kleedde zich sexy, en qua muziek ging ze ook steeds meer de r&b- en hiphopkant op. Dit was duidelijk hoorbaar op het zesde studioalbum Butterfly, dat half 1997 verscheen. De eerste single Honey werd een wereldhit en leverde Carey haar 12e Amerikaanse nummer 1-hit op. Het album viel - in tegenstelling tot haar voorgaande platen - wat tegen (15 miljoen exemplaren wereldwijd), maar Mariah zelf was gelukkig met het album. Ze had het idee dat ze vrijer was dan ooit en muzikaal een enorme groei had doorgemaakt. Van Butterfly werden diverse singles uitgebracht, waarvan enkele in een aantal geselecteerde landen. Zo werden nummers als Butterfly, en The Roof enkel in Europa door Sony gelanceerd, terwijl in Amerika My All een groot succes werd en daar de eerste plaats bereikte. ------------------------------- #1's In april 98 deelde Mariah het podium met Celine Dion, Shania Twain, Gloria Estefan en Aretha Franklin tijdens het benefietconcert VH1 Divas Live. Van dit concert verschenen een cd, VHS en dvd die allen uitgroeiden tot grote successen. Gezien al haar Amerikaanse nummer 1-successen werd besloten om een verzamelalbum uit te brengen, met daarop de desbetreffende hits. Het album verscheen onder de titel #1's, eind 1998 en bevatte - naast alle Amerikaanse nummer 1 -singles - ook enkele nieuwe opnames, waaronder Sweetheart met Jermaine Dupri, I Still Believe (een ode aan zangeres Brenda K. Starr die dit nummer in de jaren 80 voor het eerst opnam) en een duet tussen Mariah en aartsrivale Whitney Houston. Het nummer, getiteld When You Believe, was tevens de titelsong voor de aminatiefilm The Prince Of Egypt. Mariah liet haar fans weten dat het bij #1's niet om een greatest hits-album ging, maar dat het een bedankje was voor het feit dat ze zoveel nummer 1-hits had kunnen scoren door de jaren heen. Een greatest hits-cd zou in een later stadium uitkomen. Alle nieuw opgenomen tracks verschenen afzonderlijk op singles in 1998 en 1999. Opzienbarend was dat het duet tussen tussen Mariah en Whitney Houston in Amerika niet hoger kwam dan nr. 15 in de Billboard Hot 100, ondanks dat de single gepaard ging met veel airplay. Het leverde de zangeressen zelfs een Oscar op voor Best Original Song. Buiten de VS was When You Believe wel een groot succes. In veel landen wisten de diva's (die door de jaren heen telkens met elkaar werden vergeleken en dus volgens velen wel een hekel aan elkaar zouden hebben, hetgeen nu niet waar bleek te zijn) de top 10 te behalen. ------------------------------- Rainbow 1999 was het jaar waarin Carey haar zoveelste studioalbum lanceerde. Rainbow was weer een typische Mariah Carey-plaat la Daydream en Butterfly en had wederom de juiste ingredinten om een succes te worden. De eerste single Heartbreaker was een samenwerking tussen Carey en rapper Jay-Z en werd Mariah's 14e Amerikaanse nummrt 1-single. Hiermee werd ze de enige zangeres in de Amerikaanse muziekgeschiedenis die zoveel nr. 1-singles had weten te scoren. Het album Rainbow verscheen kort na de release van de single en was een succes, maar wist de eerste plaats in de VS niet te halen. Na Emotions werd dit haar minst verkochte album. Wereldwijd werden er van het schijfje 10 miljoen stuks verkocht. De tweede single werd Thank God I Found You, dat Carey opnam met zanger Joe en boyband 98 Degrees. Het werd haar 15e nummer 1-hit in Amerika, opnieuw een record voor de zangeres. Sinds haar debuut in 1990 was het haar gelukt om ieder jaar een nummer 1-hit te scoren in Amerika, wat haar de best verkopende artiest van de jaren 90 maakte. Eind 1999 werd bekend dat Carey wereldwijd zo'n 80 miljoen albums had verkocht: een unicum. Met Rainbow ging Mariah voor de tweede keer op wereldtournee. Ze behaalde er opnieuw grote successen mee. Helaas stelde Carey haar Nederlandse fans teleur, toen bleek dat de Rainbow World Tour haar niet naar Nederland zou brengen. Wel gaf Carey een uitverkocht optreden in Belgi. ------------------------------- De breuk met SONY Music Na de wereltournee besloot Carey om het nummer Can't Take That Away als volgende single uit te brengen. Het nummer had een speciale betekenis voor haar en om die reden wilde ze het graag delen met haar fans. Bij SONY Music was men niet zo blij met haar keuze. Men vond daar dat de nieuwe single een uptempoliedje moest worden, een single die de verkoop van het album beter zou stimuleren. Mariah kreeg het gevoel dat het label haar niet begreep. De zangeres was natuurlijk een goudmijn, die als artieste moeilijk te doorkruisen was en dat was iets wat SONY goed wist. Carey kreeg haar zin en Can't Take That Away verscheen op single. De relatie tussen Carey en SONY verslechterde en de scheiding tussen Carey en Mottola leek hier grotendeels mee te maken te hebben. Carey begon berichtjes op haar website te plaatsen waarin ze haar fans verzocht om Can't Take That Away zoveel mogelijk aan te vragen op hun lokale radiostation. Een van de desbetreffende berichten: "Basically, a lot of you know that the political situation in my professional career is not positive. It's been really, really hard. I don't even know if this message is going to get to you because I don't know if they want you to hear this. I'm getting a lot of negative feedback from certain corporate people. But I am not willing to give up." De acties van Carey bleken niet te helpen. Het nummer bleef steken op nummer 28. De zangeres was intussen bezig met de voorbereiding van haar eerste speelfilm Glitter en de bijbehorende soundtrack, maar ze had sterke twijfels of SONY dit project goed wilde promoten. Halverwege 2000 werd bekend dat het platencontract bij SONY Music was ontbonden, en dat terwijl Carey nog enkele albums had moeten opnemen voordat haar ------------------------------- Glitter Na haar vertrek bij SONY ondertekende ze een contract bij EMI-Virgin voor 100 miljoen dollar, voor de komende 4 cds. Dit werd gezien als de allergrootste platendeal uit de geschiedenis van de muziek. De langverwachte speelfilm Glitter en de gelijknamige soundtrack verschenen op 11 september 2001. Als eerste single werd het nummer Loverboy uitgebracht. Wegens de aanslagen in de VS op 11 september werd de presentatie van het album uitgesteld, maar achteraf gezien bleek dat het album niet de juiste capaciteiten had om een succes te worden. Zowel de film als de soundtrack flopten genadeloos. Er gingen van het album slechts 2 miljoen stuks over de toonbank, wat erg weinig is voor een artiest die altijd meer dan 5 a 10 miljoen stuks van ieder album weet te verkopen. Hierna stortte Mariah (wegens een overvolle agenda) volledig in. Ze stortte fysiek en emotioneel in. Vervolgens werd de zangeres een poosje in een rusthuis verpleegd. Concerten die ze in Japan en Australi had gepland, werden om die reden afgezegd. Rond diezelfde periode bracht SONY Music een Greatest Hits-album op de markt, waarvan een magere 3 miljoen exemplaren wereldwijd werden verkocht. Voor de speelfilm Wise Girls (waarin Carey haar tweede filmrol had) werd de promotie wegens Careys instorting stopgezet. In 2002 bleek dat Emi-Virgin van de zangeres af wilde, omdat het project Glitter was geflopt. Het label kocht het contract van Mariah voor een fractie van het oorspronkelijke bedrag af. Ook verloor de zangeres in dat jaar haar vader. ------------------------------- Charmbracelet In 2002 tekende Mariah een platencontract bij Universal Music. Hierna legde ze zich toe op het maken van een nieuw album dat haar een comeback moest bezorgen. Aan het eind van het jaar verscheen de single Through The Rain, een autobiografische ballad waarin Carey zong over de slechte periode die ze had meegemaakt. Het nummer werd in eerste instantie alleen buiten Amerika uitgebracht. In veel landen scoorde Carey er een hit mee. In 2002 werd de single alsnog in de VS uitgebracht maar bereikte geen hoge positie in de Billboard Hot 100: nummer 81. Een danceversie van het nummer was op de Amerikaanse radiozenders populairder dan het origineel. Het nieuwe album Charmbracelet zag net voor Kerstmis het daglicht. De verkoop viel tegen. Er gingen 2,5 miljoen stuks van over de toonbank. Daarop uitgebrachte singles wisten het album niet naar een hoger niveau te krijgen. Toch ging Carey met dit album in 2003 op wereldtournee, een tour waarmee ze diverse kleinere zalen aandeed. Er gingen geruchten dat het publiek niet warm liep voor de tickets, maar Mariah ontkende dit en verklaarde dat ze juist in kleinere zalen wilde optreden om zo een meer intieme sfeer met haar fans te krijgen. Tijdens deze tour bezocht de zangeres voor de tweede keer Nederland. In Ahoy Rotterdam gaf ze een avondvullende show. Halverwege de tour scoorde Carey een hit met het nummer I Know What You Want, wat ze opnam met rapper Busta Rhymes. In oktober verscheen er een dubbelalbum met daarop remix-versies van Carey's succesvolste singles onder de titel The Remixes. Na de tour lastte de zangeres een lange rustpauze in. ------------------------------- The Emancipation Of Mimi Medio 2005 liet de zangeres weer van zich horen met de single It's Like That, afkomstig van het nieuwe album The Emancipation Of Mimi. De single bereikte de 16e plaats van de Amerikaanse hitlijsten. Het nieuwe album kwam - een week na de release - nieuw binnen op de eerste plaats. Om op het succes verder te liften verscheen er al vrij snel een tweede single: We Belong Together. Wegens airplay op radio en televisie in de VS, bereikte Mariah (na 5 jaar) de eerste plaats van de Billboard Hot 100, haar 16e Amerikaanse nummer 1-succes. Het album werd meerdere malen met platina bekroond en was wereldwijd een groot succes. Met We Belong Together scoorde Carey haar grootste hit sinds jaren. Haar carrire zat duidelijk weer in de lift. Van The Emancipation Of Mimi verschenen in een later stadium nog de singles Shake It Off, Don't Forget About Us (Careys 17e Amerikaanse nummer 1-hit), Get Your Number en Fly Like A Bird. Het album kreeg acht nominaties voor de Grammy Awards. Ondanks dat wist Carey slechts 3 van de nominaties te verzilveren. De teller van dit album staat momenteel op 10 miljoen verkochte exemplaren wereldwijd. ------------------------------- Toekomst Mariah tijdens haar wereldtoernee Mariah heeft in 2006 een succesvolle tour afgerond, waarna ze na een korte vakantie ook de opnames van haar nieuwe film Tennessee heeft afgerond. De film is geregisseerd door Aaron Woodley, in de film speelt Mariah Krystal, een karakter die diens man ontvlucht om haar droom na te jagen. Voor de film schreef Mariah samen met Willie Nelson het nummer: Right to dream. Dit nummer is speciaal voor het karakter Krystal geschreven en is Mariah's eerste country nummer. Inmiddels heeft Mariah ook haar eigen parfumlijn in de Verenigde Staten met succes gelanceerd, welke de passende naam "M" draagt. De geur schijnt onder andere te ruiken naar Marshmallows. Dit omdat dit bijzondere herinneringen uit het verleden bij de zangeres zou oproepen. Mariah is momenteel bezig met de laatste hand te leggen aan haar nieuwe album. Op dit album krijgt ze wederom de steun van Jermaine Dupri die onder andere op de hits We Belong Together en Get Your Number meeschreef van het best verkochte album van 2005 The Emancipation of Mimi. De release datum van haar nieuwe album is inmiddels verschoven naar februari 2008. Er is nog steeds geen titel bekend, noch is bekend wat de eerste single zal worden. (Less)
Channel: 123video Rate it: Rate:
77, 04:15, 2008-04-17 15:10:09 Description: Donna Summer (pseudoniem van LaDonna Adrian Gaines), ( geboren Boston, Massachusetts, 31 december 1948) is een Amerikaanse zangeres, songwriter en artiest. Ze is het bekendst van haar disco-hits uit (More) Donna Summer (pseudoniem van LaDonna Adrian Gaines), ( geboren Boston, Massachusetts, 31 december 1948) is een Amerikaanse zangeres, songwriter en artiest. Ze is het bekendst van haar disco-hits uit de jaren '70, die haar de bijnaam "Koningin van de disco" opleverden. Als n van de weinige disco-sterren is ze er ook in geslaagd om later met andere genres, zoals de R&B, hits te blijven scoren.---------------------------------------- Beginjaren Als kind treedt ze al op in een kerkkoor. Tijdens haar schooltijd doet ze modellenwerk en zingt ze veel. Summer verlaat de school enkele maanden voor het afstuderen om in Duitsland te gaan zingen in de musical Hair. Later vestigt ze zich in Europa, waar ze in verschillende musicals meezingt en zich aansluit bij de Weense Volksopera Wiener Volksopfer.-----------------------------------------De jaren '70 Nadat ze in Mnchen is gaan wonen, trouwt Summer met Helmut Sommer. In deze periode neemt ze haar artiestennaam Donna Summer (de Engelse vertaling van het Duitse woord sommer (zomer)) aan. In 1971 komt ze in Nederland met haar eerste solosingle "Sally Go Round the Roses", maar haar eerste grote internationale hit scoort ze in 1974 met The Hostage. Summer tekende daarvoor een albumcontract in Nederland, Lady of the Night heette het album uit 1974, met daarop de internationale hit "The Hostage" en de vooral in Nederland succesvolle single "Lady of the Night" (eigenlijk een engelstalige smartlap over een hoer/escort meisje). Met deze laatste single breekt ze in Nederland in 1974 door. Het is haar eerste doorbraak als solo-artieste, dankzij een optreden met "Lady of the Night" in de in die jaren satirische en vaak controversile tv-show van Dolf Brouwers. Bovendien werd Nederland in die tijd als belangrijk trendsettend land gezien voor de popmuziek. Nederland is min of meer de bakermat van haar succes. Haar eerste album wordt echter al met al een matig succes. Summer brengt de volgende jaren veel singles uit. In 1975 wordt "I Love to Love You Baby" uitgebracht in veel landen. Het nummer slaat in als een bom, mede wegens de orgasmische hoogtepunten welke Summer in dit nummer ten gehore brengt. Het is een tijd lang het gesprek van de dag. Het nummer schiet in veel landen naar de eerste plaats in de hitlijsten. In de VS wordt het nummer eerst niet uitgebracht, maar wel door een paar radiozenders gedraaid als import uit Europa. Uiteindelijk wordt hij ook in de VS uitgebracht en ook daar een grote hit. Een aantal radiozenders boycot de single wegens het gehijg en gekreun. Haar naam is dan echter wel gevestigd. In de jaren daarna brengt Summer meerdere singles uit. Al die singles worden grote hits. Er wordt in die periode gezegd dat "alles wat Donna Summer aanraakt verandert in goud". Ze krijgt in 1975-1976 de officile titel Queen Of Disco en de officieuze titel Queen Of Love; de laatste mede vanwege de vele min of meer erotisch getinte love songs van haar in die periode. Ze is n van de weinige disco-artiesten die ook veel aandacht aan LP's besteedt. Een greep uit de vele singles die ze uitbrengt; "Spring Affair" en "Could it Be Magic" (beide uit 1976) "I Love You" "I Feel Love" en "I Remember Yesterday" (1977) "Heaven Knows" "MacArthur Park" "Last Dance" (1978, uit de discofilm Thank God It's Friday") "Hot Stuff", "Bad Girls" en "No More Tears (Enough is Enough)" (1979). "No More Tears (Enough is Enough)" is een duet samen met Barbra Streisand. Het werd een wereldhit. Echter, de beide diva's kregen het tijdens de opnames met elkaar aan de stok, zelfs lichamelijk naar wordt beweerd. Het was zo ernstig dat de diva's allebei in een aparte ruimte het nummer moesten inzingen. Summer heeft in 1978-1979 vier nummer n hits op rij weten te scoren in de US Billboard Hot Top 100. Dat was toen een unicum en voor zover bekend is dat nadien door geen enkele andere artiest gevenaard. Daarna volgt nog eind 1979 de grote hit "On the Radio", waarna Summer compleet instort. De enorme druk van haar grote successen wordt ondragelijk en ze krijgt psychische klachten en gezondheidsklachten. Ze bekeert zich vervolgens tot het geloof (christendom) en krabbelt weer uit haar diepe dal omhoog begin jaren '80. Ze is dan een geheel andere weg ingeslagen, zowel persoonlijk als artistiek. Dat is ook duidelijk terug te vinden in haar nummers. Er staan vanaf dan regelmatig nummers op haar albums met invloeden van de gospel. Regelmatig benadrukt ze dat ze haar inspiratie put uit haar geloof en God. Haar carrire leeft vervolgens weer wat op, maar valt weer in midden jaren '80. Na die inzinking is haar carrire nooit meer geworden wat het ooit was.---------------------------------De jaren '80 Het nieuwe album "The Wanderer" in 1980 is een matig succes, het volgende album, "I'm a Rainbow", wordt niet uitgebracht in 1981, maar pas in 1996. De reden is dat er voor 1982 een superalbum op stapel staat, waar grote namen aan meewerken. Het is de bedoeling van de producers dat dat haar hoogtepunt gaat worden in haar carrire. Het krijgt dus voorrang op het andere album. Het is het album dat is genoemd "Donna Summer". Met het nummer State of Independence (oorspronkelijk van Vangelis en Jon Anderson) scoort ze in 1982 een nummer 1-hit vanaf dat album. Grote namen die in het achtergrondkoor zitten zijn o.a. Michael Jackson, Lionel Richie, Dionne Warwick, Quincy Jones, Stevie Wonder, Christopher Cross en Brenda Russell. Het album verkocht uiteindelijk goed, maar is niet het best verkochte album van haar geworden. In 1983 scoort ze nog een hit met "She Works Hard for the Money". De overige singles uit 1982 en 1983 scoren nog redelijk. Het album uit 1984, met o.a. de matig scorende hit "Supernatural Love" scoort ook als album redelijk, het volgende album uit 1987 ("All Systems Go") scoort zelfs matig, evenals de twee singles daarvan ("All Systems Go" en "Dinner with Gershwin"). Steeds meer neemt het succes af, tot ze eind jaren '80 gaat samenwerken met Stock, Aitken & Waterman. Van dit album komen de grote hits "I Don't Wanna Get Hurt" en "This Time (I Know It's For Real)".------------------------------------De jaren '90 en daarna Halverwege de jaren '90 scoort ze een grote hit met een remix van I Feel Love, de rest van de in de jaren '90 uitgebrachte singles flopt. Een aantal namen daarvan zijn "Work that Magic" (1991), "Melody of Love (Wanna be Loved)" (1994), clubremixes van "The State of Independence (1996), "Carry On" en "I Will Go With You" (1999). Al deze nummers scoren echter wel hoog in de dance charts wereldwijd. In de jaren '90 lijkt haar muziek daarom zelfs underground te zijn geraakt; slechts nog populair bij een select gezelschap van mensen uit de dance scene en een schare trouwe fans (vaak nog zelfs van het eerste uur). Begin 21e eeuw brengt ze een cd/dvd uit van een concertregistratie in New York, waarop ze ook een paar nieuwe nummers ten gehore brengt. Verder schilderde ze al vanaf de jaren '80 (na haar inzinking, als rustgevende hobby), maar de laatste jaren treedt ze hier meer mee naar buiten. Ook schrijft ze begin 21e eeuw nog een boek over haar eigen leven en een daarop gebaseerde musical, genaamd "Ordinary Girl". Al heel lang wordt van haar een nieuw album verwacht. Deze zou eerst onder het label Sony Records worden uitgebracht; ze stapt echter na onenigheid over naar een ander label. Op dit moment is ze druk bezig met dat album, de verwachting is dat deze uitkomt in het tweede kwartaal van 2008.----------------------------------De jaren '90 en daarna Halverwege de jaren '90 scoort ze een grote hit met een remix van I Feel Love, de rest van de in de jaren '90 uitgebrachte singles flopt. Een aantal namen daarvan zijn "Work that Magic" (1991), "Melody of Love (Wanna be Loved)" (1994), clubremixes van "The State of Independence (1996), "Carry On" en "I Will Go With You" (1999). Al deze nummers scoren echter wel hoog in de dance charts wereldwijd. In de jaren '90 lijkt haar muziek daarom zelfs underground te zijn geraakt; slechts nog populair bij een select gezelschap van mensen uit de dance scene en een schare trouwe fans (vaak nog zelfs van het eerste uur). Begin 21e eeuw brengt ze een cd/dvd uit van een concertregistratie in New York, waarop ze ook een paar nieuwe nummers ten gehore brengt. Verder schilderde ze al vanaf de jaren '80 (na haar inzinking, als rustgevende hobby), maar de laatste jaren treedt ze hier meer mee naar buiten. Ook schrijft ze begin 21e eeuw nog een boek over haar eigen leven en een daarop gebaseerde musical, genaamd "Ordinary Girl". Al heel lang wordt van haar een nieuw album verwacht. Deze zou eerst onder het label Sony Records worden uitgebracht; ze stapt echter na onenigheid over naar een ander label. Op dit moment is ze druk bezig met dat album, de verwachting is dat deze uitkomt in het tweede kwartaal van 2008.-----------------------------------Indeling carrire in fasen Terugkijkend op haar carrire kunnen drie fasen worden onderscheiden. In de jaren '70 is zij de sensuele en aantrekkelijke wat wilde jonge zangeres die veel meisjes als voorbeeld dient en ook door veel jongens als aantrekkelijke vrouw wordt gezien. Het succes wordt haar teveel (overigens waardeert zij het zelf helemaal niet dat ze in die periode wordt afgeschilderd als een soort seksbom, vooral met en n.a.v. nummers als "I Love to Love You Baby", "Try Me, I Know We Can Make It", "I Feel Love", "Deep Down Deep Inside" en "Hot Stuff"). De combinatie van haar sensuele verschijning, haar stem met een hoog en breed bereik en de samenwerking met producers Pete Bellotte en Giorgio Moroder zorgt voor de rest; ze wordt een ster, een idool. De samenwerking van Summer met Giorgio Moroder en Pete Bellotte is een belangrijke bijdrage geweest aan het doorbreken van zowel de disco als de techno. Met name het nummer "I Feel Love" was zijn tijd (1977) ver vooruit. Elk nummer op dat betreffende album, "I Remember Yesterday", belichaamde de muziekstijl van een decennium uit de 20e eeuw. I Feel Love was het laatste nummer van dat album en moest de jaren 90 belichamen. Achteraf gezien heeft het zeker wel wat weg van enkele muziekstijlen uit de jaren 90, met name van de techno en house. Een volgend album uit 1980, "The Wanderer", is samen met het album "Bad Girls" uit 1979 van invloed geweest op de muziekstijlen van grote namen later uit de jaren 80, waaronder David Bowie, Cindy Lauper en Madonna. Na haar inzinking, in de jaren '80, worden veel van haar liedjes echter minder onstuimig, deels in de geest van de tijdsperiode van de jaren '80, deels waarschijnlijk vanwege haar eigen rustigere levensfase (mede bepaald door haar toewijding aan religie). De muziek zelf verandert ook. Vergeleken met haar muziek uit de jaren '70 is het creatieve, baanbrekende eraf volgens velen. Vanaf de jaren '90 tenslotte probeert ze nog mee te liften met de jaren 90-technostroom, echter zonder veel succes.-----------------------Verkopen en onderscheidingen Tot nu toe zijn er ruim 100 miljoen albums verkocht van Donna Summer. Ze heeft Grammy Awards gewonnen in 1978 (Last Dance), 1979 (Hot Stuff), 1983 (He's a Rebel), 1984 (Forgive me) en 1997 (Carry On). Ook heeft ze een aantal keren een Oscar ontvangen, naast andere onderscheidingen. Ze heeft inmiddels een eigen ster op de Walk of Fame. (Less)
Channel: 123video Rate it: Rate:
53, 03:57, 2008-04-17 15:10:09 Description: Donna Summer (pseudoniem van LaDonna Adrian Gaines), ( geboren Boston, Massachusetts, 31 december 1948) is een Amerikaanse zangeres, songwriter en artiest. Ze is het bekendst van haar disco-hits uit (More) Donna Summer (pseudoniem van LaDonna Adrian Gaines), ( geboren Boston, Massachusetts, 31 december 1948) is een Amerikaanse zangeres, songwriter en artiest. Ze is het bekendst van haar disco-hits uit de jaren '70, die haar de bijnaam "Koningin van de disco" opleverden. Als n van de weinige disco-sterren is ze er ook in geslaagd om later met andere genres, zoals de R&B, hits te blijven scoren.---------------------------------------- Beginjaren Als kind treedt ze al op in een kerkkoor. Tijdens haar schooltijd doet ze modellenwerk en zingt ze veel. Summer verlaat de school enkele maanden voor het afstuderen om in Duitsland te gaan zingen in de musical Hair. Later vestigt ze zich in Europa, waar ze in verschillende musicals meezingt en zich aansluit bij de Weense Volksopera Wiener Volksopfer.-----------------------------------------De jaren '70 Nadat ze in Mnchen is gaan wonen, trouwt Summer met Helmut Sommer. In deze periode neemt ze haar artiestennaam Donna Summer (de Engelse vertaling van het Duitse woord sommer (zomer)) aan. In 1971 komt ze in Nederland met haar eerste solosingle "Sally Go Round the Roses", maar haar eerste grote internationale hit scoort ze in 1974 met The Hostage. Summer tekende daarvoor een albumcontract in Nederland, Lady of the Night heette het album uit 1974, met daarop de internationale hit "The Hostage" en de vooral in Nederland succesvolle single "Lady of the Night" (eigenlijk een engelstalige smartlap over een hoer/escort meisje). Met deze laatste single breekt ze in Nederland in 1974 door. Het is haar eerste doorbraak als solo-artieste, dankzij een optreden met "Lady of the Night" in de in die jaren satirische en vaak controversile tv-show van Dolf Brouwers. Bovendien werd Nederland in die tijd als belangrijk trendsettend land gezien voor de popmuziek. Nederland is min of meer de bakermat van haar succes. Haar eerste album wordt echter al met al een matig succes. Summer brengt de volgende jaren veel singles uit. In 1975 wordt "I Love to Love You Baby" uitgebracht in veel landen. Het nummer slaat in als een bom, mede wegens de orgasmische hoogtepunten welke Summer in dit nummer ten gehore brengt. Het is een tijd lang het gesprek van de dag. Het nummer schiet in veel landen naar de eerste plaats in de hitlijsten. In de VS wordt het nummer eerst niet uitgebracht, maar wel door een paar radiozenders gedraaid als import uit Europa. Uiteindelijk wordt hij ook in de VS uitgebracht en ook daar een grote hit. Een aantal radiozenders boycot de single wegens het gehijg en gekreun. Haar naam is dan echter wel gevestigd. In de jaren daarna brengt Summer meerdere singles uit. Al die singles worden grote hits. Er wordt in die periode gezegd dat "alles wat Donna Summer aanraakt verandert in goud". Ze krijgt in 1975-1976 de officile titel Queen Of Disco en de officieuze titel Queen Of Love; de laatste mede vanwege de vele min of meer erotisch getinte love songs van haar in die periode. Ze is n van de weinige disco-artiesten die ook veel aandacht aan LP's besteedt. Een greep uit de vele singles die ze uitbrengt; "Spring Affair" en "Could it Be Magic" (beide uit 1976) "I Love You" "I Feel Love" en "I Remember Yesterday" (1977) "Heaven Knows" "MacArthur Park" "Last Dance" (1978, uit de discofilm Thank God It's Friday") "Hot Stuff", "Bad Girls" en "No More Tears (Enough is Enough)" (1979). "No More Tears (Enough is Enough)" is een duet samen met Barbra Streisand. Het werd een wereldhit. Echter, de beide diva's kregen het tijdens de opnames met elkaar aan de stok, zelfs lichamelijk naar wordt beweerd. Het was zo ernstig dat de diva's allebei in een aparte ruimte het nummer moesten inzingen. Summer heeft in 1978-1979 vier nummer n hits op rij weten te scoren in de US Billboard Hot Top 100. Dat was toen een unicum en voor zover bekend is dat nadien door geen enkele andere artiest gevenaard. Daarna volgt nog eind 1979 de grote hit "On the Radio", waarna Summer compleet instort. De enorme druk van haar grote successen wordt ondragelijk en ze krijgt psychische klachten en gezondheidsklachten. Ze bekeert zich vervolgens tot het geloof (christendom) en krabbelt weer uit haar diepe dal omhoog begin jaren '80. Ze is dan een geheel andere weg ingeslagen, zowel persoonlijk als artistiek. Dat is ook duidelijk terug te vinden in haar nummers. Er staan vanaf dan regelmatig nummers op haar albums met invloeden van de gospel. Regelmatig benadrukt ze dat ze haar inspiratie put uit haar geloof en God. Haar carrire leeft vervolgens weer wat op, maar valt weer in midden jaren '80. Na die inzinking is haar carrire nooit meer geworden wat het ooit was.---------------------------------De jaren '80 Het nieuwe album "The Wanderer" in 1980 is een matig succes, het volgende album, "I'm a Rainbow", wordt niet uitgebracht in 1981, maar pas in 1996. De reden is dat er voor 1982 een superalbum op stapel staat, waar grote namen aan meewerken. Het is de bedoeling van de producers dat dat haar hoogtepunt gaat worden in haar carrire. Het krijgt dus voorrang op het andere album. Het is het album dat is genoemd "Donna Summer". Met het nummer State of Independence (oorspronkelijk van Vangelis en Jon Anderson) scoort ze in 1982 een nummer 1-hit vanaf dat album. Grote namen die in het achtergrondkoor zitten zijn o.a. Michael Jackson, Lionel Richie, Dionne Warwick, Quincy Jones, Stevie Wonder, Christopher Cross en Brenda Russell. Het album verkocht uiteindelijk goed, maar is niet het best verkochte album van haar geworden. In 1983 scoort ze nog een hit met "She Works Hard for the Money". De overige singles uit 1982 en 1983 scoren nog redelijk. Het album uit 1984, met o.a. de matig scorende hit "Supernatural Love" scoort ook als album redelijk, het volgende album uit 1987 ("All Systems Go") scoort zelfs matig, evenals de twee singles daarvan ("All Systems Go" en "Dinner with Gershwin"). Steeds meer neemt het succes af, tot ze eind jaren '80 gaat samenwerken met Stock, Aitken & Waterman. Van dit album komen de grote hits "I Don't Wanna Get Hurt" en "This Time (I Know It's For Real)".------------------------------------De jaren '90 en daarna Halverwege de jaren '90 scoort ze een grote hit met een remix van I Feel Love, de rest van de in de jaren '90 uitgebrachte singles flopt. Een aantal namen daarvan zijn "Work that Magic" (1991), "Melody of Love (Wanna be Loved)" (1994), clubremixes van "The State of Independence (1996), "Carry On" en "I Will Go With You" (1999). Al deze nummers scoren echter wel hoog in de dance charts wereldwijd. In de jaren '90 lijkt haar muziek daarom zelfs underground te zijn geraakt; slechts nog populair bij een select gezelschap van mensen uit de dance scene en een schare trouwe fans (vaak nog zelfs van het eerste uur). Begin 21e eeuw brengt ze een cd/dvd uit van een concertregistratie in New York, waarop ze ook een paar nieuwe nummers ten gehore brengt. Verder schilderde ze al vanaf de jaren '80 (na haar inzinking, als rustgevende hobby), maar de laatste jaren treedt ze hier meer mee naar buiten. Ook schrijft ze begin 21e eeuw nog een boek over haar eigen leven en een daarop gebaseerde musical, genaamd "Ordinary Girl". Al heel lang wordt van haar een nieuw album verwacht. Deze zou eerst onder het label Sony Records worden uitgebracht; ze stapt echter na onenigheid over naar een ander label. Op dit moment is ze druk bezig met dat album, de verwachting is dat deze uitkomt in het tweede kwartaal van 2008.----------------------------------De jaren '90 en daarna Halverwege de jaren '90 scoort ze een grote hit met een remix van I Feel Love, de rest van de in de jaren '90 uitgebrachte singles flopt. Een aantal namen daarvan zijn "Work that Magic" (1991), "Melody of Love (Wanna be Loved)" (1994), clubremixes van "The State of Independence (1996), "Carry On" en "I Will Go With You" (1999). Al deze nummers scoren echter wel hoog in de dance charts wereldwijd. In de jaren '90 lijkt haar muziek daarom zelfs underground te zijn geraakt; slechts nog populair bij een select gezelschap van mensen uit de dance scene en een schare trouwe fans (vaak nog zelfs van het eerste uur). Begin 21e eeuw brengt ze een cd/dvd uit van een concertregistratie in New York, waarop ze ook een paar nieuwe nummers ten gehore brengt. Verder schilderde ze al vanaf de jaren '80 (na haar inzinking, als rustgevende hobby), maar de laatste jaren treedt ze hier meer mee naar buiten. Ook schrijft ze begin 21e eeuw nog een boek over haar eigen leven en een daarop gebaseerde musical, genaamd "Ordinary Girl". Al heel lang wordt van haar een nieuw album verwacht. Deze zou eerst onder het label Sony Records worden uitgebracht; ze stapt echter na onenigheid over naar een ander label. Op dit moment is ze druk bezig met dat album, de verwachting is dat deze uitkomt in het tweede kwartaal van 2008.-----------------------------------Indeling carrire in fasen Terugkijkend op haar carrire kunnen drie fasen worden onderscheiden. In de jaren '70 is zij de sensuele en aantrekkelijke wat wilde jonge zangeres die veel meisjes als voorbeeld dient en ook door veel jongens als aantrekkelijke vrouw wordt gezien. Het succes wordt haar teveel (overigens waardeert zij het zelf helemaal niet dat ze in die periode wordt afgeschilderd als een soort seksbom, vooral met en n.a.v. nummers als "I Love to Love You Baby", "Try Me, I Know We Can Make It", "I Feel Love", "Deep Down Deep Inside" en "Hot Stuff"). De combinatie van haar sensuele verschijning, haar stem met een hoog en breed bereik en de samenwerking met producers Pete Bellotte en Giorgio Moroder zorgt voor de rest; ze wordt een ster, een idool. De samenwerking van Summer met Giorgio Moroder en Pete Bellotte is een belangrijke bijdrage geweest aan het doorbreken van zowel de disco als de techno. Met name het nummer "I Feel Love" was zijn tijd (1977) ver vooruit. Elk nummer op dat betreffende album, "I Remember Yesterday", belichaamde de muziekstijl van een decennium uit de 20e eeuw. I Feel Love was het laatste nummer van dat album en moest de jaren 90 belichamen. Achteraf gezien heeft het zeker wel wat weg van enkele muziekstijlen uit de jaren 90, met name van de techno en house. Een volgend album uit 1980, "The Wanderer", is samen met het album "Bad Girls" uit 1979 van invloed geweest op de muziekstijlen van grote namen later uit de jaren 80, waaronder David Bowie, Cindy Lauper en Madonna. Na haar inzinking, in de jaren '80, worden veel van haar liedjes echter minder onstuimig, deels in de geest van de tijdsperiode van de jaren '80, deels waarschijnlijk vanwege haar eigen rustigere levensfase (mede bepaald door haar toewijding aan religie). De muziek zelf verandert ook. Vergeleken met haar muziek uit de jaren '70 is het creatieve, baanbrekende eraf volgens velen. Vanaf de jaren '90 tenslotte probeert ze nog mee te liften met de jaren 90-technostroom, echter zonder veel succes.-----------------------Verkopen en onderscheidingen Tot nu toe zijn er ruim 100 miljoen albums verkocht van Donna Summer. Ze heeft Grammy Awards gewonnen in 1978 (Last Dance), 1979 (Hot Stuff), 1983 (He's a Rebel), 1984 (Forgive me) en 1997 (Carry On). Ook heeft ze een aantal keren een Oscar ontvangen, naast andere onderscheidingen. Ze heeft inmiddels een eigen ster op de Walk of Fame. (Less)
Channel: 123video Rate it: Rate:
37, 03:51, 2008-04-17 15:10:34 Description: Donna Summer (pseudoniem van LaDonna Adrian Gaines), ( geboren Boston, Massachusetts, 31 december 1948) is een Amerikaanse zangeres, songwriter en artiest. Ze is het bekendst van haar disco-hits uit (More) Donna Summer (pseudoniem van LaDonna Adrian Gaines), ( geboren Boston, Massachusetts, 31 december 1948) is een Amerikaanse zangeres, songwriter en artiest. Ze is het bekendst van haar disco-hits uit de jaren '70, die haar de bijnaam "Koningin van de disco" opleverden. Als n van de weinige disco-sterren is ze er ook in geslaagd om later met andere genres, zoals de R&B, hits te blijven scoren.---------------------------------------- Beginjaren Als kind treedt ze al op in een kerkkoor. Tijdens haar schooltijd doet ze modellenwerk en zingt ze veel. Summer verlaat de school enkele maanden voor het afstuderen om in Duitsland te gaan zingen in de musical Hair. Later vestigt ze zich in Europa, waar ze in verschillende musicals meezingt en zich aansluit bij de Weense Volksopera Wiener Volksopfer.-----------------------------------------De jaren '70 Nadat ze in Mnchen is gaan wonen, trouwt Summer met Helmut Sommer. In deze periode neemt ze haar artiestennaam Donna Summer (de Engelse vertaling van het Duitse woord sommer (zomer)) aan. In 1971 komt ze in Nederland met haar eerste solosingle "Sally Go Round the Roses", maar haar eerste grote internationale hit scoort ze in 1974 met The Hostage. Summer tekende daarvoor een albumcontract in Nederland, Lady of the Night heette het album uit 1974, met daarop de internationale hit "The Hostage" en de vooral in Nederland succesvolle single "Lady of the Night" (eigenlijk een engelstalige smartlap over een hoer/escort meisje). Met deze laatste single breekt ze in Nederland in 1974 door. Het is haar eerste doorbraak als solo-artieste, dankzij een optreden met "Lady of the Night" in de in die jaren satirische en vaak controversile tv-show van Dolf Brouwers. Bovendien werd Nederland in die tijd als belangrijk trendsettend land gezien voor de popmuziek. Nederland is min of meer de bakermat van haar succes. Haar eerste album wordt echter al met al een matig succes. Summer brengt de volgende jaren veel singles uit. In 1975 wordt "I Love to Love You Baby" uitgebracht in veel landen. Het nummer slaat in als een bom, mede wegens de orgasmische hoogtepunten welke Summer in dit nummer ten gehore brengt. Het is een tijd lang het gesprek van de dag. Het nummer schiet in veel landen naar de eerste plaats in de hitlijsten. In de VS wordt het nummer eerst niet uitgebracht, maar wel door een paar radiozenders gedraaid als import uit Europa. Uiteindelijk wordt hij ook in de VS uitgebracht en ook daar een grote hit. Een aantal radiozenders boycot de single wegens het gehijg en gekreun. Haar naam is dan echter wel gevestigd. In de jaren daarna brengt Summer meerdere singles uit. Al die singles worden grote hits. Er wordt in die periode gezegd dat "alles wat Donna Summer aanraakt verandert in goud". Ze krijgt in 1975-1976 de officile titel Queen Of Disco en de officieuze titel Queen Of Love; de laatste mede vanwege de vele min of meer erotisch getinte love songs van haar in die periode. Ze is n van de weinige disco-artiesten die ook veel aandacht aan LP's besteedt. Een greep uit de vele singles die ze uitbrengt; "Spring Affair" en "Could it Be Magic" (beide uit 1976) "I Love You" "I Feel Love" en "I Remember Yesterday" (1977) "Heaven Knows" "MacArthur Park" "Last Dance" (1978, uit de discofilm Thank God It's Friday") "Hot Stuff", "Bad Girls" en "No More Tears (Enough is Enough)" (1979). "No More Tears (Enough is Enough)" is een duet samen met Barbra Streisand. Het werd een wereldhit. Echter, de beide diva's kregen het tijdens de opnames met elkaar aan de stok, zelfs lichamelijk naar wordt beweerd. Het was zo ernstig dat de diva's allebei in een aparte ruimte het nummer moesten inzingen. Summer heeft in 1978-1979 vier nummer n hits op rij weten te scoren in de US Billboard Hot Top 100. Dat was toen een unicum en voor zover bekend is dat nadien door geen enkele andere artiest gevenaard. Daarna volgt nog eind 1979 de grote hit "On the Radio", waarna Summer compleet instort. De enorme druk van haar grote successen wordt ondragelijk en ze krijgt psychische klachten en gezondheidsklachten. Ze bekeert zich vervolgens tot het geloof (christendom) en krabbelt weer uit haar diepe dal omhoog begin jaren '80. Ze is dan een geheel andere weg ingeslagen, zowel persoonlijk als artistiek. Dat is ook duidelijk terug te vinden in haar nummers. Er staan vanaf dan regelmatig nummers op haar albums met invloeden van de gospel. Regelmatig benadrukt ze dat ze haar inspiratie put uit haar geloof en God. Haar carrire leeft vervolgens weer wat op, maar valt weer in midden jaren '80. Na die inzinking is haar carrire nooit meer geworden wat het ooit was.---------------------------------De jaren '80 Het nieuwe album "The Wanderer" in 1980 is een matig succes, het volgende album, "I'm a Rainbow", wordt niet uitgebracht in 1981, maar pas in 1996. De reden is dat er voor 1982 een superalbum op stapel staat, waar grote namen aan meewerken. Het is de bedoeling van de producers dat dat haar hoogtepunt gaat worden in haar carrire. Het krijgt dus voorrang op het andere album. Het is het album dat is genoemd "Donna Summer". Met het nummer State of Independence (oorspronkelijk van Vangelis en Jon Anderson) scoort ze in 1982 een nummer 1-hit vanaf dat album. Grote namen die in het achtergrondkoor zitten zijn o.a. Michael Jackson, Lionel Richie, Dionne Warwick, Quincy Jones, Stevie Wonder, Christopher Cross en Brenda Russell. Het album verkocht uiteindelijk goed, maar is niet het best verkochte album van haar geworden. In 1983 scoort ze nog een hit met "She Works Hard for the Money". De overige singles uit 1982 en 1983 scoren nog redelijk. Het album uit 1984, met o.a. de matig scorende hit "Supernatural Love" scoort ook als album redelijk, het volgende album uit 1987 ("All Systems Go") scoort zelfs matig, evenals de twee singles daarvan ("All Systems Go" en "Dinner with Gershwin"). Steeds meer neemt het succes af, tot ze eind jaren '80 gaat samenwerken met Stock, Aitken & Waterman. Van dit album komen de grote hits "I Don't Wanna Get Hurt" en "This Time (I Know It's For Real)".------------------------------------De jaren '90 en daarna Halverwege de jaren '90 scoort ze een grote hit met een remix van I Feel Love, de rest van de in de jaren '90 uitgebrachte singles flopt. Een aantal namen daarvan zijn "Work that Magic" (1991), "Melody of Love (Wanna be Loved)" (1994), clubremixes van "The State of Independence (1996), "Carry On" en "I Will Go With You" (1999). Al deze nummers scoren echter wel hoog in de dance charts wereldwijd. In de jaren '90 lijkt haar muziek daarom zelfs underground te zijn geraakt; slechts nog populair bij een select gezelschap van mensen uit de dance scene en een schare trouwe fans (vaak nog zelfs van het eerste uur). Begin 21e eeuw brengt ze een cd/dvd uit van een concertregistratie in New York, waarop ze ook een paar nieuwe nummers ten gehore brengt. Verder schilderde ze al vanaf de jaren '80 (na haar inzinking, als rustgevende hobby), maar de laatste jaren treedt ze hier meer mee naar buiten. Ook schrijft ze begin 21e eeuw nog een boek over haar eigen leven en een daarop gebaseerde musical, genaamd "Ordinary Girl". Al heel lang wordt van haar een nieuw album verwacht. Deze zou eerst onder het label Sony Records worden uitgebracht; ze stapt echter na onenigheid over naar een ander label. Op dit moment is ze druk bezig met dat album, de verwachting is dat deze uitkomt in het tweede kwartaal van 2008.----------------------------------De jaren '90 en daarna Halverwege de jaren '90 scoort ze een grote hit met een remix van I Feel Love, de rest van de in de jaren '90 uitgebrachte singles flopt. Een aantal namen daarvan zijn "Work that Magic" (1991), "Melody of Love (Wanna be Loved)" (1994), clubremixes van "The State of Independence (1996), "Carry On" en "I Will Go With You" (1999). Al deze nummers scoren echter wel hoog in de dance charts wereldwijd. In de jaren '90 lijkt haar muziek daarom zelfs underground te zijn geraakt; slechts nog populair bij een select gezelschap van mensen uit de dance scene en een schare trouwe fans (vaak nog zelfs van het eerste uur). Begin 21e eeuw brengt ze een cd/dvd uit van een concertregistratie in New York, waarop ze ook een paar nieuwe nummers ten gehore brengt. Verder schilderde ze al vanaf de jaren '80 (na haar inzinking, als rustgevende hobby), maar de laatste jaren treedt ze hier meer mee naar buiten. Ook schrijft ze begin 21e eeuw nog een boek over haar eigen leven en een daarop gebaseerde musical, genaamd "Ordinary Girl". Al heel lang wordt van haar een nieuw album verwacht. Deze zou eerst onder het label Sony Records worden uitgebracht; ze stapt echter na onenigheid over naar een ander label. Op dit moment is ze druk bezig met dat album, de verwachting is dat deze uitkomt in het tweede kwartaal van 2008.-----------------------------------Indeling carrire in fasen Terugkijkend op haar carrire kunnen drie fasen worden onderscheiden. In de jaren '70 is zij de sensuele en aantrekkelijke wat wilde jonge zangeres die veel meisjes als voorbeeld dient en ook door veel jongens als aantrekkelijke vrouw wordt gezien. Het succes wordt haar teveel (overigens waardeert zij het zelf helemaal niet dat ze in die periode wordt afgeschilderd als een soort seksbom, vooral met en n.a.v. nummers als "I Love to Love You Baby", "Try Me, I Know We Can Make It", "I Feel Love", "Deep Down Deep Inside" en "Hot Stuff"). De combinatie van haar sensuele verschijning, haar stem met een hoog en breed bereik en de samenwerking met producers Pete Bellotte en Giorgio Moroder zorgt voor de rest; ze wordt een ster, een idool. De samenwerking van Summer met Giorgio Moroder en Pete Bellotte is een belangrijke bijdrage geweest aan het doorbreken van zowel de disco als de techno. Met name het nummer "I Feel Love" was zijn tijd (1977) ver vooruit. Elk nummer op dat betreffende album, "I Remember Yesterday", belichaamde de muziekstijl van een decennium uit de 20e eeuw. I Feel Love was het laatste nummer van dat album en moest de jaren 90 belichamen. Achteraf gezien heeft het zeker wel wat weg van enkele muziekstijlen uit de jaren 90, met name van de techno en house. Een volgend album uit 1980, "The Wanderer", is samen met het album "Bad Girls" uit 1979 van invloed geweest op de muziekstijlen van grote namen later uit de jaren 80, waaronder David Bowie, Cindy Lauper en Madonna. Na haar inzinking, in de jaren '80, worden veel van haar liedjes echter minder onstuimig, deels in de geest van de tijdsperiode van de jaren '80, deels waarschijnlijk vanwege haar eigen rustigere levensfase (mede bepaald door haar toewijding aan religie). De muziek zelf verandert ook. Vergeleken met haar muziek uit de jaren '70 is het creatieve, baanbrekende eraf volgens velen. Vanaf de jaren '90 tenslotte probeert ze nog mee te liften met de jaren 90-technostroom, echter zonder veel succes.-----------------------Verkopen en onderscheidingen Tot nu toe zijn er ruim 100 miljoen albums verkocht van Donna Summer. Ze heeft Grammy Awards gewonnen in 1978 (Last Dance), 1979 (Hot Stuff), 1983 (He's a Rebel), 1984 (Forgive me) en 1997 (Carry On). Ook heeft ze een aantal keren een Oscar ontvangen, naast andere onderscheidingen. Ze heeft inmiddels een eigen ster op de Walk of Fame. (Less)
Channel: 123video Rate it: Rate:
58, 03:48, 2008-04-17 15:10:34 Description: Donna Summer (pseudoniem van LaDonna Adrian Gaines), ( geboren Boston, Massachusetts, 31 december 1948) is een Amerikaanse zangeres, songwriter en artiest. Ze is het bekendst van haar disco-hits uit (More) Donna Summer (pseudoniem van LaDonna Adrian Gaines), ( geboren Boston, Massachusetts, 31 december 1948) is een Amerikaanse zangeres, songwriter en artiest. Ze is het bekendst van haar disco-hits uit de jaren '70, die haar de bijnaam "Koningin van de disco" opleverden. Als n van de weinige disco-sterren is ze er ook in geslaagd om later met andere genres, zoals de R&B, hits te blijven scoren.---------------------------------------- Beginjaren Als kind treedt ze al op in een kerkkoor. Tijdens haar schooltijd doet ze modellenwerk en zingt ze veel. Summer verlaat de school enkele maanden voor het afstuderen om in Duitsland te gaan zingen in de musical Hair. Later vestigt ze zich in Europa, waar ze in verschillende musicals meezingt en zich aansluit bij de Weense Volksopera Wiener Volksopfer.-----------------------------------------De jaren '70 Nadat ze in Mnchen is gaan wonen, trouwt Summer met Helmut Sommer. In deze periode neemt ze haar artiestennaam Donna Summer (de Engelse vertaling van het Duitse woord sommer (zomer)) aan. In 1971 komt ze in Nederland met haar eerste solosingle "Sally Go Round the Roses", maar haar eerste grote internationale hit scoort ze in 1974 met The Hostage. Summer tekende daarvoor een albumcontract in Nederland, Lady of the Night heette het album uit 1974, met daarop de internationale hit "The Hostage" en de vooral in Nederland succesvolle single "Lady of the Night" (eigenlijk een engelstalige smartlap over een hoer/escort meisje). Met deze laatste single breekt ze in Nederland in 1974 door. Het is haar eerste doorbraak als solo-artieste, dankzij een optreden met "Lady of the Night" in de in die jaren satirische en vaak controversile tv-show van Dolf Brouwers. Bovendien werd Nederland in die tijd als belangrijk trendsettend land gezien voor de popmuziek. Nederland is min of meer de bakermat van haar succes. Haar eerste album wordt echter al met al een matig succes. Summer brengt de volgende jaren veel singles uit. In 1975 wordt "I Love to Love You Baby" uitgebracht in veel landen. Het nummer slaat in als een bom, mede wegens de orgasmische hoogtepunten welke Summer in dit nummer ten gehore brengt. Het is een tijd lang het gesprek van de dag. Het nummer schiet in veel landen naar de eerste plaats in de hitlijsten. In de VS wordt het nummer eerst niet uitgebracht, maar wel door een paar radiozenders gedraaid als import uit Europa. Uiteindelijk wordt hij ook in de VS uitgebracht en ook daar een grote hit. Een aantal radiozenders boycot de single wegens het gehijg en gekreun. Haar naam is dan echter wel gevestigd. In de jaren daarna brengt Summer meerdere singles uit. Al die singles worden grote hits. Er wordt in die periode gezegd dat "alles wat Donna Summer aanraakt verandert in goud". Ze krijgt in 1975-1976 de officile titel Queen Of Disco en de officieuze titel Queen Of Love; de laatste mede vanwege de vele min of meer erotisch getinte love songs van haar in die periode. Ze is n van de weinige disco-artiesten die ook veel aandacht aan LP's besteedt. Een greep uit de vele singles die ze uitbrengt; "Spring Affair" en "Could it Be Magic" (beide uit 1976) "I Love You" "I Feel Love" en "I Remember Yesterday" (1977) "Heaven Knows" "MacArthur Park" "Last Dance" (1978, uit de discofilm Thank God It's Friday") "Hot Stuff", "Bad Girls" en "No More Tears (Enough is Enough)" (1979). "No More Tears (Enough is Enough)" is een duet samen met Barbra Streisand. Het werd een wereldhit. Echter, de beide diva's kregen het tijdens de opnames met elkaar aan de stok, zelfs lichamelijk naar wordt beweerd. Het was zo ernstig dat de diva's allebei in een aparte ruimte het nummer moesten inzingen. Summer heeft in 1978-1979 vier nummer n hits op rij weten te scoren in de US Billboard Hot Top 100. Dat was toen een unicum en voor zover bekend is dat nadien door geen enkele andere artiest gevenaard. Daarna volgt nog eind 1979 de grote hit "On the Radio", waarna Summer compleet instort. De enorme druk van haar grote successen wordt ondragelijk en ze krijgt psychische klachten en gezondheidsklachten. Ze bekeert zich vervolgens tot het geloof (christendom) en krabbelt weer uit haar diepe dal omhoog begin jaren '80. Ze is dan een geheel andere weg ingeslagen, zowel persoonlijk als artistiek. Dat is ook duidelijk terug te vinden in haar nummers. Er staan vanaf dan regelmatig nummers op haar albums met invloeden van de gospel. Regelmatig benadrukt ze dat ze haar inspiratie put uit haar geloof en God. Haar carrire leeft vervolgens weer wat op, maar valt weer in midden jaren '80. Na die inzinking is haar carrire nooit meer geworden wat het ooit was.---------------------------------De jaren '80 Het nieuwe album "The Wanderer" in 1980 is een matig succes, het volgende album, "I'm a Rainbow", wordt niet uitgebracht in 1981, maar pas in 1996. De reden is dat er voor 1982 een superalbum op stapel staat, waar grote namen aan meewerken. Het is de bedoeling van de producers dat dat haar hoogtepunt gaat worden in haar carrire. Het krijgt dus voorrang op het andere album. Het is het album dat is genoemd "Donna Summer". Met het nummer State of Independence (oorspronkelijk van Vangelis en Jon Anderson) scoort ze in 1982 een nummer 1-hit vanaf dat album. Grote namen die in het achtergrondkoor zitten zijn o.a. Michael Jackson, Lionel Richie, Dionne Warwick, Quincy Jones, Stevie Wonder, Christopher Cross en Brenda Russell. Het album verkocht uiteindelijk goed, maar is niet het best verkochte album van haar geworden. In 1983 scoort ze nog een hit met "She Works Hard for the Money". De overige singles uit 1982 en 1983 scoren nog redelijk. Het album uit 1984, met o.a. de matig scorende hit "Supernatural Love" scoort ook als album redelijk, het volgende album uit 1987 ("All Systems Go") scoort zelfs matig, evenals de twee singles daarvan ("All Systems Go" en "Dinner with Gershwin"). Steeds meer neemt het succes af, tot ze eind jaren '80 gaat samenwerken met Stock, Aitken & Waterman. Van dit album komen de grote hits "I Don't Wanna Get Hurt" en "This Time (I Know It's For Real)".------------------------------------De jaren '90 en daarna Halverwege de jaren '90 scoort ze een grote hit met een remix van I Feel Love, de rest van de in de jaren '90 uitgebrachte singles flopt. Een aantal namen daarvan zijn "Work that Magic" (1991), "Melody of Love (Wanna be Loved)" (1994), clubremixes van "The State of Independence (1996), "Carry On" en "I Will Go With You" (1999). Al deze nummers scoren echter wel hoog in de dance charts wereldwijd. In de jaren '90 lijkt haar muziek daarom zelfs underground te zijn geraakt; slechts nog populair bij een select gezelschap van mensen uit de dance scene en een schare trouwe fans (vaak nog zelfs van het eerste uur). Begin 21e eeuw brengt ze een cd/dvd uit van een concertregistratie in New York, waarop ze ook een paar nieuwe nummers ten gehore brengt. Verder schilderde ze al vanaf de jaren '80 (na haar inzinking, als rustgevende hobby), maar de laatste jaren treedt ze hier meer mee naar buiten. Ook schrijft ze begin 21e eeuw nog een boek over haar eigen leven en een daarop gebaseerde musical, genaamd "Ordinary Girl". Al heel lang wordt van haar een nieuw album verwacht. Deze zou eerst onder het label Sony Records worden uitgebracht; ze stapt echter na onenigheid over naar een ander label. Op dit moment is ze druk bezig met dat album, de verwachting is dat deze uitkomt in het tweede kwartaal van 2008.----------------------------------De jaren '90 en daarna Halverwege de jaren '90 scoort ze een grote hit met een remix van I Feel Love, de rest van de in de jaren '90 uitgebrachte singles flopt. Een aantal namen daarvan zijn "Work that Magic" (1991), "Melody of Love (Wanna be Loved)" (1994), clubremixes van "The State of Independence (1996), "Carry On" en "I Will Go With You" (1999). Al deze nummers scoren echter wel hoog in de dance charts wereldwijd. In de jaren '90 lijkt haar muziek daarom zelfs underground te zijn geraakt; slechts nog populair bij een select gezelschap van mensen uit de dance scene en een schare trouwe fans (vaak nog zelfs van het eerste uur). Begin 21e eeuw brengt ze een cd/dvd uit van een concertregistratie in New York, waarop ze ook een paar nieuwe nummers ten gehore brengt. Verder schilderde ze al vanaf de jaren '80 (na haar inzinking, als rustgevende hobby), maar de laatste jaren treedt ze hier meer mee naar buiten. Ook schrijft ze begin 21e eeuw nog een boek over haar eigen leven en een daarop gebaseerde musical, genaamd "Ordinary Girl". Al heel lang wordt van haar een nieuw album verwacht. Deze zou eerst onder het label Sony Records worden uitgebracht; ze stapt echter na onenigheid over naar een ander label. Op dit moment is ze druk bezig met dat album, de verwachting is dat deze uitkomt in het tweede kwartaal van 2008.-----------------------------------Indeling carrire in fasen Terugkijkend op haar carrire kunnen drie fasen worden onderscheiden. In de jaren '70 is zij de sensuele en aantrekkelijke wat wilde jonge zangeres die veel meisjes als voorbeeld dient en ook door veel jongens als aantrekkelijke vrouw wordt gezien. Het succes wordt haar teveel (overigens waardeert zij het zelf helemaal niet dat ze in die periode wordt afgeschilderd als een soort seksbom, vooral met en n.a.v. nummers als "I Love to Love You Baby", "Try Me, I Know We Can Make It", "I Feel Love", "Deep Down Deep Inside" en "Hot Stuff"). De combinatie van haar sensuele verschijning, haar stem met een hoog en breed bereik en de samenwerking met producers Pete Bellotte en Giorgio Moroder zorgt voor de rest; ze wordt een ster, een idool. De samenwerking van Summer met Giorgio Moroder en Pete Bellotte is een belangrijke bijdrage geweest aan het doorbreken van zowel de disco als de techno. Met name het nummer "I Feel Love" was zijn tijd (1977) ver vooruit. Elk nummer op dat betreffende album, "I Remember Yesterday", belichaamde de muziekstijl van een decennium uit de 20e eeuw. I Feel Love was het laatste nummer van dat album en moest de jaren 90 belichamen. Achteraf gezien heeft het zeker wel wat weg van enkele muziekstijlen uit de jaren 90, met name van de techno en house. Een volgend album uit 1980, "The Wanderer", is samen met het album "Bad Girls" uit 1979 van invloed geweest op de muziekstijlen van grote namen later uit de jaren 80, waaronder David Bowie, Cindy Lauper en Madonna. Na haar inzinking, in de jaren '80, worden veel van haar liedjes echter minder onstuimig, deels in de geest van de tijdsperiode van de jaren '80, deels waarschijnlijk vanwege haar eigen rustigere levensfase (mede bepaald door haar toewijding aan religie). De muziek zelf verandert ook. Vergeleken met haar muziek uit de jaren '70 is het creatieve, baanbrekende eraf volgens velen. Vanaf de jaren '90 tenslotte probeert ze nog mee te liften met de jaren 90-technostroom, echter zonder veel succes.-----------------------Verkopen en onderscheidingen Tot nu toe zijn er ruim 100 miljoen albums verkocht van Donna Summer. Ze heeft Grammy Awards gewonnen in 1978 (Last Dance), 1979 (Hot Stuff), 1983 (He's a Rebel), 1984 (Forgive me) en 1997 (Carry On). Ook heeft ze een aantal keren een Oscar ontvangen, naast andere onderscheidingen. Ze heeft inmiddels een eigen ster op de Walk of Fame. (Less)
Channel: 123video Rate it: Rate:
32, 03:22, 2008-04-17 15:10:34 Description: Donna Summer (pseudoniem van LaDonna Adrian Gaines), ( geboren Boston, Massachusetts, 31 december 1948) is een Amerikaanse zangeres, songwriter en artiest. Ze is het bekendst van haar disco-hits uit (More) Donna Summer (pseudoniem van LaDonna Adrian Gaines), ( geboren Boston, Massachusetts, 31 december 1948) is een Amerikaanse zangeres, songwriter en artiest. Ze is het bekendst van haar disco-hits uit de jaren '70, die haar de bijnaam "Koningin van de disco" opleverden. Als n van de weinige disco-sterren is ze er ook in geslaagd om later met andere genres, zoals de R&B, hits te blijven scoren.---------------------------------------- Beginjaren Als kind treedt ze al op in een kerkkoor. Tijdens haar schooltijd doet ze modellenwerk en zingt ze veel. Summer verlaat de school enkele maanden voor het afstuderen om in Duitsland te gaan zingen in de musical Hair. Later vestigt ze zich in Europa, waar ze in verschillende musicals meezingt en zich aansluit bij de Weense Volksopera Wiener Volksopfer.-----------------------------------------De jaren '70 Nadat ze in Mnchen is gaan wonen, trouwt Summer met Helmut Sommer. In deze periode neemt ze haar artiestennaam Donna Summer (de Engelse vertaling van het Duitse woord sommer (zomer)) aan. In 1971 komt ze in Nederland met haar eerste solosingle "Sally Go Round the Roses", maar haar eerste grote internationale hit scoort ze in 1974 met The Hostage. Summer tekende daarvoor een albumcontract in Nederland, Lady of the Night heette het album uit 1974, met daarop de internationale hit "The Hostage" en de vooral in Nederland succesvolle single "Lady of the Night" (eigenlijk een engelstalige smartlap over een hoer/escort meisje). Met deze laatste single breekt ze in Nederland in 1974 door. Het is haar eerste doorbraak als solo-artieste, dankzij een optreden met "Lady of the Night" in de in die jaren satirische en vaak controversile tv-show van Dolf Brouwers. Bovendien werd Nederland in die tijd als belangrijk trendsettend land gezien voor de popmuziek. Nederland is min of meer de bakermat van haar succes. Haar eerste album wordt echter al met al een matig succes. Summer brengt de volgende jaren veel singles uit. In 1975 wordt "I Love to Love You Baby" uitgebracht in veel landen. Het nummer slaat in als een bom, mede wegens de orgasmische hoogtepunten welke Summer in dit nummer ten gehore brengt. Het is een tijd lang het gesprek van de dag. Het nummer schiet in veel landen naar de eerste plaats in de hitlijsten. In de VS wordt het nummer eerst niet uitgebracht, maar wel door een paar radiozenders gedraaid als import uit Europa. Uiteindelijk wordt hij ook in de VS uitgebracht en ook daar een grote hit. Een aantal radiozenders boycot de single wegens het gehijg en gekreun. Haar naam is dan echter wel gevestigd. In de jaren daarna brengt Summer meerdere singles uit. Al die singles worden grote hits. Er wordt in die periode gezegd dat "alles wat Donna Summer aanraakt verandert in goud". Ze krijgt in 1975-1976 de officile titel Queen Of Disco en de officieuze titel Queen Of Love; de laatste mede vanwege de vele min of meer erotisch getinte love songs van haar in die periode. Ze is n van de weinige disco-artiesten die ook veel aandacht aan LP's besteedt. Een greep uit de vele singles die ze uitbrengt; "Spring Affair" en "Could it Be Magic" (beide uit 1976) "I Love You" "I Feel Love" en "I Remember Yesterday" (1977) "Heaven Knows" "MacArthur Park" "Last Dance" (1978, uit de discofilm Thank God It's Friday") "Hot Stuff", "Bad Girls" en "No More Tears (Enough is Enough)" (1979). "No More Tears (Enough is Enough)" is een duet samen met Barbra Streisand. Het werd een wereldhit. Echter, de beide diva's kregen het tijdens de opnames met elkaar aan de stok, zelfs lichamelijk naar wordt beweerd. Het was zo ernstig dat de diva's allebei in een aparte ruimte het nummer moesten inzingen. Summer heeft in 1978-1979 vier nummer n hits op rij weten te scoren in de US Billboard Hot Top 100. Dat was toen een unicum en voor zover bekend is dat nadien door geen enkele andere artiest gevenaard. Daarna volgt nog eind 1979 de grote hit "On the Radio", waarna Summer compleet instort. De enorme druk van haar grote successen wordt ondragelijk en ze krijgt psychische klachten en gezondheidsklachten. Ze bekeert zich vervolgens tot het geloof (christendom) en krabbelt weer uit haar diepe dal omhoog begin jaren '80. Ze is dan een geheel andere weg ingeslagen, zowel persoonlijk als artistiek. Dat is ook duidelijk terug te vinden in haar nummers. Er staan vanaf dan regelmatig nummers op haar albums met invloeden van de gospel. Regelmatig benadrukt ze dat ze haar inspiratie put uit haar geloof en God. Haar carrire leeft vervolgens weer wat op, maar valt weer in midden jaren '80. Na die inzinking is haar carrire nooit meer geworden wat het ooit was.---------------------------------De jaren '80 Het nieuwe album "The Wanderer" in 1980 is een matig succes, het volgende album, "I'm a Rainbow", wordt niet uitgebracht in 1981, maar pas in 1996. De reden is dat er voor 1982 een superalbum op stapel staat, waar grote namen aan meewerken. Het is de bedoeling van de producers dat dat haar hoogtepunt gaat worden in haar carrire. Het krijgt dus voorrang op het andere album. Het is het album dat is genoemd "Donna Summer". Met het nummer State of Independence (oorspronkelijk van Vangelis en Jon Anderson) scoort ze in 1982 een nummer 1-hit vanaf dat album. Grote namen die in het achtergrondkoor zitten zijn o.a. Michael Jackson, Lionel Richie, Dionne Warwick, Quincy Jones, Stevie Wonder, Christopher Cross en Brenda Russell. Het album verkocht uiteindelijk goed, maar is niet het best verkochte album van haar geworden. In 1983 scoort ze nog een hit met "She Works Hard for the Money". De overige singles uit 1982 en 1983 scoren nog redelijk. Het album uit 1984, met o.a. de matig scorende hit "Supernatural Love" scoort ook als album redelijk, het volgende album uit 1987 ("All Systems Go") scoort zelfs matig, evenals de twee singles daarvan ("All Systems Go" en "Dinner with Gershwin"). Steeds meer neemt het succes af, tot ze eind jaren '80 gaat samenwerken met Stock, Aitken & Waterman. Van dit album komen de grote hits "I Don't Wanna Get Hurt" en "This Time (I Know It's For Real)".------------------------------------De jaren '90 en daarna Halverwege de jaren '90 scoort ze een grote hit met een remix van I Feel Love, de rest van de in de jaren '90 uitgebrachte singles flopt. Een aantal namen daarvan zijn "Work that Magic" (1991), "Melody of Love (Wanna be Loved)" (1994), clubremixes van "The State of Independence (1996), "Carry On" en "I Will Go With You" (1999). Al deze nummers scoren echter wel hoog in de dance charts wereldwijd. In de jaren '90 lijkt haar muziek daarom zelfs underground te zijn geraakt; slechts nog populair bij een select gezelschap van mensen uit de dance scene en een schare trouwe fans (vaak nog zelfs van het eerste uur). Begin 21e eeuw brengt ze een cd/dvd uit van een concertregistratie in New York, waarop ze ook een paar nieuwe nummers ten gehore brengt. Verder schilderde ze al vanaf de jaren '80 (na haar inzinking, als rustgevende hobby), maar de laatste jaren treedt ze hier meer mee naar buiten. Ook schrijft ze begin 21e eeuw nog een boek over haar eigen leven en een daarop gebaseerde musical, genaamd "Ordinary Girl". Al heel lang wordt van haar een nieuw album verwacht. Deze zou eerst onder het label Sony Records worden uitgebracht; ze stapt echter na onenigheid over naar een ander label. Op dit moment is ze druk bezig met dat album, de verwachting is dat deze uitkomt in het tweede kwartaal van 2008.----------------------------------De jaren '90 en daarna Halverwege de jaren '90 scoort ze een grote hit met een remix van I Feel Love, de rest van de in de jaren '90 uitgebrachte singles flopt. Een aantal namen daarvan zijn "Work that Magic" (1991), "Melody of Love (Wanna be Loved)" (1994), clubremixes van "The State of Independence (1996), "Carry On" en "I Will Go With You" (1999). Al deze nummers scoren echter wel hoog in de dance charts wereldwijd. In de jaren '90 lijkt haar muziek daarom zelfs underground te zijn geraakt; slechts nog populair bij een select gezelschap van mensen uit de dance scene en een schare trouwe fans (vaak nog zelfs van het eerste uur). Begin 21e eeuw brengt ze een cd/dvd uit van een concertregistratie in New York, waarop ze ook een paar nieuwe nummers ten gehore brengt. Verder schilderde ze al vanaf de jaren '80 (na haar inzinking, als rustgevende hobby), maar de laatste jaren treedt ze hier meer mee naar buiten. Ook schrijft ze begin 21e eeuw nog een boek over haar eigen leven en een daarop gebaseerde musical, genaamd "Ordinary Girl". Al heel lang wordt van haar een nieuw album verwacht. Deze zou eerst onder het label Sony Records worden uitgebracht; ze stapt echter na onenigheid over naar een ander label. Op dit moment is ze druk bezig met dat album, de verwachting is dat deze uitkomt in het tweede kwartaal van 2008.-----------------------------------Indeling carrire in fasen Terugkijkend op haar carrire kunnen drie fasen worden onderscheiden. In de jaren '70 is zij de sensuele en aantrekkelijke wat wilde jonge zangeres die veel meisjes als voorbeeld dient en ook door veel jongens als aantrekkelijke vrouw wordt gezien. Het succes wordt haar teveel (overigens waardeert zij het zelf helemaal niet dat ze in die periode wordt afgeschilderd als een soort seksbom, vooral met en n.a.v. nummers als "I Love to Love You Baby", "Try Me, I Know We Can Make It", "I Feel Love", "Deep Down Deep Inside" en "Hot Stuff"). De combinatie van haar sensuele verschijning, haar stem met een hoog en breed bereik en de samenwerking met producers Pete Bellotte en Giorgio Moroder zorgt voor de rest; ze wordt een ster, een idool. De samenwerking van Summer met Giorgio Moroder en Pete Bellotte is een belangrijke bijdrage geweest aan het doorbreken van zowel de disco als de techno. Met name het nummer "I Feel Love" was zijn tijd (1977) ver vooruit. Elk nummer op dat betreffende album, "I Remember Yesterday", belichaamde de muziekstijl van een decennium uit de 20e eeuw. I Feel Love was het laatste nummer van dat album en moest de jaren 90 belichamen. Achteraf gezien heeft het zeker wel wat weg van enkele muziekstijlen uit de jaren 90, met name van de techno en house. Een volgend album uit 1980, "The Wanderer", is samen met het album "Bad Girls" uit 1979 van invloed geweest op de muziekstijlen van grote namen later uit de jaren 80, waaronder David Bowie, Cindy Lauper en Madonna. Na haar inzinking, in de jaren '80, worden veel van haar liedjes echter minder onstuimig, deels in de geest van de tijdsperiode van de jaren '80, deels waarschijnlijk vanwege haar eigen rustigere levensfase (mede bepaald door haar toewijding aan religie). De muziek zelf verandert ook. Vergeleken met haar muziek uit de jaren '70 is het creatieve, baanbrekende eraf volgens velen. Vanaf de jaren '90 tenslotte probeert ze nog mee te liften met de jaren 90-technostroom, echter zonder veel succes.-----------------------Verkopen en onderscheidingen Tot nu toe zijn er ruim 100 miljoen albums verkocht van Donna Summer. Ze heeft Grammy Awards gewonnen in 1978 (Last Dance), 1979 (Hot Stuff), 1983 (He's a Rebel), 1984 (Forgive me) en 1997 (Carry On). Ook heeft ze een aantal keren een Oscar ontvangen, naast andere onderscheidingen. Ze heeft inmiddels een eigen ster op de Walk of Fame. (Less)
Channel: 123video Rate it: Rate:
37, 03:36, 2008-04-17 15:10:34 Description: Donna Summer (pseudoniem van LaDonna Adrian Gaines), ( geboren Boston, Massachusetts, 31 december 1948) is een Amerikaanse zangeres, songwriter en artiest. Ze is het bekendst van haar disco-hits uit (More) Donna Summer (pseudoniem van LaDonna Adrian Gaines), ( geboren Boston, Massachusetts, 31 december 1948) is een Amerikaanse zangeres, songwriter en artiest. Ze is het bekendst van haar disco-hits uit de jaren '70, die haar de bijnaam "Koningin van de disco" opleverden. Als n van de weinige disco-sterren is ze er ook in geslaagd om later met andere genres, zoals de R&B, hits te blijven scoren.---------------------------------------- Beginjaren Als kind treedt ze al op in een kerkkoor. Tijdens haar schooltijd doet ze modellenwerk en zingt ze veel. Summer verlaat de school enkele maanden voor het afstuderen om in Duitsland te gaan zingen in de musical Hair. Later vestigt ze zich in Europa, waar ze in verschillende musicals meezingt en zich aansluit bij de Weense Volksopera Wiener Volksopfer.-----------------------------------------De jaren '70 Nadat ze in Mnchen is gaan wonen, trouwt Summer met Helmut Sommer. In deze periode neemt ze haar artiestennaam Donna Summer (de Engelse vertaling van het Duitse woord sommer (zomer)) aan. In 1971 komt ze in Nederland met haar eerste solosingle "Sally Go Round the Roses", maar haar eerste grote internationale hit scoort ze in 1974 met The Hostage. Summer tekende daarvoor een albumcontract in Nederland, Lady of the Night heette het album uit 1974, met daarop de internationale hit "The Hostage" en de vooral in Nederland succesvolle single "Lady of the Night" (eigenlijk een engelstalige smartlap over een hoer/escort meisje). Met deze laatste single breekt ze in Nederland in 1974 door. Het is haar eerste doorbraak als solo-artieste, dankzij een optreden met "Lady of the Night" in de in die jaren satirische en vaak controversile tv-show van Dolf Brouwers. Bovendien werd Nederland in die tijd als belangrijk trendsettend land gezien voor de popmuziek. Nederland is min of meer de bakermat van haar succes. Haar eerste album wordt echter al met al een matig succes. Summer brengt de volgende jaren veel singles uit. In 1975 wordt "I Love to Love You Baby" uitgebracht in veel landen. Het nummer slaat in als een bom, mede wegens de orgasmische hoogtepunten welke Summer in dit nummer ten gehore brengt. Het is een tijd lang het gesprek van de dag. Het nummer schiet in veel landen naar de eerste plaats in de hitlijsten. In de VS wordt het nummer eerst niet uitgebracht, maar wel door een paar radiozenders gedraaid als import uit Europa. Uiteindelijk wordt hij ook in de VS uitgebracht en ook daar een grote hit. Een aantal radiozenders boycot de single wegens het gehijg en gekreun. Haar naam is dan echter wel gevestigd. In de jaren daarna brengt Summer meerdere singles uit. Al die singles worden grote hits. Er wordt in die periode gezegd dat "alles wat Donna Summer aanraakt verandert in goud". Ze krijgt in 1975-1976 de officile titel Queen Of Disco en de officieuze titel Queen Of Love; de laatste mede vanwege de vele min of meer erotisch getinte love songs van haar in die periode. Ze is n van de weinige disco-artiesten die ook veel aandacht aan LP's besteedt. Een greep uit de vele singles die ze uitbrengt; "Spring Affair" en "Could it Be Magic" (beide uit 1976) "I Love You" "I Feel Love" en "I Remember Yesterday" (1977) "Heaven Knows" "MacArthur Park" "Last Dance" (1978, uit de discofilm Thank God It's Friday") "Hot Stuff", "Bad Girls" en "No More Tears (Enough is Enough)" (1979). "No More Tears (Enough is Enough)" is een duet samen met Barbra Streisand. Het werd een wereldhit. Echter, de beide diva's kregen het tijdens de opnames met elkaar aan de stok, zelfs lichamelijk naar wordt beweerd. Het was zo ernstig dat de diva's allebei in een aparte ruimte het nummer moesten inzingen. Summer heeft in 1978-1979 vier nummer n hits op rij weten te scoren in de US Billboard Hot Top 100. Dat was toen een unicum en voor zover bekend is dat nadien door geen enkele andere artiest gevenaard. Daarna volgt nog eind 1979 de grote hit "On the Radio", waarna Summer compleet instort. De enorme druk van haar grote successen wordt ondragelijk en ze krijgt psychische klachten en gezondheidsklachten. Ze bekeert zich vervolgens tot het geloof (christendom) en krabbelt weer uit haar diepe dal omhoog begin jaren '80. Ze is dan een geheel andere weg ingeslagen, zowel persoonlijk als artistiek. Dat is ook duidelijk terug te vinden in haar nummers. Er staan vanaf dan regelmatig nummers op haar albums met invloeden van de gospel. Regelmatig benadrukt ze dat ze haar inspiratie put uit haar geloof en God. Haar carrire leeft vervolgens weer wat op, maar valt weer in midden jaren '80. Na die inzinking is haar carrire nooit meer geworden wat het ooit was.---------------------------------De jaren '80 Het nieuwe album "The Wanderer" in 1980 is een matig succes, het volgende album, "I'm a Rainbow", wordt niet uitgebracht in 1981, maar pas in 1996. De reden is dat er voor 1982 een superalbum op stapel staat, waar grote namen aan meewerken. Het is de bedoeling van de producers dat dat haar hoogtepunt gaat worden in haar carrire. Het krijgt dus voorrang op het andere album. Het is het album dat is genoemd "Donna Summer". Met het nummer State of Independence (oorspronkelijk van Vangelis en Jon Anderson) scoort ze in 1982 een nummer 1-hit vanaf dat album. Grote namen die in het achtergrondkoor zitten zijn o.a. Michael Jackson, Lionel Richie, Dionne Warwick, Quincy Jones, Stevie Wonder, Christopher Cross en Brenda Russell. Het album verkocht uiteindelijk goed, maar is niet het best verkochte album van haar geworden. In 1983 scoort ze nog een hit met "She Works Hard for the Money". De overige singles uit 1982 en 1983 scoren nog redelijk. Het album uit 1984, met o.a. de matig scorende hit "Supernatural Love" scoort ook als album redelijk, het volgende album uit 1987 ("All Systems Go") scoort zelfs matig, evenals de twee singles daarvan ("All Systems Go" en "Dinner with Gershwin"). Steeds meer neemt het succes af, tot ze eind jaren '80 gaat samenwerken met Stock, Aitken & Waterman. Van dit album komen de grote hits "I Don't Wanna Get Hurt" en "This Time (I Know It's For Real)".------------------------------------De jaren '90 en daarna Halverwege de jaren '90 scoort ze een grote hit met een remix van I Feel Love, de rest van de in de jaren '90 uitgebrachte singles flopt. Een aantal namen daarvan zijn "Work that Magic" (1991), "Melody of Love (Wanna be Loved)" (1994), clubremixes van "The State of Independence (1996), "Carry On" en "I Will Go With You" (1999). Al deze nummers scoren echter wel hoog in de dance charts wereldwijd. In de jaren '90 lijkt haar muziek daarom zelfs underground te zijn geraakt; slechts nog populair bij een select gezelschap van mensen uit de dance scene en een schare trouwe fans (vaak nog zelfs van het eerste uur). Begin 21e eeuw brengt ze een cd/dvd uit van een concertregistratie in New York, waarop ze ook een paar nieuwe nummers ten gehore brengt. Verder schilderde ze al vanaf de jaren '80 (na haar inzinking, als rustgevende hobby), maar de laatste jaren treedt ze hier meer mee naar buiten. Ook schrijft ze begin 21e eeuw nog een boek over haar eigen leven en een daarop gebaseerde musical, genaamd "Ordinary Girl". Al heel lang wordt van haar een nieuw album verwacht. Deze zou eerst onder het label Sony Records worden uitgebracht; ze stapt echter na onenigheid over naar een ander label. Op dit moment is ze druk bezig met dat album, de verwachting is dat deze uitkomt in het tweede kwartaal van 2008.----------------------------------De jaren '90 en daarna Halverwege de jaren '90 scoort ze een grote hit met een remix van I Feel Love, de rest van de in de jaren '90 uitgebrachte singles flopt. Een aantal namen daarvan zijn "Work that Magic" (1991), "Melody of Love (Wanna be Loved)" (1994), clubremixes van "The State of Independence (1996), "Carry On" en "I Will Go With You" (1999). Al deze nummers scoren echter wel hoog in de dance charts wereldwijd. In de jaren '90 lijkt haar muziek daarom zelfs underground te zijn geraakt; slechts nog populair bij een select gezelschap van mensen uit de dance scene en een schare trouwe fans (vaak nog zelfs van het eerste uur). Begin 21e eeuw brengt ze een cd/dvd uit van een concertregistratie in New York, waarop ze ook een paar nieuwe nummers ten gehore brengt. Verder schilderde ze al vanaf de jaren '80 (na haar inzinking, als rustgevende hobby), maar de laatste jaren treedt ze hier meer mee naar buiten. Ook schrijft ze begin 21e eeuw nog een boek over haar eigen leven en een daarop gebaseerde musical, genaamd "Ordinary Girl". Al heel lang wordt van haar een nieuw album verwacht. Deze zou eerst onder het label Sony Records worden uitgebracht; ze stapt echter na onenigheid over naar een ander label. Op dit moment is ze druk bezig met dat album, de verwachting is dat deze uitkomt in het tweede kwartaal van 2008.-----------------------------------Indeling carrire in fasen Terugkijkend op haar carrire kunnen drie fasen worden onderscheiden. In de jaren '70 is zij de sensuele en aantrekkelijke wat wilde jonge zangeres die veel meisjes als voorbeeld dient en ook door veel jongens als aantrekkelijke vrouw wordt gezien. Het succes wordt haar teveel (overigens waardeert zij het zelf helemaal niet dat ze in die periode wordt afgeschilderd als een soort seksbom, vooral met en n.a.v. nummers als "I Love to Love You Baby", "Try Me, I Know We Can Make It", "I Feel Love", "Deep Down Deep Inside" en "Hot Stuff"). De combinatie van haar sensuele verschijning, haar stem met een hoog en breed bereik en de samenwerking met producers Pete Bellotte en Giorgio Moroder zorgt voor de rest; ze wordt een ster, een idool. De samenwerking van Summer met Giorgio Moroder en Pete Bellotte is een belangrijke bijdrage geweest aan het doorbreken van zowel de disco als de techno. Met name het nummer "I Feel Love" was zijn tijd (1977) ver vooruit. Elk nummer op dat betreffende album, "I Remember Yesterday", belichaamde de muziekstijl van een decennium uit de 20e eeuw. I Feel Love was het laatste nummer van dat album en moest de jaren 90 belichamen. Achteraf gezien heeft het zeker wel wat weg van enkele muziekstijlen uit de jaren 90, met name van de techno en house. Een volgend album uit 1980, "The Wanderer", is samen met het album "Bad Girls" uit 1979 van invloed geweest op de muziekstijlen van grote namen later uit de jaren 80, waaronder David Bowie, Cindy Lauper en Madonna. Na haar inzinking, in de jaren '80, worden veel van haar liedjes echter minder onstuimig, deels in de geest van de tijdsperiode van de jaren '80, deels waarschijnlijk vanwege haar eigen rustigere levensfase (mede bepaald door haar toewijding aan religie). De muziek zelf verandert ook. Vergeleken met haar muziek uit de jaren '70 is het creatieve, baanbrekende eraf volgens velen. Vanaf de jaren '90 tenslotte probeert ze nog mee te liften met de jaren 90-technostroom, echter zonder veel succes.-----------------------Verkopen en onderscheidingen Tot nu toe zijn er ruim 100 miljoen albums verkocht van Donna Summer. Ze heeft Grammy Awards gewonnen in 1978 (Last Dance), 1979 (Hot Stuff), 1983 (He's a Rebel), 1984 (Forgive me) en 1997 (Carry On). Ook heeft ze een aantal keren een Oscar ontvangen, naast andere onderscheidingen. Ze heeft inmiddels een eigen ster op de Walk of Fame. (Less)
Channel: 123video Rate it: Rate:
12, 02:37, 2008-02-23 17:58:04 Description: Off The Air Bad Boy - Beenie Man
Beenie Man (born Anthony Moses Davis August 22, 1973 in Kingston, Jamaica), is a well established Deejay.
He was involved in the music industry from a young age (More) Off The Air Bad Boy - Beenie Man
Beenie Man (born Anthony Moses Davis August 22, 1973 in Kingston, Jamaica), is a well established Deejay.
He was involved in the music industry from a young age when he won the Tastee Talent contest in 1980. Only one year later (1981), when he was eight years old, he recorded a single, "Too Fancy", with record producer "Junjo" Lawes. By 1983, Beenie Man was recording with heavyweight DJs, such as Dillinger and Fathead and released his debut album, The Invincible Beenie Man: The Ten Year Old DJ Wonder and the single "Over the Sea".
He was booed off stage at a show celebrating the visit of Nelson Mandela. In 1993 at the very popular show Sting he accused fellow deejay Bounty Killer that the elder artist had stolen his catchphrase, "people dead". This triggered a lyrical battle which continued on the air with each artist counteracting the other's songs. Finally, in 1995, Beenie Man and Bounty Killer settled their differences on the air by actually signing a peace treaty and the two recorded an album together, Guns Out. This was followed by a single, "No Mama No Cry", a rehash of the Bob Marley classic "No Woman No Cry", speaking out against violence and inspired by the murder of Pan Head, another popular Deejay.
Partially as a result of prodding from his producers, Sly and Robbie, Beenie Man soon converted to the Rastafari movement.
In 1994, he was signed by Island Records and released the critically acclaimed album Blessed.
In 1995, Beenie Man released a remix of Barrington Levy's "Under Mi Sensi" in the United Kingdom, and collaborated with Dennis Brown and Triston Palmer to release Three Against War and Lt. Stitchie on Mad Cobra Meets Lt. Stitchie & Beenie Man. He took another step up the ladder in 1996, releasing the seminal Maestro, produced by Patrick Roberts and shot him to UK fame. During the period from the mid to late '90s, Beenie Man dominated the Jamaican charts to the extent that he perhaps had a good claim to the crown of "Dancehall King", a title only bestowed previously on Yellowman in the early 1980s.
In 1998, Beenie Man signed to Virgin Records to release albums in the United States. His first American offering was The Doctor (1998). In 2000, Beenie Man teamed up with Arturo Sandoval and Wyclef Jean (Fugees) to release The Art & Life. During the late 1990s, Beenie Man began his conquest of America with the hits, "Romie", "Who Am I" and "Girls Dem Sugar", which featured American R&B singer, Mya.
In 2002, he had a sizeable hit with a duet with Janet Jackson called "Feel It Boy", but his biggest break in America came in early 2004 with the release of a remix of "Dude", featuring guest vocals by fellow Jamaican Ms. Thing, as well as rhymes by Shawnna. (Less)
Channel: youtubeTags: Beenie Cannabis Dance Drugs Ganja Hall Hashish Herb Indica Irie Man Marijuana Po Puff Reggae Sativa Sensi Skunk THC Weed
Rate it: Rate:
15, 03:41, 2008-04-21 16:32:21 Description: "トリプル夢" 1996 Sailor Moon SuperS [Yume Senshi - Ai - Eien ni...] CAST: - Oyama Anza (Tsukino Usagi) 大山アンザ - Mochizuki Yuuta (Chiba Mamoru) 望月祐多 Sailor Senshi: - (More) "トリプル夢" 1996 Sailor Moon SuperS [Yume Senshi - Ai - Eien ni...] CAST: - Oyama Anza (Tsukino Usagi) 大山アンザ - Mochizuki Yuuta (Chiba Mamoru) 望月祐多 Sailor Senshi: - Morino Ayako (Mizuno Ami) 森野文子 - Umemiya Asuka (Hino Rei) 梅宮亜須加 - Sada Marie (Kino Makoto) 佐田真理恵 - Soya Chizuru (Aino Minako) 征矢千鶴 - Kimura Sanae (Sailor Uranus) 木村早苗 - Fuji Miyuki (Sailor Neptune) 藤みゆ稀 - Saitou Rei (Sailor Pluto) 斉藤レイ - Shirai Dia Tamaki (Chibiusa) 白井珠希ディア Dead Moon Circus: - Iseki Keiko (Zirconia) 井関佳子 - Takeda Keiko (Nazo no Shoujo) 武田恵子 - Kasahara Ryuuji (Tigers Eye) 笠原竜司 - Tamura Tsukiko (Hawks Eye) 田村月子 - Kimura Tae (Fish Eye) 木村多江 Others: Lemures Subbed by http://zap.to/cruelangel/ --------------------------------------- What happened... Ami, Mina, Rei, and Mako were tricked by the Dead Moon Circus and turned them into bad girls! Meanwhile, the Mysterious Girl left Usagi hanging in a swing with no way to get down. Mamoru comes to save her. The two engage in a conversation about the possible future, while the Outer Senshi hunt down the Dead Moon Circus, Pegasus and Chibiusa try to run away from the DMC, and the DMC begin their cruel plot to take over the planet. This was uploaded upon request. I have no comment really. Only that I have grown to appreciate Dia's performance as Chibiusa. --------------------------------------- The SeraMyu performances are my favorites of the Musicals. Currently I have Musicals 1993, 1994, 1995, 1996 (SuperS Kaiteiban), 1997 (Stars Kaiteiban), 1998 (Kaiteiban), 1998 (Senshuuraku), 1998 (Shin Densetsu), 1999 If you want a song or clip from those Musicals, comment me and let me know! I'll upload it as soon as I can (Less)
Channel: youtube Rate it: Rate:
8, 01:50, 2008-04-22 11:26:48 Description: ROCKet GIRLS Rock'n'Roll Band in Tokyo. May,25,1994 西荻窪 WATTS 東京 西荻窪 中央線 高円寺 新宿 渋谷 ロック ロックンロール 音楽 サイケ サイケデリック (More) ROCKet GIRLS Rock'n'Roll Band in Tokyo. May,25,1994 西荻窪 WATTS 東京 西荻窪 中央線 高円寺 新宿 渋谷 ロック ロックンロール 音楽 サイケ サイケデリック パンク グラム インディーズ rock music japan tokyo bad boys glam punk R&R pop indies indie J-ROCK J-POP saphire pub blues live rock'n roll garage watts new york dolls JOHNNY THUNDERS (Less)
Channel: youtubeTags: BAND DATURA DOLLS GLAM HANOI JOHNNY monkey NEW red ROCK ROCKS SAPHIRE THUNDERS warriors yellow YORK ガールズ ロケット
Rate it: Rate:
0, 09:56, 2009-10-28 22:57:03 Description: suntrance info attack - copyright of sunny d i made this track on my roland xp 50 in mid 90's hope u like it - i know its not a professionaly done track but i like it and its nice melodies - give (More) suntrance info attack - copyright of sunny d i made this track on my roland xp 50 in mid 90's hope u like it - i know its not a professionaly done track but i like it and its nice melodies - give me your opinions please - good or bad - i can take it - i'm a big boy !! just a hobby for me in the 90's to make trance /dance music - because i love music - mostly electronic music - eurodance , dance, club trance, hardcore, happy harcdcore , gabber, rave - pop even (Less)
Channel: youtubeTags: suntrance info attack joy radio unknown track everybody needs somebody germany rap trance euro eurodance house music 90's 1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 hard techno remix girls women woman sexy hot fantasy amazing
Rate it: Rate:
Recent searches
angels and insects 5s ago asian rape 2s ago bethany sweet 7s ago blackzilla mature 3s ago boyfriend raped 4s ago colegiala 6s ago enseñando pelos 3s ago filmy xxx online 1s ago katrina kaif sister sex 1s ago korean sex movies 7s ago lesben home video clips 1s ago maria 6s ago milf teacher 5s ago nikki case 3s ago ona zee 1s ago penthaus 5s ago prepa 4 de toluca 4s ago public sex 5s ago roxy reynolds dancing 1s ago russian lady young boy 2s ago savanna samson 0s ago serena grandi 1s ago tereza srbova 4s ago ub40 feat. gentleman bantu 1s ago ömer kadan 4s ago
Recently watched videos
What is viral today ?
Quicklist (0)
No videos on quicklist
This list is temporary even if You are logged in. You can save it to permanent list.
My video lists
You must be logged to see all your lists. Please log in here.
![[J]FK[DX]-SP](http://p-images.veoh.com/image.out?imageId=media-v2160687JnEQb8mR1199603795Med.jpg)
Bookmark us
Please, link us: